การเผชิญหน้าและคำท้าทาย

กลิ่นอายโลหิตจางๆ คละคลุ้งปะปนมากับสายลมราตรีที่พัดผ่านระเบียงหินอ่อนของตำหนักหมื่นดารา ความเงียบงันในยามนี้มิใช่ความสงบ หากแต่เป็นความกดดันก่อนพายุใหญ่จะโหมกระหน่ำ รัศมีปราณสีครามเข้มข้นแผ่ซ่านออกมาจากร่างของสตรีผู้ยืนสง่างามอยู่เบื้องหน้า นางคือมู่หรงเสวี่ย นางเซียนผู้เยือกเย็นต่อโลกหล้า แต่ในยามนี้ แววตาคู่คมที่ทอดมองมายังบุรุษตรงหน้ากลับซ่อนคลื่นอารมณ์อันซับซ้อนเกินกว่าผู้ใดจะหยั่งถึง "หลงเฟย... เจ้ายังกล้าก้าวเข้ามาเหยียบสถานที่แห่งนี้อีกหรือ" น้ำเสียงของมู่หรงเสวี่ยราบเรียบดั่งผิวน้ำในบึงลึก ทว่าทุกคำที่เปล่งออกมากลับแฝงไว้ด้วยแรงกดดันระดับขอบเขตผันแปรวิญญาณ นางกวาดสายตามองบุรุษผู้เป็นสหายร่วมเป็นร่วมตายและเป็นเพียงหนึ่งเดียวที่ครอบครองพื้นที่ในหัวใจอันเย็นชาของนาง ร่างกายของเขายังคงมีร่องรอยการผ่านศึกหนัก กลิ่นอายของพิษโลหิตมังกรยังคงวนเวียนอยู่รอบตัวเขา แต่วิญญาณกระบี่ในร่างของหลงเฟยกลับคมกริบยิ่งกว่ากระบี่โบราณที่เพิ่งถูกชำระล้างด้วยน้ำค้างสวรรค์ หลงเฟยแย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยความทะนงตนและความเย้ยหยันต่อฟ้าดิน ดวงตาคู่สีดำสนิทลึกล้ำราวกับห้วงเหวแห่งกาลเวลา เขาไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว กลับเดินตรงเข้าไปหาพญาอินทรีแห่งสำนักกระบี่เมฆาอย่างไม่เกรงกลัว "สถานที่แห่งนี้ หรือแม้แต่ผืนฟ้าดินเบื้องหน้านี้ มีที่ใดในโลกหล้าที่ข้าหลงเฟยผู้Mนี้ไปไม่ได้?" คำพูดของเขาดังก้องกังวานด้วยพลังปราณแท้จริง สะท้อนก้องไปทั่วโถงหิน จนศิษย์สำนักกระบี่เมฆาที่ยืนคุ้มกันอยู่รอบด้านถึงกับหน้าถอดสี กระบี่ในฝักของพวกมันสั่นสะท้อนราวกับหวาดกลัวต่อจิตสังหารอันไร้รูปที่แผ่ออกมาจากตัวของหลงเฟย ทว่า ในวินาทีนั้นเอง เสียงหัวเราะเยาะหยันอันเย็นเยียบก็ดังแทรกขึ้นจากเงาสลัวเบื้องหลังเสาหินศิลาจารึก "ช่างเป็นวาจาที่สามห้าวและไร้สามัญสำนึกเสียจริง หลงเฟย... เจ้าคิดว่าเจ้ายังเป็นมหาเทพผู้ยิ่งใหญ่ในอดีตชาติกระนั้นหรือ? เจ้าเป็นเพียงแค่ศิษย์สวะที่อาศัยบารมีของสำนักเราในการเอาตัวรอดเท่านั้น!" ร่างของ 'ไป๋อี้หลาน' อดีตคู่หมั้นผู้ทะนงตัวและเปี่ยมด้วยพรสวรรค์แห่งสำนักอัคคีสวรรค์ก้าวออกมาจากความมืด นางสวมอาภรณ์สีแดงเพลิงขับเน้นผิวพรรณผุดผ่องดั่งหยกขาว ใบหน้างดงามบิดเบี้ยวด้วยความริษยาและดูถูกเหยียดหยาม ดวงตาของนางจ้องมองหลงเฟยด้วยความเกลียดชัง ฝ่ามือเรียวบางกำด้ามกระบี่เพลิงสวรรค์แน่นจนเส้นเลือดปูดโปน หลงเฟยปรายตามองนางเพียงเล็กน้อย