ทะลวงสู่ขอบเขตหลอมรวมวิญญาณ

กลิ่นอายโลหิตจางๆ คละคลุ้งปะปนกับกลิ่นอายอัสนีบาตที่แผดเผาจนอากาศรอบกายบิดเบี้ยว อักขระโบราณสีเลือดบนผนังถ้ำศิลาทาสีดำทมิฬยังคงเปล่งประกายระยิบระยับราวกับดวงตาของปีศาจที่ตื่นจากนิทรา มันสลักลึกเข้าไปถึงจิตวิญญาณของหลงเฟย ชื่อของ "มารสวรรค์บรรพกาล" ผู้เป็นศิษย์พี่ร่วมสำนักในชาติภพก่อนของเขาเอง! ร่องรอยพลังนี้ยังคงสดใหม่ ราวกับเจ้าตัวเพิ่งเดินผ่านพ้นขอบเหวแห่งกาลเวลาไปหมาดๆ หลงเฟยมิได้ถอยหลัง เขากลับก้าวเข้าไปใกล้ผนังศิลาอีกครึ่งก้าว นัยน์ตาคมกริบดั่งคมกระบี่สะท้อนแสงสีชาดของอักขระคู่นั้น ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มเย้ยหยันฟ้าดิน ในชาติภพก่อน ศิษย์พี่ผู้พี่ทรยศหักหลังสำนัก ดับสูญวิญญาณสลายใต้ทัณฑ์เก้าอัสนีสวรรค์ แต่วันนี้... ร่องรอยของมันกลับปรากฏขึ้น ณ ดินแดนรกร้างแห่งนี้ หรือว่าหมากกระดานนี้ฟ้าดินมิเคยคิดจะเก็บบันทึกไว้แต่แรก? "เจ้าคิดจะเล่นตลกอันใดกับข้าอีกกระนั้นหรือ... ศิษย์พี่" เสียงพึมพำลอดผ่านไรฟันของหลงเฟยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและท้าทาย ทันใดนั้น เมฆทมิฬหนาทึบเหนือยอดเขาเมฆาพยัคฆ์ก็พลันม้วนตัวเข้าหากันอย่างบ้าคลั่ง แรงกดดันจากฟ้าดินระดับมหาศาลกดทับลงมาดั่งภูเขาห้าลูกทับถม รัศมีพลังปราณรอบกายของเขาปั่นป่วนจนเสื้อผ้าขาดวิ่น เผยให้เห็นกล้ามเนื้อสมส่วนที่เต็มไปด้วยบาดแผลแห่งการต่อสู้ แต่มันกลับเปล่งประกายระยิบระยับราวกับหยกสวรรค์ "หลงเฟย!" เสียงหวานใสแต่แฝงไว้ด้วยความร้อนรนดังขึ้นที่ปากถ้ำ มู่หรงเสวี่ยในชุดกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์ นางเซียนผู้เยือกเย็นต่อหล้า บัดนี้ใบหน้างามล่มเมืองกลับซีดเผือด นางถือกระบี่ประจำกาย 'จันทร์กระจ่าง' ไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวโพลน นางสัมผัสได้ถึง 'ทัณฑ์สวรรค์' ที่กำลังก่อตัวขึ้นเหนือศีรษะของชายหนุ่ม นี่ไม่ใช่ทัณฑ์อัสนีธรรมดา! แต่มันคือ "อัสนีโลหิตล้างผลาญ" ทัณฑ์สวรรค์ที่จะปรากฏก็ต่อเมื่อมีผู้ฝืนกฏเกณฑ์ฟ้าดิน ทะลวงขอบเขตที่มนุษย์ไม่ควรเอื้อมถึง! "อย่าเข้ามา เสวี่ยเอ๋อร์" หลงเฟยเอ่ยเสียงทุ้มต่ำโดยไม่หันกลับไปมอง ร่างกายของเขากำลังสั่นเทาไม่ใช่เพราะความหวาดกลัว แต่เป็นเพราะพลังวิญญาณมหาศาลจากอดีตชาติที่หลับใหลอยู่ก้นบึ้ง กำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยอักขระของมารสวรรค์บรรพกาล "ขอบเขตหลอมรวมวิญญาณ... วันนี้แหละ ข้าจะใช้กระบี่ในมือฟาดฟันโชคชะตาที่พวกมันขีดเส้นไว้ให้ดู!" ตู้มมมม! สายฟ้าสีเลือดเส้นแรกฟาดผ่าลงกลางยอดเขา