การซุ่มโจมตีของพรรคเงาทมิฬ

กลิ่นอายคาวเลือดลอยอวลเคล้ากับกลิ่นหอมเย็นของดอกเหมันต์ในยามวิกาล ร่างเงาดำทะมึนทั้งสามที่ปรากฏขึ้นท่ามกลางซากปรักหักพังของสำนักร้าง ไม่ได้ส่งเสียงฝีเท้าแม้แต่น้อย ราวกับพวกมันล่องลอยมาจากขุมนรกโลกันตร์ รอยสักรูปงูพิษสีม่วงเข้มบนต้นคอของพวกมันบิดเบี้ยวไปตามกล้ามเนื้อที่ขยับ ราวกับมีชีวิต ม่านตาของหลงเฟยหรี่แคบลงจนเหลือเพียงเส้นด้าย ความเยือกเย็นแผ่ซ่านออกจากร่างของเขาจนอุณหภูมิรอบกายลดฮวบลงทันตาเห็น วิถีกระบี่ในจิตวิญญาณสั่นระริกราวกับกระหายความตาย "หึ... ตามรังควานไม่รู้จักจบสิ้น สำนักมารโลหิตนี่ช่างเพาะพันธุ์สุนัขรับใช้ที่ขยันขันแข็งเสียจริง" น้ำเสียงของหลงเฟยราบเรียบ ทว่าทรงพลังกดดันจนบรรยากาศรอบข้างหนักอึ้งดั่งถูกขุนเขาหินกดทับ มือขวาของเขายังคงกุมด้ามกระบี่ไว้หลวม ๆ แต่รัศมีกระบี่ที่แผ่ออกมากลับแหลมคมเสียจนแม้แต่อากาศยังถูกกรีดจนเกิดเสียงหวีดหวิวเบา ๆ ผู้นำเงาทมิฬตรงกลางหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าคล้ายโลหะเสียดสีกัน "หลงเฟย เจ้าเด็กเหลือขอ คิดหรือว่ารอดพ้นจากเงื้อมมือของนิกายเราได้? วันนี้ต่อให้เจ้ามีปีกบินได้ ก็หนีไม่พ้นเงาพิษโลหิตของข้าสามพี่น้อง!" สิ้นเสียง ประกายตาสังหารก็ระเบิดขึ้นพร้อมกัน ร่างทั้งสามพุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วสูงยิ่งกว่าสายฟ้าแลบ ปรากฏการณ์ลมปราณสีเลือดแผ่ขยายออกปกคลุมรัศมีร้อยวา กลายเป็นเขตอาคมขนาดย่อมที่ปิดกั้นทุกเส้นทางหลบหนี พวกมันคือนักฆ่าระดับสูงที่ผ่านการอาบเลือดมานับครั้งไม่ถ้วน ทุกกระบวนท่ามุ่งตรงไปยังจุดตายของเป้าหมายโดยไม่มีความลังเล ทว่า หลงเฟยกลับไม่ขยับเขยื้อi ร่างของเขายืนหยัดตระหง่านราวกับรูปปั้นหินผา ริมฝีปากหยักแย้มยิ้มเย็นเยียบ ในวินาทีที่คมดาบอาบพิษของเงาทมิฬพุ่งเข้าประชิดห่างเพียงคืบ หลงเฟยก็สะบัดแขนเสื้ออย่างแผ่วเบา *ฟึบ!* ละอองหมอกสีม่วงอมดำพวยพุ่งขึ้นจากพื้นดินรอบตัวเขาทันที ละอองพิษเหล่านี้หาใช่พิษธรรมดา แต่เป็น "พิษสลายวิญญาณเก้าสวรรค์" ที่เขาผสมผสานขึ้นจากสมุนไพรหายากและพลังปราณหยินแท้ ทันทีที่สัมผัสถูกลมปราณโลหิตของมือสังหารทั้งสาม พิษร้ายก็เริ่มกัดกินพลังปราณของพวกมันราวกับไฟลามทุ่ง "อ๊ากกก!" เงาทมิฬทางด้านซ้ายส่งเสียงร้องโหยหวนออกมาอย่างน่าเวทนา ร่างของเขากระตุกเกร็ง ผิวหนังที่เคยเหี่ยวย่นกลับถูกกัดกร่อนจนเน่าเปื่อยลุกลามจากปลายเท้าขึ้นสู่ลำตัวในเวลาเพียงพริบตา พิษนี้ไม่ได้ทำลายแค่เนื้อหนัง แต่มันกำลังแผดเผาจิตวิญญาณของเขาให้แตกสลายเป็นจุล "ระวัง! มันใช้ค่ายกลพิษ!" ผู้นำเงาทมิฬแผดเสียงคำรามด้วยความตื่นตระหนก สีหน้าของมันแปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือกเมื่อตระหนักว่าพวกมันตกหลุมพรางของเด็กหนุ่มผู้นี้เสียแล้ว แต่มันสายเกินไปเสียแล้ว หลงเฟยไม่เปิดโอกาสให้พวกมันได้ตั้งตัว ร่างของเขาหายวับไปจากจุดเดิม ปรากฏขึ้นอีกครั้งเบื้องหน้าเงาทมิฬคนที่สอง เงากระบี่วาดผ่านความมืดด้วยความเร็วที่เร็วจนตาเปล่าแทบมองไม่ทัน