ม่านหมอกแห่งสำนักกระบี่เมฆา

"เจ้าอย่าได้ทำตัวเป็นจระเข้ขวางคลอง หากไม่อยากให้กระบี่ในมือข้าลิ้มรสเลือดของเจ้าเสียก่อน ก็จงหลีกทางไปเสีย!" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของบุรุษวัยกลางคนดังก้องขึ้นเหนือยอดเขาซานเฉิง หลงเฟยยืนนิ่งอยู่เบื้องหลังม่านหมอกสีเทาจางๆ สายตาคมปลาบดั่งอาวุธระดับเซียนจ้องมองกลุ่มคนชุดขาวที่ขวางทางเข้าสู่เขตแดนสำนักกระบี่เมฆาเอาไว้ พวกมันคือศิษย์สายในกลุ่มที่ได้รับมอบหมายให้ตรวจตราผู้ที่จะเข้าร่วมการคัดเลือก แต่การวางท่าโอหังเช่นนี้ สำหรับหลงเฟยแล้ว มันมิใช่เพียงแค่การตรวจตรา แต่มันคือการดูหมิ่นวิถีกระบี่ที่เขายึดถือ "หึ... เจ้าหนูอวดดี ข้า 'จ้าวเฟิง' ดูแลด่านนี้มาห้าปี ไม่เคยพบผู้ใดสามหาวเท่าเจ้ามาก่อน" จ้าวเฟิงแสยะยิ้ม มือขวากุมด้ามกระบี่แน่น "ในเมื่อเจ้าไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ข้าจะสั่งสอนให้รู้ว่าโลกนี้กว้างใหญ่เพียงใด" หลงเฟยไม่ได้ขยับกายแม้เพียงกระเบียดนิ้ว เขาสูดลมหายใจเข้าลึก รับรู้ถึงไอพิษจางๆ ที่เขาสัมผัสได้จากลมปราณของจ้าวเฟิง 'ยาพิษสลายปราณชั่วคราวซ่อนอยู่ในละอองไอ... วิธีการต่ำช้าเช่นนี้ สมควรแล้วที่เป็นศิษย์สายในของสำนักที่เน่าเฟะจากภายใน' หลงเฟยคิดในใจ มุมปากยกยิ้มเหยียดหยาม ทันใดนั้นเอง หลงเฟยชิงลงมือก่อน ความเร็วของเขาดุจสายฟ้าฟาด ร่างกายพร่าเลือนจนทิ้งไว้เพียงภาพติดตา เขาไม่ได้ชักกระบี่ที่พาดอยู่บนหลัง แต่นิ้วมือที่โค้งงอดั่งกรงเล็บพยัคฆ์กลับพุ่งตรงไปที่จุดชีพจรของจ้าวเฟิงอย่างแม่นยำ "เจ้า!" จ้าวเฟิงเบิกตากว้าง พยายามชักกระบี่ออก ทว่าความเร็วของหลงเฟยเหนือกว่าชั้นเชิงที่มันร่ำเรียนมาหลายขุม เสียงปะทะกันเบาๆ ดังขึ้นดั่งเสียงดีดสายพิณ จ้าวเฟิงถูกแรงกระแทกจากปราณที่บริสุทธิ์และเยือกเย็นซัดจนถอยกรูดไปหลายก้าว กระบี่ในมือยังไม่ทันออกจากฝักดีก็ถูกหลงเฟยใช้ฝ่ามือกระแทกกลับเข้าไปจนแน่นสนิท หลงเฟยยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าศัตรู พลังกดดันมหาศาลแผ่กระจายออกมาจากร่างจนเหล่าศิษย์คนอื่นๆ ต่างพากันถอยหนีด้วยความหวาดกลัว "กระบี่มิได้มีไว้เพื่อข่มเหงผู้อื่น แต่มีไว้เพื่อปกป้องความทะนงตนในวิญญาณ" หลงเฟยกล่าวประโยคนี้ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจของผู้ฟัง ขณะที่เหตุการณ์กำลังตึงเครียด เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า นางสวมชุดสีขาวบริสุทธิ์ราวกับเกล็ดหิมะ ใบหน้างดงามดั่งรูปสลักทว่าเย็นชาดั่งน้ำแข็งพันปี นางคือ มู่หรงเสวี่ย ผู้เป็นดั่งดวงจันทร์บนฟากฟ้าของสำนักกระบี่เมฆา สายตาที่เคยเฉยเมยต่อโลกหล้า