แรงระเบิดทำลายล้างแผ่ขยายเป็นวงกว้าง หินผานับพันตันพังทลายลงมาปิดปากถ้ำในพริบตา มู่หรงเสวี่ยถูกแรงกระแทกซัดกระเด็นถอยหลังไปหลายสิบก้าว นางพ่นโลหิตสีสดออกมาคำหนึ่ง ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก นางเห็นเพียงแผ่นหลังอันสง่างามและทะนงตนของหลงเฟยที่ยืนหยัดอยู่ท่ามกลางทะเลเพลิงอัสนี "ข้าไม่ยอมให้ท่านเป็นอะไรไปเด็ดขาด..." มู่หรงเสวี่ยกัดริมฝีปากจนห่อเลือด นางฝืนโคจรเคล็ดวิชาปราณกระบี่เมฆาจนสุดกำลัง ร่างระหงพุ่งทะยานฝ่าม่านฟ้าคำรามเข้าไปหาชายหนุ่ม แม้รู้ว่าการเข้าไปใกล้เขตทัณฑ์สวรรค์จะทำให้นางต้องรับเคราะห์ร่วมด้วย แต่นางหาได้หวาดกลัวไม่ สำหรับนางแล้ว โลกหล้าจะล่มสลายหรือฟ้าดินจะลงทัณฑ์เช่นไร ล้วนไม่สำคัญเท่ากับการที่บุรุษผู้นี้ต้องดับสูญ! ภายในเขตพายุอัสนี หลงเฟยหลับตาลงช้าๆ ปล่อยให้กระแสพลังงานอันดุร้ายนับหมื่นสายไหลทะลักเข้าสู่จุดตันตียน (จุดศูนย์กลางพลังปราณ) ในร่างกาย เสียงคำรามดังก้องในหู ราวกับเสียงกู่ร้องของทวยเทพและปีศาจจากบรรพกาล วิญญาณในร่างของเขาแบ่งออกเป็นสองส่วน... ส่วนหนึ่งคือตัวตนในชาติปัจจุบัน อีกส่วนคือความทรงจำอันยิ่งใหญ่ของมหาเทพผู้ร่วงหล่น ทั้งสองหลอมรวมเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์แบบ เกิดเป็น "จิตกระบี่ไร้ลักษณ์" ที่ทรงพลังยิ่งกว่ายุคใดๆ "มาสิ! เจ้าฟ้าดิน... เจ้าคิดจะสยบข้า งั้นก็ลองดูว่ากระบี่ในมือข้า หรือสายฟ้าของเจ้า อะไรจะคมกล้ากว่ากัน!" หลงเฟยลืมตาขึ้น นัยน์ตาทั้งสองข้างข้างหนึ่งดำสนิทดั่งห้วงอวกาศ อีกข้างแดงฉานดั่งโลหิต เขาเงื้อมมือขึ้นคว้าความว่างเปล่า ปราณกระบี่สีทองอร่ามผสานกับกลิ่นอายพิษสีม่วงเข้มพวยพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า แหวกม่านเมฆทมิฬจนเกิดเป็นช่องว่างขนาดใหญ่ ทว่า... ในวินาทีที่สายฟ้าสีเลือดสายที่เก้าซึ่งใหญ่เท่าลำต้นตาลกำลังจะผ่าลงมาพร้อมกัน เสียงหัวเราะเยือกเย็นกังวานลึกลับก็ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาทของหลงเฟย เป็นเสียงที่เขาคุ้นเคยยิ่งกว่าเสียงหัวใจของตนเอง *“น้องสาม... เจ้ายังคงอวดดีไม่เปลี่ยนภพเปลี่ยนชาติเลยนะ”* ร่างของหลงเฟยแข็งค้างไปชั่วขณะ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเป็นครั้งแรกในรอบร้อยปี! จบองค์ที่ 1 --- ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านองค์แรกของมหากาพย์นี้ไปด้วยกันนะครับ หวังว่าจะชื่นชอบความเดือดดาลและปมปริศนาที่กำลังจะเปิดเผยในองค์ถัดไปนะครับ