ประกายกระบี่สีครามสว่างวาบขึ้นเพียงชั่วพริบตา ตัดผ่านลำคอของมือสังหารผู้นั้นอย่างไร้สุ้มเสียง ศีรษะหลุดลอยกระเด็นพร้อมกับโลหิตที่พุ่งทะลักราวกับน้ำพุ เหลือเพียงผู้นำเงาทมิฬที่ยืนอยู่เพียงลำพัง ร่างกายของมันสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งบัดนี้เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก มันไม่เคยคิดเลยว่าเด็กหนุ่มอายุเท่านี้จะมีความน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้ ทั้งกลยุทธ์ ทั้งพิษร้าย และทั้งวิถีกระบี่... ล้วนไร้ช่องโหว่ "เจ้า... เจ้าปีศาจ!" มือสังหารผู้นำถอยหลังกรูด กระบี่ในมือสั่นระริกจนแทบถือไม่อยู่ ในจังหวะนั้นเอง เงาร่างระหงดั่งเทพเซียนในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ก็ลอยลงมาจากยอดไม้สูง มู่หรงเสวี่ยก้าวเดินเข้ามาอย่างแช่มช้า ท่ามกลางกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง นางยังคงสง่างาม เย็นชา และบริสุทธิ์ผุดผ่องราวกับดอกบัวหิมะที่เติบโตบนยอดเขาเหน็บหนาว ดวงตาคู่สวยกวาดมองศพที่นอนเกลื่อนกลาดบนพื้น ก่อนจะทอดมองมาที่หลงเฟยด้วยแววตาอ่อนโยนขึ้นมาวูบหนึ่ง "เจ้าไม่เป็นไรนะ?" น้ำเสียงหวานใสดังก้องกังวาน ทว่าเย็นเยียบต่อสิ่งรอบข้าง นางเอ่ยถามชายหนุ่มเพียงผู้เดียวที่อยู่ในสายตา "คนพวกนี้ยังอ่อนหัดเกินกว่าจะทำให้ข้าบาดเจ็บได้ เสวี่ยเอ๋อร์" หลงเฟยเก็บกระบี่เข้าฝัก รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายที่เมื่อครู่ยังคงเยียบเย็นดั่งมัจจุราช เขาก้าวเข้าไปใกล้หญิงสาว ยื่นมือไปกุมมือเรียอบางที่เย็นเฉียบของนางไว้เบา ๆ มู่หรงเสวี่ยไม่ได้ขัดขืน นางปล่อยให้เขาจับมือไว้ ปลายคางเชิดขึ้นเล็กน้อยเพื่อซ่อนความเขินอายที่ถูกส่งผ่านทางสัมผัสอันอบอุ่นนั้น ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายลง ทันใดนั้นเอง— พื้นดินเบื้องล่างที่เพิ่งสงบลงกลับสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นอย่างรุนแรง ราวกับมีสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์กำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหล ท้องน้ายามราตรีที่เคยแจ่มชัดถูกกลืนกินด้วยกลุ่มเมฆหมอกสีดำทมิฬที่หมุนวนเป็นเกลียวพายุอย่างรวดเร็ว ผู้นำเงาทมิฬที่กำลังจะสิ้นใจ กลับส่งเสียงหัวเราะเยาะออกมาสุดเสียง "ฮ่าๆๆ... พวกเจ้าคิดว่าชนะแล้วงั้นรึ? นายท่าน... นายท่านแห่งพรรคเงาทมิฬเสด็จมาด้วยตนเองแล้ว! พวกเจ้าไม่มีวันหนีพ้นความตายนี้ไปได้!" สิ้นคำพูดของมัน ร่างของมือสังหารผู้นั้นก็ระเบิดออกเป็นละอองเลือดสาดกระเซ็น พร้อมกันนั้น แรงกดดันระดับขอบเขตราชันย์ปราณอันมหาศาลก็แผ่พุ่งลงมาจากฟากฟ้า กดทับร่างของหลงเฟยและมู่หรงเสวี่ยจนกระดูกลั่นกรอบ! เงาร่างมหึมาของผู้มาใหม่ปรากฏขึ้นเหนือเมฆหมอกทมิฬ พร้อมกับเสียงหัวเราะก้องกังวานที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งขุนเขา "หลงเฟย... ในที่สุดข้าก็พบเจ้าแล้ว เจ้าหนูอวดดี" ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในวิถีกระบี่อันโดดเดี่ยวนี้ด้วยกันนะครับ