กลับอ่อนแสงลงทันทีเมื่อจ้องมองไปยังหลงเฟย "หลงเฟย... เจ้ายังใจร้อนเช่นเดิม" เสียงของนางกังวานใส ทว่าแฝงไปด้วยความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ลึกๆ "ข้าเพียงแค่จัดการขยะที่ขวางทางเดินของข้าเท่านั้น มู่หรงเสวี่ย" หลงเฟยผ่อนคลายท่าทีลง สายตาของเขามีเพียงนางที่ยืนอยู่เบื้องหน้า "ตามข้ามาเถอะ ที่นี่ไม่ใช่ที่ของเจ้าหากจะก่อเรื่องตั้งแต่วันแรก" นางกล่าวพร้อมกับสะบัดชายแขนเสื้อ ม่านหมอกหนาทึบที่ปิดกั้นทางเข้าสำนักค่อยๆ แหวกออกเป็นทางเดินกว้าง ราวกับจะยอมสยบต่ออำนาจบารมีของนาง ระหว่างที่ทั้งสองเดินผ่านเขตแดนเข้าไป ความเงียบเข้าปกคลุม แต่เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยความนัยสำคัญ หลงเฟยสัมผัสได้ถึงไอสังหารที่แฝงมากับสายลมในสำนักแห่งนี้ มันไม่ใช่แค่การคัดเลือกศิษย์ธรรมดา แต่มันคือกับดักที่ถูกวางไว้อย่างแนบเนียนเพื่อกำจัดคนที่อาจเป็นภัยต่ออำนาจของใครบางคน "เจ้าต้องระวังตัว" มู่หรงเสวี่ยกระซิบเบาๆ เพียงพอให้หลงเฟยได้ยิน "ศิษย์พี่ใหญ่ไม่ได้ต้องการแค่กระบี่ของเจ้า แต่มันต้องการหัวใจของเจ้าเพื่อใช้เปิดผนึกเคล็ดวิชาต้องห้าม" หลงเฟยหยุดเดินกะทันหัน เขาหันกลับมามองใบหน้าที่สวยงามนั้น แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจัง "ต่อให้มันเป็นเทวะหรือปีศาจ หากใครกล้าแตะต้องข้าหรือสิ่งที่ข้าปกป้อง... เลือดของมันจะเปื้อนกระบี่ข้าจนดินแดนนี้ต้องจดจำ" ทันใดนั้น ท้องฟ้าที่เคยสดใสกลับมืดครึ้มลงฉับพลัน เสียงฟ้าร้องคำรามก้องดังมาจากยอดเขาหอคอยบรรพชน สัญญาณเตือนภัยของสำนักดังระงมไปทั่วหุบเขา มู่หรงเสวี่ยหน้าถอดสีเมื่อเห็นประกายแสงสีเลือดพุ่งขึ้นสู่ฟากฟ้า "ไม่จริง... ผนึกนั่นถูกทำลายแล้ว!" นางอุทานออกมาด้วยความตกใจ ในวินาทีนั้นเอง กองทัพเงาสีดำทมิฬนับร้อยพุ่งทะยานลงมาจากยอดเขา พวกมันไม่ได้ถือกระบี่ แต่ถือโซ่ตรวนอาคมที่สลักลวดลายอักขระโบราณ หลงเฟยชักกระบี่ข้างกายออกมาในจังหวะที่คมดาบของพวกมันกำลังจะถึงลำคอของมู่หรงเสวี่ย เสียงโลหะปะทะกันกังวานดั่งทัณฑ์สวรรค์ที่เพิ่งเริ่มต้น ทว่า ท่ามกลางความโกลาหลนั้น หลงเฟยกลับเหลือบไปเห็นเงาบุรุษผู้หนึ่งยืนอยู่บนยอดไม้ไกลออกไป... ชายผู้นั้นมีใบหน้าเหมือนกับเขาไม่มีผิดเพี้ยน! บุรุษปริศนาผู้นั้นยกยิ้มที่มุมปากอย่างเยือกเย็น ก่อนจะดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว และกาลเวลารอบตัวของหลงเฟยก็หยุดนิ่งไปทันที... หวังว่าท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านจะดื่มด่ำไปกับเรื่องราวในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ เงากระบี่ใต้จันทร์เพ็ญ