การค้นหาหลักฐานลับ

ควันธูปอบอวลหนาตาจนแทบมองไม่เห็นนิ้วมือ ทว่าสัมผัสจากจิตรับรู้ของหลงเฟยนั้นเฉียบคมดั่งคมมีดที่กรีดผ่านอากาศ เขาย่อตัวต่ำลงแนบสนิทกับเพดานไม้จำหลักลายมังกร ลมหายใจถูกปรับให้แผ่วเบาจนแทบไร้ตัวตน ในยุทธภพนี้ ผู้ใดที่ไร้ความระแวดระวัง ผู้นั้นย่อมมีจุดจบเพียงสถานเดียว คือหลุมศพที่ไร้ชื่อ “ข้าบอกเจ้ากี่ครั้งแล้วว่าอย่าได้ทิ้งร่องรอยไว้ที่หอเก็บตำราลับ หากท่านเจ้าสำนักจับได้... หัวของพวกเจ้าก็เตรียมย้ายที่อยู่ได้เลย” เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยอำนาจดังขึ้นจากด้านล่าง หลงเฟยหรี่ตาลงมองผ่านช่องว่างของแผ่นไม้ เห็นเงาร่างสองเงายืนอยู่เหนือโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยม้วนคัมภีร์ที่ถูกผนึกด้วยตราประทับสีเลือด หลงเฟยกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นชา แววตาคมกริบดุจกระบี่หิมะ ‘ในที่สุดสุนัขรับใช้ก็เผยหางออกมาจนได้’ เขาหยิบเข็มเงินอาบยาพิษ "จันทราดับสูญ" ออกมาจากแขนเสื้อเพียงปลายนิ้ว หากถูกเข็มนี้เพียงปลายเล็บ ต่อให้เป็นจอมยุทธ์ระดับปรมาจารย์ก็ไม่อาจหลบพ้นความตายที่ไร้เสียงได้ “ท่านอาวุโสจ้าว ท่านไม่ต้องกังวลไป” ชายอีกคนกล่าวพลางหัวเราะร่า “ตราบใดที่ ‘นาง’ ยังมัวแต่หมกมุ่นอยู่กับการบำเพ็ญเพียรในถ้ำน้ำแข็ง และพวกขยะในสำนักยังคงเชิดชูพวกเราดุจเทพเจ้า แผนการยึดครองสมบัติมังกรครามก็ไม่มีวันพลาด” มู่หรงเสวี่ย... นางกำลังถูกกดดันจากพวกมันอยู่สินะ ความรู้สึกผิดและเดือดดาลแล่นพล่านในอกของหลงเฟย เขาแทบจะกระโจนลงไปสังหารคนเหล่านี้ให้สิ้นซาก แต่ความเยือกเย็นที่สั่งสมมาจากการผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วนเตือนให้เขาอดทนไว้ ข้อมูลสำคัญคือสิ่งที่เขาต้องการ มากกว่าชีวิตของสวะเหล่านี้ หลงเฟยอาศัยจังหวะที่อาวุโสจ้าวก้มลงหยิบหีบเหล็กกล้าสีนิล ดีดตัวลงสู่เบื้องล่างอย่างเงียบเชียบดุจขนนกที่ร่วงหล่น ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้น สัญชาตญาณนักฆ่าของเขากลับร้องเตือนถึงภัยอันตรายที่มองไม่เห็น! "ใคร!" อาวุโสจ้าวตวาดลั่น กระบี่ในมือวาดวงกลมขวางอากาศ ก่อเกิดเป็นพายุหมุนปราณที่รุนแรงจนตู้ตำราไม้สั่นสะเทือน หลงเฟยไม่ถอยหนี กลับตัดสินใจรุกคืบด้วยการเคลื่อนที่ดั่งภูตผี เขาใช้ฝ่ามือกระแทกเข้าที่จุดชีพจรที่คอของลูกสมุนคนนั้นจนสลบไป ก่อนจะชักกระบี่ "เมฆาไร้ลักษณ์" ออกมาปะทะกับกระบี่ของอาวุโสจ้าวด้วยแรงปะทะที่สั่นสะเทือนไปถึงภายนอกเขตหวงห้าม *เคร้ง!* ประกายไฟสาดกระจายดั่งดวงดาวร่วงหล่น หลงเฟยยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าศัตรู แววตาดุจหมาป่าที่มองเหยื่อ “การทรยศต่อสำนักแลกมาด้วยเกียรติยศที่พวกเจ้าปรารถนา... ช่างน่าสมเพชนัก” “หลงเฟย! เจ้าศิษย์สวะ! กล้าดียังไงมาบุกรุกเขตหวงห้าม!” อาวุโสจ้าวหน้าเปลี่ยนสี ก่อนจะแค่นหัวเราะ “ดี... ในเมื่อเจ้ามาส่งวิญญาณถึงที่ ข้าก็จะส่งเจ้าไปพบปรมาจารย์ของเจ้าในปรโลก!” อาวุโสจ้าวเรียกปราณธาตุไฟออกมาห่อหุ้มกระบี่ เกิดเป็นเสียงคำรามดั่งสัตว์ร้าย หลงเฟยไม่ได้เกรงกลัวแม้แต่น้อย เขาหมุนตัวกระบี่เป็นวงกลม ผสานเคล็ดวิชา "จันทร์ลับดับตะวัน" พลังปราณที่เคยดูอ่อนแอในสายตาคนอื่น กลับแปรเปลี่ยนเป็นความมืดมิดที่กลืนกินทุกสรรพสิ่ง ในจังหวะที่ทั้งสองกำลังจะเข้าห้ำหั่นกันนั้น ประตูหินหนักอึ้งของเขตหวงห้ามก็สั่นสะเทือนอย่างแรง พร้อมกับไอเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านเข้ามาจนหยาดน้ำค้างกลายเป็นน้ำแข็ง บรรยากาศภายในห้องเปลี่ยนไปทันที ทุกอย่างหยุดนิ่งแม้แต่ปราณไฟของอาวุโสจ้าวก็ดับวูบลง เงาร่างหนึ่งก้าวเข้ามาจากความมืดมิด... นางสวมอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ดุจหิมะ ใบหน้างดงามไร้ความรู้สึก ทว่าแววตาที่มองตรงมายังหลงเฟยนั้นสั่นไหวเพียงชั่ววูบ ก่อนจะกลับมาเย็นชาดุจเดิม “ศิษย์พี่หลงเฟย... ท่านกำลังทำอะไรที่นี่?” มู่หรงเสวี่ยเอ่ยเสียงเรียบ ทว่ามือขวาของนางกลับกุมด้ามกระบี่แน่นจนเส้นเลือดปูดโปน หลงเฟยชะงักไปครู่หนึ่ง เขาไม่ได้กลัวตาย แต่กลัวแววตาของนางที่กำลังบ่งบอกว่า... หากเขาไม่ตอบให้ดี สิ่งที่จะตามมาอาจไม่ใช่การช่วยเหลือ แต่เป็นการตัดขาดจากกันตลอดกาล ทว่าในจังหวะนั้นเอง อาวุโสจ้าวที่เห็นโอกาสยิ้มเหี้ยมก่อนจะกดกลไกลับที่ผนังห้อง "ในเมื่อมากันครบ ก็ตายกันให้หมดที่นี่เถอะ!" พื้นห้องใต้เท้าของทั้งสามเริ่มถล่มลงสู่หลุมลึกที่เต็มไปด้วยพิษร้ายที่สั่งสมมานับพันปี หลงเฟยพุ่งตัวเข้าหาเสวี่ยเพื่อคว้าตัวนาง ทว่าผนังหินรอบด้านกลับพุ่งออกมาเป็นหนามแหลมคมนับหมื่นเล่ม ปิดตายทางออกทุกเส้นทาง! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ฝ่าฟัน และก้าวเดินไปในวิถีกระบี่อันโดดเดี่ยวนี้ด้วยกันครับ - เงากระบี่ใต้จันทร์เพ็ญ