การประลองคัดเลือกศิษย์สายใน

เสียงคำรามต่ำในลำคอของผู้อาวุโสคลังโอสถดังสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วลานประลองหินทมิฬ แรงกดดันจากพลังปราณระดับหลอมรวมวิญญาณขั้นสมบูรณ์แผ่พุ่งจนเหล่าศิษย์สายรอด200คนถึงกับต้องถอยร่นไปหลายก้าว แต่ท่ามกลางลมปราณที่ปั่นป่วนราวกับพายุคลั่ง ร่างของหลงเฟยกลับยืนหยัดสงบนิ่งราวกับยอดเขาคุนหลุน ปลายเท้าของเขามั่นคง ดวงตาคู่นั้นทอประกายเยียบเย็นดั่งห้วงน้ำแข็งหมื่นปี "หลงเฟย เจ้ากล้าดียังไงถึงใช้มารยาพิษสกปรกในการประลองคัดเลือกศิษย์สายใน!" เสียงตะโกนตวาดด้วยความโกรธเกรี้ยวมาจาก 'เฟิงเทียน' ศิษย์สายตรงอันดับสามของสำนัก ผู้ถือครองกระบี่อัคคีผลาญสวรรค์ ใบหน้าของมันบิดเบี้ยวด้วยความเคียดแค้น ชายหนุ่มชุดฟ้าผู้นี้พยายามใช้สายตากดดันผู้เป็นเป้าหมายมาโดยตลอด ทว่าสิ่งที่มันได้รับกลับมีเพียงรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากของอีกฝ่าย "มารยาพิษ?" หลงเฟยทวนคำ น้ำเสียงราบเรียบแต่กลับทรงพลังจนกดขี่บรรยากาศรอบข้างให้เงียบงันลงทันตา "ในโลกแห่งวิถียุทธนี้ มีเพียงผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่กำหนดกฎเกณฑ์ หากวิชาพิษที่ข้าบรรจงหลอมสร้างขึ้นมาจากหยาดเหงื่อและเลือดเนื้อถูกเรียกว่ามารยา... เช่นนั้นกระบี่ไร้คุณธรรมที่พวกเจ้าใช้ลอบกัดผู้อื่นลับหลังเล่า ควรเรียกว่าอะไร?" คำพูดนี้ดั่งคมกระบี่ที่กรีดลงบนกลางใจของเหล่าศิษย์สายตรง ใบหน้าของเฟิงเทียนแดงก่ำด้วยความอับอาย ปราณอัคคีในร่างกายพวยพุ่งทะลักออกมาจากจุดตันtianจนอากาศรอบกายบิดเบี้ยว มันไม่รอช้าอีกต่อไป ร่างกายพุ่งทะยานออกไปราวกับอุกกาบาตเพลิง มือขวาตบลงที่ด้ามกระบี่ ชักอาวุธวิเศษระดับปฐพีขั้นสูงออกจากฝัก เกิดเสียงแผดร้องของอัคคีคำรามก้องฟ้า "เจ้าสวะ! วันนี้ข้าจะลบความอวดดีของเจ้าออกจากสารบบสำนักกระบี่เมฆาด้วยกระบวนท่าเดียว!" *เปรี้ยง!* คลื่นกระบี่อัคคีแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางทาง พื้นหินทมิฬที่ถูกหล่อหลอมด้วยอาคมโบราณยังคงปรากฏรอยแตกร้าวเป็นทางยาว ความร้อนระอุแผ่ซ่านจนศิษย์รอบข้างต้องรีบโคจรพลังปราณป้องกันตัว ทว่า... หลงเฟยกลับไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย เขายกมือซ้ายขึ้นช้าๆ ปลายนิ้วเรียวยาวดั่งหยกสลักดีดออกเบาๆ กลางอากาศ *ฟิ้ว... ตู้ม!