ราวกับนางเป็นเพียงธุลีดินข้างทาง สายตาคู่นั้นมิได้มีความโกรธเคืองแม้แต่น้อย มีเพียงความว่างเปล่าและความสมเพชเวทนา ซึ่งนั่นยิ่งทำให้อี๋หลานเดือดดาลจนตัวสั่น "อดีตคู่หมั้นงั้นหรือ?" หลงเฟยหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำแต่น่าเกรงขาม "ไป๋อี้หลาน เจ้ายังคงตาบอดและโง่เขลาเช่นเดิม เจ้ามองเห็นเพียงเปลวเพลิงฉาบฉวยเบื้องหน้า แต่มองไม่เห็นแม้แต่น้อยว่าแท้จริงแล้ว ใต้ฝ่าเท้าของเจ้าเป็นเพียงหลุมศพที่เจ้าขุดขึ้นมาฝังตนเอง" "เจ้า...!" ไป๋อี้หลานกรีดร้องด้วยความโกรธ เปลวเพลิงสีชาดพวยพุ่งออกจากร่างราวกับอัคคีผลาญโลก อุณหภูมิภายในโถงหินพุ่งสูงขึ้นอย่างฉับพลัน อากาศบิดเบี้ยวจากความร้อนระอุ นางชักกระบี่เพลิงสวรรค์ออกจากฝัก แสงสีแดงฉานสะท้อนใบหน้าอันบิดเบี้ยวด้วยความแค้น "วันนี้ข้าจะใช้กระบี่นี้ควักหัวใจที่ไร้ค่าของเจ้าออกมาบูชาเทพแห่งอัคคี!" บรึ้ม! ร่างของไป๋อี้หลานพุ่งทะยานออกไปดั่งดาวตก รวดเร็วจนมองเห็นเป็นเพียงเส้นแสงสีแดงเพลิง เคล็ดวิชา 'อัคคีผลาญนภาก้าวที่สาม' ถูกปลดปล่อยออกมาในพริบตา คลื่นความร้อนแผดเผาพื้นหินจนหลอมละลายกลายเป็นลาวาเหลว กระบี่ในมือของนางพุ่งตรงเข้าสู่จุดตายบริเวณหน้าอกของหลงเฟยอย่างไร้ความปรานี ทว่า หลงเฟยหาได้ขยับเขยื้อนหลบหลีกไม่ เขายืนสงบนิ่งราวกับรูปปั้นหิน ท่ามกลางพายุเพลิงที่กำลังโถมเข้าใส่ มู่หรงเสวี่ยที่ยืนอยู่ไม่ไกล ดวงตาสะท้อนประกายความเย็นยะเยือก นางขยับนิ้วมือเรียวเล็กโดยสัญชาตญาณ ปราณกระบี่เมฆาเตรียมจะพุ่งออกไปปกป้องชายหนุ่มผู้เป็นดวงใจ ทว่านางกลับต้องหยุดชะงักลง เมื่อเห็นมุมปากของหลงเฟยยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย 'รอยยิ้มนั้น... มันคือรอยยิ้มของนักล่าผู้รอให้เหยื่อเดินเข้ามาติดกับ' มู่หรงเสวี่ยรำพันในใจ นางเก็บพลังปราณกลับคืนทันที เพราะนางรู้ดีว่า... หลงเฟยในยามนี้ ไม่อาจมีผู้ใดเทียบเคียงได้อีกแล้ว เปรี้ยง! เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว แรงปะทะแผ่ขยายเป็นวงกว้างจนผนังตำหนักสั่นสะเทือน ฝุ่นควันและละอองเพลิงคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ไป๋อี้หลานเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงอย่างสุดขีด ปลายกระบี่เพลิงสวรรค์ของนางมิได้แทงทะลวงร่างของหลงเฟยอย่างที่คิด แต่มันกลับหยุดชะงักลงกลางอากาศ ห่างจากหน้าอกของเขาเพียงแค่หนึ่งนิ้วเท่านั้น! นิ้วชี้และนิ้วกลางมือขวาของหลงเฟย... คีบคมกระบี่เพลิงสวรรค์เอาไว้ได้อย่างมั่นคง! ไม่มีรอยแผล