เคล็ดวิชากระบี่กลืนฟ้า

โลหิตสีดำคล้ำหยดหนึ่งร่วงกระทบพื้นศิลา เกิดเสียงกัดกร่อนดัง *ฉี่* ควันพิษสีม่วงพวยพุ่งขึ้นราวกับอสรพิษเริงระำบ ในห้องลับใต้ดินที่ไร้ซึ่งแสงตะวัน มีเพียงคบเพลิงอัคคีโลกันต์ที่ส่องประกายวับแวม หลงเฟยในยามนี้กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนค่ายกลรวมปราณ เม็ดเหงื่อกาฬขนาดเท่าเมล็ดถั่วผุดพรายเต็มแผ่นหลังขาวเนียนที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการถูกปองร้าย เส้นเลือดทั่วร่างปูดโปนจนน่ากลัว ราวกับมีหนอนยักษ์นับร้อยกำลังดิ้นพล่านอยู่ใต้ผิวหนัง พิษเจ็ดราตรีสลายวิญญาณ... ช่างเป็นพิษที่เหี้ยมเกรียมสมชื่อ มันกัดกินเส้นชีพจรของร่างนี้มานานสามปี จนทำให้เจ้าของร่างเดิมกลายเป็นเพียง "ศิษย์สวะ" ที่สำนักกระบี่เมฆาทอดทิ้ง แต่ทว่า สำหรับหลงเฟยผู้เป็นอดีตมหาเทพ... พิษนี้เป็นเพียงของเล่นเด็กเล่นเท่านั้น "คิดจะใช้พิษนี้กลืนกินข้า งั้นหรือ... ช่างโง่เขลานัก" มุมปากของหลงเฟยยกย่องขึ้นเล็กน้อย แววตาคมกริบดั่งคมกระบี่ทอประกายเยียบเย็น เขาสะบัดมือขวาเบาๆ เข็มเงินเจ็ดเล่มพุ่งเข้าปักตามจุดชีพจรสำคัญบนแผ่นอกเพื่อสกัดกั้นการไหลเวียนของพิษไม่ให้ลุกลามเข้าสู่หัวใจ นี่คือวิชาแพทย์บรรพกาลที่สูญหายไปจากยุทธภพ ท่ามกลางความเงียบงัน มู่หรงเสวี่ยยืนนิ่งสงบอยู่มุมห้อง นางสวมชุดกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์ราวกับเซียนผู้ไร้กิเลส ใบหน้างดงามล้ำเลิศไร้ที่ติเย็นชาดั่งน้ำแข็งพันปี ทว่าในยามนี้ แววตาคู่คมกลับฉายแววความกังวลอย่างปิดไม่มิด มือเรียวบางทั้งสองข้างกุมเข้าหากันแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด นางคือมู่หรงเสวี่ย ยอดฝีมืออันดับหนึ่งรุ่นเยาวชนแห่งสำนักกระบี่เมฆา ผู้คนต่างขนานนามนางว่า "นางเซียนไร้ใจ" เพราะไม่เคยชายตานองให้ชายใด แต่นางกลับยอมละทิ้งกฏข้อบังคับของสำนัก เพื่อมาอารักขาชายหนุ่มผู้ที่ใครๆ ต่างดูแคลนผู้นี้ในยามทะลวงขอบเขต "หลงเฟย..." น้ำเสียงของนางราบเรียบดั่งสายน้ำ แต่สั่นเครือเล็กน้อยในยามเอ่ย "พิษเจ็ดราตรีสลายวิญญาณมีความร้ายกาจเกินกว่าจะฝืนขับออกด้วยกำลังปราณระดับปราณก่อกำเนิดขั้นสาม หากเจ้าฝืน... เส้นชีพจรร้อยเส้นจะขาดสะบั้น และเจ้าจะกลายเป็นคนพิการไปชั่วชีวิต" หลงเฟยไม่ตอบคำถาม เขาปรายตามองนางเพียงเล็กน้อย สายตานั้นทั้งลึกล้ำ อ่อนโยน และเปี่ยมด้วยความมั่นใจอย่างเปี่ยมล้น "เสวี่ยเอ๋อร์..." เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยเรียกชื่อนางอย่างสนิทสนม "ในโลกหล้าไม่มีสิ่งใดที่เรียกว่า 'เป็นไปไม่ได้' สำหรับข้า มีเพียง 'อยากทำ' หรือ 'ไม่อยากทำ' เท่านั้น ถอยไปสามก้าว... ข้าจะให้เจ้าได้เห็นว่า กายาเทวะบรรพกาล ถือกำเนิดขึ้นอย่างไร" สิ้นคำพูด ร่างกายของหลงเฟยก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง ปราณสีดำทะมึนพวยพุ่งทะลุชั้นผิวหนังออกมารอบทิศทาง อุณหภูมิภายในห้องลับลดฮวบลงจนกลายเป็นน้ำแข็งเกาะตามผนังหิน *ตูม!