พันธะสัญญากับสัตว์อสูรพยัคฆ์เพลิง

โลหิตสีชาดหยดลงบนพื้นดินแห้งผาก กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งผสมผสานกับไอร้อนระอุราวกับเตาหลอมอัคคี ทั่วทั้งผืนป่ารกร้างเบื้องหน้าถูกย้อมให้กลายเป็นสีแดงฉานจากเปลวเพลิงบรรพกาลที่ยังคงลุกโชน หลงเฟยยืนตระหง่านนิ่งงัน ทรวดทรงของเขาสง่างามดั่งเทพเซียนผู้ลงทัณฑ์ แต่ดวงตากลับลึกล้ำราวกับห้วงเหวลึกที่ไร้ก้นบึง อาภรณ์สีดำสนิทปลิวสะบัดตามแรงลมปราณที่แผ่พุ่งออกรอบกาย สร้างแรงกดดันมหาศาลจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเป็นริ้วคลื่น เบื้องหน้าของเขาคือ "พยัคฆ์อัคคีบรรพกาล" อสูรยักษ์สูงเท่าตึกสามชั้น ร่างกายปกคลุมด้วยเกล็ดเพลิงสีทองอร่าม ดวงตาดั่งสุริยันที่กำลังแผดเผา มันกำลังหอบหายใจรวยริน ความดุร้ายที่เคยแผ่ออกมาตลอดยามต่อสู้บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความหวาดหวั่นต่อหน้าบุรุษผู้ถือครองวิถีกระบี่อันไร้เทียมทาน "เจ้าพ่ายแพ้แล้ว..." น้ำเสียงของหลงเฟยราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนสั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณของผู้ฟัง เขากำกระบี่ในมือแน่น ปราณกระบี่สีครามเข้มไหลเวียนราวกับมังกรวารีที่พร้อมจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง พยัคฆ์อัคคีบรรพกาลส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอ มันมิได้คุกคาม แต่เป็นการแสดงออกถึงการยอมจำนนต่อผู้ที่เหนือกว่า ร่างมหึมาค่อยๆ หมอบราบลงกับพื้นดิน ศีรษะขนาดใหญ่จรดลงแทบเท้าของหลงเฟย เป็นสัญญาณแห่งการยอมสยบต่อจิตวิญญาณและวิถีกระบี่ที่เหนือกว่าของมนุษย์ผู้นี้ ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง มู่หรงเสวี่ยที่ยืนสังเกตการณ์อยู่บนกิ่งไม้ใหญ่เบื้องบนก็พุ่งกายลงมาดั่งผีเสื้อจำแลง ร่างระหงในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ไร้ที่ติพลิ้วไหวลงมาเคียงข้างเขา ดวงหน้าเย็นชาดั่งน้ำแข็งพันปีฉายแววความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายในอย่างมิดชิด นัยน์ตางามกวาดมองบาดแผลตามแขนเสื้อของหลงเฟยด้วยความรู้สึกที่ไหววูบ "ท่านพี่... เจ้าอสูรตัวนี้ดื้อรั้นนัก การทำพันธะสัญญาโลหิตกับมัน อาจทำให้พลังปราณย้อนกลับมาทำร้ายเส้นชีพจรของท่านได้นะครับ" น้ำเสียงของนางเยือกเย็นแต่เจือไปด้วยความอาทรอย่างลึกซึ้ง หลงเฟยปรายตามองนางเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มขึ้นบางเบา รอยยิ้มนั้นทั้งหยิ่งผยองและอบอุ่นในเวลาเดียวกัน มือหนายื่นออกไปลูบไล้กลุ่มผมสีดำขลับของนางอย่างทะนุถนอม "เสวี่ยเอ๋อร์ เจ้าก็รู้ว่าวิถีกระบี่ของข้ามิเคยยอมจำนนต่อสิ่งใด หากข้าต้องการสยบฟ้าดิน การมีเพียงกระบี่ในมือย่อมไม่เพียงพอ... สัตว์อสูรบรรพกาลตัวนี้ เกิดมาเพื่อเป็นเงาเคียงข้างวิถีแห่งข้า" กล่าวจบ หหลงเฟยไม่รอช้า เขากรีดปลายนิ้วชี้ของมือซ้ายจนเกิดรอยแผล โลหิตสีทองเรืองรองไหลซึมออกมา หยดเลือดนั้นเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งมหาเทพผู้กลับชาติมาเกิด มันมิใช่โลหิตของมนุษย์ธรรมดา หากแต่เป็นแก่นแท้แห่งจิตวิญญาณอันสูงส่ง หลงเฟยยกนิ้วขึ้นวาดกลางอากาศ อักขระโบราณสีทองปรากฏขึ้นทีละตัวๆ เปล่งประกายเจิดจ้าตัดกับความมืดมิดของป่ารกร้าง อักษรแต่ละตัวหมุนวนรอบตัวพยัคฆ์อัคคีบรรพกาล ก่อนจะพุ่งเข้าสู่หน้าผากของมันอย่างแม่นยำ *โฮกกกกกกกกกก!* เสียงคำรามสะท้านฟ้าดินดังขึ้นอีกครา ร่างของพยัคฆ์อัคคีสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เปลวเพลิงสีทองรอบกายมันระเบิดออกเป็นวงกว้าง แสงสว่างเจิดจ้าบาดตาจนมู่หรงเสวี่ยต้องยกแขนขึ้นบังปะทะกับคลื่นพลัง แต่มหัศจรรย์ยิ่งนัก... ท่ามกลางพายุเพลิงนั้น ดวงตาของอสูรยักษ์เปลี่ยนจากสีสุริยันเป็นสีทองบริสุทธิ์ สัญลักษณ์รูปกระบี่ไขว้กับเปลวเพลิงปรากฏขึ้นชั่วพริบตาบนหน้าผากของมัน ก่อนจะจมหายเข้าไปในผิวเนื้อ พันธะสัญญาโลหิตสมบูรณ์แบบแล้ว! พยัคฆ์อัคคีบรรพกาลย่อกายลงต่ำอย่างนอบน้อม มันส่งกระแสจิตสื่อสารเข้ามาในห้วงความคิดของหลงเฟยโดยตรง เป็นความจงรักภักดีที่สลักลึกถึงวิญญาณ หลงเฟยสูดลมหายใจเข้าลึก, รวบรวมพลังปราณที่กระจัดกระจายกลับเข้าสู่จุดตันเถียน ทว่า ในขณะที่ทุกอย่างกำลังจะสงบลงและพันธะสัญญาบรรลุผลสำเร็จอย่างสมบูรณ์นั้นเอง... ผืนป่ารอบด้านที่ควรจะเงียบสงบกลับสั่นไหวอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเก่า พื้นดินใต้ฝ่าเท้าแตกระแหง เสียงระเบิดกัมปนาทดังมาจากเบื้องล่างราวกับมีบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่ากำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหล มู่หรงเสวี่ยใบหน้าเปลี่ยนสีทันที นางชักกระบี่เมฆาออกจากฝักในเสี้ยววินาที ไอเย็นยะเยือกแผ่พุ่งออกปกป้องรอบกาย "ท่านพี่... ระวัง! พลังงานนี้ไม่ใช่ของสัตว์อสูร..." หลงเฟยหรี่ตาลงคมกริบ รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง เมื่อหมอกควันสีดำสนิทพวยพุ่งขึ้นมาจากรอยแตกของพื้นดิน พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นบาดแก้วหูที่ดังสะท้อนก้องฟ้า "ฮ่าๆๆๆ... ช่างเป็นพันธะสัญญาที่งดงามนัก หลงเฟย... เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าการพิชิตอสูรตัวนี้ จะทำให้เจ้ารอดพ้นจากเงื้อมมือของ 'พวกเรา' ไปได้?" ร่างเงาดำทะมึนสามร่างปรากฏขึ้นท่ามกลางเปลวเพลิง กลิ่นอายสังหารอันคุ้นเคยแผ่ซ่าน ชายหนุ่มผู้ถือครองวิถีกระบี่ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบวาดมองไปยังผู้มาเยือนใหม่ที่มีรอยสักรูปงูพิษสีม่วงบนต้นคอ... คนจากสำนักมารโลหิตตามรอยพวกเขามาถึงที่นี่แล้ว! ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับข้าด้วยกันนะครับ