ก้าวแรกสู่เมืองการค้าหมื่นลี้

"หากพวกเจ้ายังไม่ไสหัวไปในสามลมหายใจ นิ้วทั้งห้าบนมือซ้ายของพวกมัน... คงต้องถูกตัดทิ้งเพื่อเซ่นไหว้ความโง่เขลาแล้วล่ะมั้ง" น้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงไว้ด้วยจิตสังหารอันเยือกเย็นราวกับลมหนาวจากหุบเขาน้ำแข็ง ทะลุผ่านความอื้ออึงของตลาดการค้าเมืองหมื่นลี้เข้ามาอย่างไร้ซุ่มเสียง หลงเฟยยืนไขว่ห้าอยู่เบื้องหน้าแผงขายสมุนไพรเก่าคร่ำคร่า ดวงตาคมปลาบดั่งคมกระบี่ไม่ได้เหลือบแลเศษสวะตระกูลใหญ่ที่กำลังคุกคามพ่อค้าชราผู้นั้นแม้แต่น้อย รอบกายของเขา มู่หรงเสวี่ยยืนสง่านิ่งในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ราวกับเซียนผู้สูงส่ง นางมิได้ปล่อยพลังกดดันอันใดออกมา ทว่ากลิ่นอายความเย็นชาบริสุทธิ์ที่แผ่ออกมาจากตัวนาง กลับทำให้เหล่าผู้ฝึกยุทธ์รอบด้านถึงกับหายใจติดขัด หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวโดยไร้สาเหตุ "เจ้า... เจ้าเป็นผู้ใดกัน! กล้าดียังไงมาสอดเรื่องของสำนักเสือพยัคฆ์เพลิง!" หัวหน้ากลุ่มมือปราบตระกูลสาขาชักกระบี่ออกจากฝักครึ่งหนึ่ง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ปราณแท้จริงระดับก่อเกิดขั้นที่เจ็ดระเบิดออกรอบตัวจนฝุ่นตลบ หลงเฟยแค่นเสียงหึในลำคอ ร่างสูงสง่าก้าวเท้าออกไปเพียงครึ่งก้าว ความกดดันมหาศาลราวกับภูเขาไท่ซานกดทับลงบนบ่าของอีกฝ่ายทันที ร่างของมือปราบผู้นั้นทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นโดยที่หลงเฟยยังไม่ทันได้ชักกระบี่ด้วยซ้ำ นี่คือวิถีแห่งผู้ตื่นรู้ การใช้จิตวิญญาณข่มขวัญศัตรูที่เหนือกว่าด้วยชั้นเชิง "ข้าไม่มีเวลามาต่อปากต่อคำกับสุนัขรับใช้ ไสหัวไป..." หลงเฟยเอ่ยเสียงกระซิบ แต่มันกลับก้องกังวานในโสตประสาทของทุกคนราวกับเสียงคำรามของอสนีบาต มือปราบและสมุนรีบคลานหนีหายเข้าไปฝูงชนอย่างลนลานในทันที พ่อค้าชรากราบกรานด้วยความหวาดกลัวและซาบซึ้งใจ "ข... ขอบคุณคุณชาย... ขอบคุณแม่นาง..." หลงเฟยหยิบกล่องไม้หยกเนื้อหยาบขึ้นมาสำรวจสมุนไพร 'โสมเพลิงโลหิตพันปี' ที่วางอยู่ภายใน แววตาฉายประกายพึงพอใจแวบหนึ่ง นี่คือหนึ่งในวัตถุดิบสำคัญที่เขาตามหาเพื่อใช้ในการทะลวงจุดชีพจรขั้นถัดไป การจะกลับไปทวงคืนทุกสิ่งจากพวกมันบนเบื้องบน ย่อมต้องแลกมาด้วยการเตรียมความพร้อมอย่างไร้ที่ติในแดนมนุษย์แห่งนี้ "ท่านต้องการมันจริงๆ หรือ?" มู่หรงเสวี่ยเอ่ยถาม น้ำเสียงของนางแม้จะราบเรียบเย็นชาตามนิสัย แต่แววตาที่มองหลงเฟยกลับเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและความห่วงใยที่ซ่อนเร้น