ความลับในคัมภีร์บรรพกาล

คราบโลหิตแห้งกรังบนแผ่นป้ายบรรพบุรุษตระกูลหลงส่งกลิ่นคาวคลุ้งในความมืดมิดของห้องใต้ดิน เขตหวงห้ามที่แม้แต่ผู้นำตระกูลยังต้องก้มหัวคำนับ หลงเฟยในวัยเยาว์แต่กลับมีดวงตาที่ผ่านกาลเวลามานับหมื่นปี กำลังใช้ปลายนิ้วเรียวยาวกรีดผ่านผิวอักษรโบราณบนผนังหินศิลาทมิฬ ปราณพิษสีครามเข้มซึมซับเข้าไปในร่องรอยสลักทีละนิด ราวกับกำลังปลุกวิญญาณร้ายที่หลับใหลให้ตื่นขึ้นจากการจำศีลอันยาวนาน "วิถีกระบี่สยบฟ้า... มิใช่การยอมจำนนต่อกฎสวรรค์ แต่คือการเหยียบย่ำมันใต้ฝ่าเท้าต่างหาก" เสียงทุ้มต่ำรำพันกับความว่างเปล่า ทว่ารอบกายเขากลับมีไอเย็นยะเยือกแผ่ซ่านจนอากาศกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีดำ คัมภีร์บรรพกาลที่ซ่อนอยู่หลังแผ่นศิลานี้ หาใช่สมบัติเพิ่มพลังปราณทั่วไป แต่มันคือ "คัมภีร์โลหิตผ่าสวรรค์" เคล็ดวิชาต้องห้ามที่สูญหายไปตั้งแต่ยุคบรรพกาล ผู้ใดฝึกฝนย่อมต้องแลกมาด้วยอายุขัยและคราบน้ำตาของผู้คนนับล้าน แต่สำหรับหลงเฟย... มหาเทพผู้กลับชาติมาเกิดเพื่อทวงคืนทุกสิ่ง ความตายและความเจ็บปวดเป็นเพียงบทเพลงกล่อมเด็กที่เขาคุ้นเคยเสียยิ่งกว่าสิ่งใด "เจ้าแน่ใจแล้วหรือ... ว่าจะเปิดผนึกนี้?" น้ำเสียงเย็นเยียบดั่งหยกกระทบกันดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง มู่หรงเสวี่ยก้าวออกมาจากเงาจันทร์ที่สาดส่องผ่านช่องลมแคบๆ นางเซียนผู้สง่างามแห่งสำนักกระบี่เมฆา อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ตัดกับกระบี่ประจำกายที่เปล่งประกายแสงสีเงินยววง แม้ทั่วทั้งยุทธภพจะร่ำลือว่านางคือปีศาจน้ำแข็งผู้ไร้หัวใจ แต่ในยามนี้ แววตาที่ทอดมองหลงเฟยกลับเต็มไปด้วยความห่วงใยล้ำลึกที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเยชาชา หลงเฟยไม่หันกลับไปมอง เขายังคงใช้ปลายนิ้วลากผ่านอักษรตัวสุดท้าย "เสวี่ยเอ๋อร์ เจ้ากลัวความตายหรือไม่?" "ข้าไม่เคยกลัวความตาย..." มู่หรงเสวี่ยสาวเท้าเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกเหมยขาวลอยปะปนกับกลิ่นคาวเลือด นางหยุดยืนเคียงข้างเขา ดวงตางามจับจ้องแผ่นศิลาเบื้องหน้า "ข้าเพียงแต่กลัวว่า... วันที่เจ้าเหยียบย่ำขึ้นสู่จุดสูงสุดของยุทธภพ เจ้าจะหลงลืมสตรีที่ยืนเคียงข้างเจ้าในวันที่ยังไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของพลัง" หลงเฟยแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก ก่อนที่เขาจะหันกลับมาประชิดตัวนาง ฝ่ามือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวบางที่เย็นเฉียบราวน้ำแข็งเอาไว้ ปราณอุ่นร้อนสายหนึ่งถ่ายทอดผ่านฝ่ามือเพื่อขับไล่ไอหนาวจากเคล็ดวิชาของนาง "ยุทธภพนี้จะแหลกสลายหรือฟ้าดินจะล่มสลาย หาใช่ธุระอะไรของข้าไม่" หลงเฟยกระซิบแผ่วเบaข้างใบหูของนาง ลลมหายใจอุ่นร้อนรินรดพวงแก้มเนียน "แต่ตราบใดที่ข้ายังมีลมหายใจ... ต่อให้เป็นเงาของสวรรค์ ก็ไม่มีสิทธิ์มาพรากเจ้าไปจากอกของข้า" หัวใจของนางเซียนผู้เยือกเย็นกระตุกวูบ ใบหน้างามที่เคยเรียบเฉยปรากฏริ้วแดงจางๆ ยามเมื่อสบเข้ากับดวงตาที่ดุจดั่งห้วงเหวลึกอันไร้ก้นบึ้ง นางรู้ดีว่าบุรุษผู้นี้ไม่ใช่คนที่จะพูดคำหวานเพื่อเอาใจใคร่ แต่ทุกคำที่เขาเอ่ยออกมา ล้วนคือกฎเกณฑ์ที่เขาพร้อมจะเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องมัน ครืนนน—! ทันใดนั้น แผ่นศิลาเบื้องหน้าก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง อักษรโบราณทั้งหมดเปล่งแสงสีแดงฉานราวกับโลหิตสดๆ ไหลรินออกมาจากร่องหิน กลิ่นอายกดดันมหาศาลแพร่กระจายออกมาจนกระเบื้องพื้นห้องใต้ดินแตกร้าวเป็นทางยาว สมบัติเซียนที่ซ่อนเร้นมานับร้อยปีปรากฏร่างขึ้นแล้ว มันคือ "กระบี่ผ่าบรรพกาล" กระบี่โบราณที่ไร้คม แต่กลับเต็มไปด้วยจิตสังหารที่สามารถตัดผ่านมิติได้! หลงเฟยหรี่ตาลงคมกริบ เขารู้ดีว่าการปรากฏขึ้นของกระบี่เล่มนี้ย่อมสั่นสะเทือนไปถึงหูของผู้อาวุโสตระกูลหลงและสำนักใหญ่ทั้งสี่ และการเดินทางออกสู่โลกภายนอกเพื่อชำระบัญชีแค้นได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว "เตรียมตัวให้พร้อม เสวี่ยเอ๋อร์..." หลงเฟยชักมือกลับมากุมด้ามกระบี่ รัศมีพลังปราณระเบิดทะลักออกจากร่างจนเพดานห้องใต้ดินพังทลายลงมา เศษหินนับร้อยก้อนลอยเคว้งคว้างกลางอากาศก่อนจะแหลกสลายเป็นผุยผงด้วยแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัว "พรุ่งนี้ฟ้าสาง... เราจะเหยียบย่ำซากศพของพวกมัน ก้าวออกสู่ยุทธภพกว้างใหญ่ด้วยกัน" ทว่า ในขณะที่เพดานกำลังถล่มลงมาและเศษหินกำลังโปรยปรายลงมาดั่งห่าฝนนั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยคู่ก็ดังขึ้นที่บริเวณปากทางเข้าห้องใต้ดิน พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะหยันที่ดังสะท้านก้องกังวาน "ฮ่าๆๆๆ! ช่างเป็นความรักที่น่าประทับใจเสียจริง..." เงาร่างของชายชราในชุดคลุมสีทองอร่าม ปักลายพยัคฆ์เหินเวหา ก้าวเท้าเข้ามาพร้อมกับแผ่รังสีพลังปราณขอบเขตราชันย์ขั้นสมบูรณ์กดทับลงมาจนลมหายใจติดขัด ผู้อาวุโสใหญ่แห่งตระกูลหลงมาถึงแล้ว! และในมือของมัน... กำลังถือศូย์อาคมควบคุมค่ายกลชีวิตของคนทั้งตระกูลอยู่! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องยุทธภพไปกับข้าด้วยกันนะครับ