ไม่มีเลือดแม้แต่หยดเดียว ปราณพิษสีม่วงเข้มไหลเวียนเคลือบอยู่บนปลายนิ้วของเขา กัด เซาะพลังปราณอัคคีของไป๋อี้หลานจนมอดไหม้หายไปในพริบตา "เป็น... เป็นไปไม่ได้!" ไป๋อี้หลานหวีดร้องด้วยความตื่นตระหนก ปราณในร่างปั่นป่วนจนกระอักเลือดออกมาคำโต นางพยายามดึงกระบี่กลับ แต่คมกระบี่กลับราวกับถูกตรึงไว้ด้วยขุนเขาโบราณ ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย "ในวิถีกระบี่ ผู้ที่ยึดติดกับเปลวเพลิงภายนอก ย่อมถูกไฟแผดเผาผลาญวิญญาณตนเองจนมอดไหม้" หลงเฟยกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาและทรงอำนาจ เขากวาดตามองสตรีเบื้องหน้าด้วยสายตาที่เปี่ยมด้วยสัจธรรมอันลึกซึ้ง "เจ้าคิดว่าเจ้าใช้ไฟเผาผลาญผู้อื่น แต่แท้จริงแล้ว เจ้ากำลังเผาผลาญพลังชีวิตของตนเองเพื่อความทะเยอทะยานอันไร้แก่นสาร" "เจ้า... เจ้าใช้กลលวงอะไร!" ไป๋อี้หลานใบหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว นางสัมผัสได้ถึงความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ทุกขณะ "ข้ามิได้ใช้กลลวงใดๆ" หลงเฟยเอ่ยเบาๆ ก่อนจะดีดนิ้วลงบนตัวกระบี่เพลิงสวรรค์เบาๆ เปร้ง! กระบี่ระดับนภาหักสะบั้นออกเป็นสองท่อนในทันที แรงสะท้อนจากการแตกหักซัดร่างของไป๋อี้หลานจนกระเด็นถอยหลังไปหลายสิบก้าว กระแทกเข้ากับเสาหินจนกระอักเลือดออกมาอีกระลอก ร่างของนางทรุดฮวบลงกับพื้น แววตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและความอัปยศอดสู ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด หลงเฟยยังไม่ทันได้เอ่ยคำใดต่อ จู่ๆ ห้วงมิติเบื้องบนก็เกิดการบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง เมฆดำทะมุนก่อตัวขึ้นอย่างไร้ที่มา เสียงคำรามของสายฟ้าฟาดผ่าลงมากลางลานพิธี ทั้งฟ้าดินสั่นสะเทือนราวกับจะล่มสลาย เงาร่างลึกลับในชุดคลุมสีดำสนิท ปรากฏกายขึ้นกลางสายฟ้าฟาดอย่างไร้สุ้มเสียง ไอพิษสีดำมืดทมิฬแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วสารทิศ จนแม้แต่มู่หรงเสวี่ยยังต้องขมวดคิ้วแน่นด้วยความระแวดระวัง บุคคลผู้มาใหม่มิได้มองผู้ใด สายตาภายใต้ฮู้ดสีดำทึบจับจ้องมาที่หลงเฟยโดยตรง พร้อมกับโยนวัตถุกลิ่นคาวเลือดชิ้นหนึ่งลงแทบเท้าของเขา "หลงเฟย... ของที่เจ้าฝากให้ข้าสืบหา... ตอนนี้มันอยู่ในมือของ 'มัน' แล้ว และตอนนี้... มันกำลังรอคอยการกลับมาของเจ้าที่หุบเขาหมื่นพิษ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ฝ่าฟัน และก้าวเดินไปในวิถีกระบี่อันโดดเดี่ยวนี้ด้วยกันครับ - เงากระบี่ใต้จันทร์เพ็ญ