* ละอองพิษสีม่วงครามที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าถูกปลดปล่อยออกไปปะทะกับคลื่นอัคคีโดยตรง ทันใดนั้น ปราณอัคคีที่ดุร้ายกลับเหือดแห้งลงราวกับไฟที่ถูกดับด้วยน้ำกรด พิษสลายวิญญาณรุกคืบเข้ากัดกินพลังปราณของเฟิงเทียนอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายความร้อนมลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความเย็นยะเยือกที่คืบคลานเข้าสู่กระดูกดำ "อ้ーク!" เฟิงเทียนกระอักเลือดคำโตออกมา สีหน้าของมันซีดเผือดราวกับกระดาษย่น ความมั่นใจทั้งมวลพังทลายลงในพริบตา เมื่อมันเงยหน้าขึ้นมอง ก็พบว่าปลายกระบี่ไม้ไผ่ธรรมดาๆ เล่มหนึ่งจ่ออยู่ตรงระหว่างคิ้วของตนเองแล้ว ปลายกระบี่นั้นไม่ได้คมกริบ แต่มันแฝงไว้ด้วยจิตสังหารที่แท้จริง—จิตสังหารของมหาเทพผู้ผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน ความเงียบสงัดปกคลุมไปทั่วทั้งลานประลอง แม้แต่เหล่าผู้อาวุโสที่นั่งอยู่บนอัฒจันทร์สูงสุดยังต้องสูดลมหายใจเข้าลึกๆ สายตาที่มองมายังเด็กหนุ่มผู้มีฐานะเป็นเพียงศิษย์สายรอดเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความยำเกรง บนระเบียงหยกสลักไกลออกไป มู่หรงเสวี่ยยืนสง่างามอยู่ในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ นางไม่ได้กล่าววาจาใดๆ แต่ดวงตาคู่หงส์ที่มักจะเย็นชาและไร้ความรู้สึกต่อโลกหล้าบัดนี้กลับทอประกายความอ่อนโยนและภาคภูมิใจอย่างลึกล้ำ มีเพียงนางที่รู้ดีว่า... บุรุษผู้ยืนหยัดอยู่กลางลานประลองผู้นี้ ไม่ได้เป็นเพียงแค่อัจฉริยะที่ฟ้าประทาน แต่เขาคือท้องฟ้าทั้งผืนที่พร้อมจะปกป้องนางจากพายุร้ายทั้งปวง หลงเฟยเหลือบสายตาขึ้นมองไปยังศิษย์สายตรงที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้า มุมปากของเขายกย่องขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่เยียบเย็นดังก้องไปทั่วสารทิศ "ศิษย์สายตรงแห่งสำนักกระบี่เมฆา... มีฝีมือได้เพียงเท่านี้เองหรอกหรือ?" คำกล่าวนี้มิใช่เพียงแค่การเยาะเย้ย แต่เป็นการประกาศท้าทายอำนาจเก่าแก่ทั้งหมดของสำนักอย่างเปิดเผย! ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุดนั้นเอง ท้องฟ้าเหนือลานประลองที่เคยโปร่งใสกลับมืดครึ้มลงฉับพลัน เมฆสีดำทะมุนก่อตัวขึ้นเป็นรูปเกลียวคลื่น หมุนวนด้วยความเร็วสูง พร้อมกับสายฟ้าสีเลือดที่ผ่าฟาดลงมาตรงใจกลางลานประลองอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย! แรงกดดันระดับสวรรค์สะเทือนพสุธาแผ่ซ่านลงมาจนทุกคนต้องทรุดตัวลงคุกเข่า หลงเฟยหรี่ตาลงเล็กน้อย เงยหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้า ท่ามกลางม่านเมฆสีเลือดนั้น มีเงาร่างลึกลับในชุดคลุมสีทองอร่ามกำลังก้าวเดินออกมาทีละก้าว... กลิ่นอายพลังที่แผ่ออกมาจากร่างนั้นทรงพลังยิ่งกว่าเจ้าสำนักกระบี่เมฆาเสียอีก และที่สำคัญที่สุด... มันคือกลิ่นอายที่หลงเฟยคุ้นเคยเป็นอย่างดีจากชาติภพก่อน! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงยุทธ์ภพนี้ไปด้วยกันนะครับ เงากระบี่ใต้จันทร์เพ็ญ