นางย่อมรู้ดีว่าการหลอมโอสถจากโสมเพลิงโลหิตนี้ต้องใช้พลังจิตวิญญาณมหาศาลเพียงใด "ย่อมต้องใช้อยู่แล้ว เสวี่ยเอ๋อร์..." หลงเฟยหันไปสบตากับนาง มุมปากหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อย ความแข็งกร้าวเมื่อครู่พลันมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นที่มอบให้แก่นางผู้เดียว "เส้นทางเบื้องหน้ายังมีอุปสรรคอีกมาก การก้าวสู่ขอบเขตหลอมรวมจิตวิญญาณไม่ใช่เรื่องง่าย หากไม่มีโอสถนี้ช่วยหนุนนำ เกรงว่าแผนการที่วางไว้คงต้องล่าช้าออกไปอีก" "ไม่ว่าท่านจะต้องการสิ่งใด ทั่วทั้งยุทธภพนี้ ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินฟ้า ข้าก็จะหามาให้ท่านให้จงได้" มู่หรงเสวี่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เด็ดเดี่ยว และมั่นคง นางคือสตรีผู้เย็นชาต่อหล้า แต่ยอมมอบวิญญาณและลมหายใจให้แก่บุรุษผู้นี้แต่เพียงผู้เดียว เมืองการค้าหมื่นลี้ไม่ได้สงบสุขอย่างที่ตาเห็น เบื้องหลังความเจริญรุ่งเรืองของหอการค้ามังกรฟ้าและตลาดมืดใต้ดิน คือการแย่งชิงอำนาจอย่างไร้ความปรานี หลงเฟยเก็บกล่องไม้หยกเข้าแหวนมิติ ก่อนจะกวาดสายตามองไปเบื้องหน้า ท่ามกลางอาคารสูงตระหง่านและฝูงชนที่เดินขวักไขว่ สัญชาตญาณนักฆ่าของเขากำลังร้องเตือนว่า มีสายตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองพวกเขามาตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบย่างเข้ามาในเมืองนี้ สายตานั้น... เต็มไปด้วยกลิ่นอายของพิษโบราณที่คุ้นเคยอย่างยิ่ง "ดูเหมือนว่า... จะมีแขกไม่ได้รับเชิญมารอเราอยู่ก่อนแล้วสินะครับ" หลงเฟยเอ่ยเบาๆ มือขวาแตะลงบนด้ามจับกระบี่โบราณที่เหน็บอยู่ข้างเอว บรรยากาศรอบกายพลันเปลี่ยนเป็นตึงเครียดขึ้นมาทันที ในวินาทีนั้นเอง เสียงระฆังโบราณจากหอคอยกลางเมืองก็ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นสามครั้งติดต่อกัน พร้อมกับร่างของบุรุษชุดดำสนิทผู้หนึ่งที่ร่อนลงมาขวางทางเบื้องหน้าของทั้งสองคนเอาไว้ ร่างนั้นแผ่ไอพิษสีม่วงเข้มออกมาจนหญ้าใต้ฝ่าเท้าเหี่ยวเฉาแห้งตายไปในพริบตา และเมื่อเงาดำนั้นเงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นรอยแผลเป็นรูปอสรพิษบนใบหน้า หลงเฟยก็ต้องหรี่ตาลงอย่างใช้ความคิด "ไม่นึกเลยว่า... คนจากหุบเขาหมื่นพิษ จะยังกล้าส่งสุนัขรับใช้มาเดินเพ่นพ่านในเขตอภัยทานเช่นนี้... หรือพวกมันลืมไปแล้วว่าความตายมีรสชาติอย่างไร" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องยุทธภพและก้าวผ่านอุปสรรคไปกับข้าด้วยกันนะครับ