* เสียงระเบิดดังอึงอลในหู ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์ระเบิดออกรอบตัวเขาจนหินศิลาแตกละเอียดเป็นผุยผง มู่หรงเสวี่ยจำเป็นต้องใช้วิชาตัวเบาถอยร่นไปสามก้าวตามคำสั่ง ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึง ปราณที่หลงเฟยใช้อยู่ในยามนี้... ไม่ใช่ปราณของศิษย์สวะสำนักกระบี่เมฆา แต่มันคือ "ปราณกระบี่กลืนฟ้า" วิชาต้องห้ามที่แม้แต่บรรพบุรุษของสำนักยังไม่กล้าฝึกฝน! "นี่มัน... พลังปราณระดับใดกัน ทำไมถึงกดดันข้าได้ถึงเพียงนี้" มู่หรงเสวี่ยรำพันในใจ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ นางไม่เคยหวาดกลัวต่อยอดฝีมือคนใดในยุทธภพ แต่ยามนี้ เมื่ออยู่เบื้องหน้าหลงเฟย นางกลับรู้สึกราวกับตนเองเป็นเพียงมดปลวกตัวเล็กๆ ที่กำลังแหงนมองภูเขาไท่ซาน ภายในร่างของหลงเฟย พิษสีดำกำลังถูกบีบอัดให้รวมตัวกันที่จุดตันเทียน มันพยายามดิ้นรนและกัดกินพลังชีวิตของเขาอย่างบ้าคลั่ง เลือดสดๆ ไหลทะลักออกจากมุมปากของเขาไม่ขาดสาย ความเจ็บปวดระดับที่ฉีกกระชากวิญญาณเป็นชิ้นๆ ทำให้ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดจนไร้สีเลือด แต่แววตาของเขากลับยิ่งคมกล้าและดื้อรั้นมากขึ้น "ความเจ็บปวดแค่นี้... ยังน้อยเกินไปที่จะสยบข้า!" หลงเฟยคำรามก้องในลำคอ เม็ดโลหิตสีดำก้อนสุดท้ายถูกขับออกจากปลายนิ้วชี้ พุ่งชนผนังศิลาจนทะลุเป็นรูโบ๋ลึกเข้าไปหลายจั้ง กลิ่นเหม็นเน่าตลบอบอวลไปทั่วห้อง แต่ทว่า ในวินาทีต่อมา บรรยากาศรอบตัวก็แปรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ท้องฟ้าด้านบนห้องลับซึ่งควรจะมืดมิดยามวิกาล กลับปรากฏกลุ่มเมฆสีทองหนาทึบเคลื่อนตัวมารวมกันอย่างรวดเร็ว สายฟ้าสีม่วงเข้มแลบแปลบปลาตรอบฟ้า ราวกับพญามังกรกำลังคำรามก้อง ทั่วทั้งสำนักกระบี่เมฆาสั่นสะเทือนราวกับเกิดแผ่นดินไหว "ทัณฑ์สวรรค์..." มู่หรงเสวี่ยเงยหน้ามองเพดานหินด้วยความตกใจขีดสุด นางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความตื่นตระหนก "เขากำลังจะทะลวงผ่านขอบเขต... และดึงดูดทัณฑ์สวรรค์มาตั้งแต่ขั้นแรกเชียวหรือ!" หลงเฟยลืมตาขึ้นช้าๆ แววตาทั้งสองข้างฉายแสงสีทองอร่ามราวกับดวงอาทิตย์สองดวง ร่างกายของเขาในยามนี้เปล่งประกายระยิบระยับราวกับหล่อหลอมด้วยทองคำบริสุทธิ์ กล้ามเนื้อทุกมัดเต็มไปด้วยพลังอันระเบิดระเบ้อ กายาเทวะบรรพกาล... สำเร็จขั้นแรกแล้ว! เขายืนขึ้นช้าๆ ปัดฝุ่นละอองบนอาภรณ์อย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะหันไปสบตากับมู่หรงเสวี่ยที่ยืนรออยู่ "เจ้าคนสารเลว... ทำเอาข้าตกใจแทบตาย" มู่หรงเสวี่ยถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก นางก้าวเข้าไปใกล้เขา ใช้ผ้าเช็ดหน้าสีขาวซับเลือดที่มุมปากให้เขาอย่างอ่อนโยน การกระทำเช่นนี้ หากศิษย์คนอื่นในสำนักมาเห็นเข้า คงช็อกจนกระอักเลือดตายเป็นแน่ เพราะนางเซียนผู้เย็นชาไร้ความรู้สึกคนนี้ไม่เคยปรนนิบัติผู้ใดมาก่อนในชีวิต "ข้าบอกแล้วว่า ข้าไม่มีวันตายง่ายๆ" หلقเฟยยิ้มบางๆ มือหนาเอื้อมไปจับข้อมือเรียวของนางเบาๆ "เตรียมตัวให้ดี เสวี่ยเอ๋อร์ คืนนี้... เราจะไปคิดบัญชีกับคนที่มันวางยาข้า" ทว่า ก่อนที่ทั้งสองจะได้ก้าวออกจากห้องลับ จู่ๆ แผ่นดินก็สั่นสะเทือนรุนแรงยิ่งกว่าเดิม ประตูหินหนาหนักนับหมื่นชั่งระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยียบเย็นดังสะท้านก้องกังวาน ราวกับมาจากขุมนรก "ฮ่าๆๆๆ หลงเฟย เจ้าศิษย์สวะ คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะยังไม่ตาย... แต่ก็นั่นแหละ วันนี้คือวันตายที่แท้จริงของเจ้า!" เงาร่างสีดำทมิฬสามร่างพุ่งทะยานเข้ามาในห้อง ประกายกระบี่อาบยาพิษนับร้อยสายพุ่งตรงเข้าใส่จุดตายของหลงเฟยและมู่หรงเสวี่ยในพริบตา! ...และที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้น คนที่เดินนำหน้าสุดในชุดคลุมสีเทาของผู้อาวุโสสำนัก... กลับเป็นอาจารย์ผู้ประสิทธิ์ประสาทวิชาให้หลงเฟยเอง! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของผมมาโดยตลอดนะครับ