จบสิ้นลูปที่หนึ่งด้วยรอยแผล

ความเย็นเยียบของกระแสลมที่เป่ารดต้นคอ ไม่ได้มาจากระบบปรับอากาศของห้องทำงานส่วนตัว แต่มันคือไอความตายที่หลุดลอดออกมาจากรอยแยกของมิติความน่าจะเป็นเบื้องหลังประตู คิรากรไม่หันหลังกลับไปมองทันที ความรอบคอบที่ถูกเคี่ยวกรำผ่านการคำนวณซ้ำแล้วซ้ำเล่าในลูปเวลานี้สอนให้เขารู้ว่า สัญชาตญาณดิบมักพาไปสู่ความตาย ขณะที่ตรรกะและข้อมูลดิบบนหน้าจอโฮโลแกรมต่างหากที่จะนำทางสู่ทางรอด "เซน ประเมินความหนาแน่นของมวลสารเบื้องหลังประตูที" ชายหนุ่มเอ่ยเสียงกระซิบ ร่างกายเกร็งแน่นพร้อมรับมือ [กำลังประเมิน... 14.8 กิโลกรัมต่อลูกบาศก์เมตร ความหนาแน่นสูงเกินกว่าสิ่งมีชีวิตปกติจะสร้างขึ้นครับนายท่าน พลังงานควอนตัมระดับเซตามูลกำลังรั่วไหลจากจุดนั้น คำเตือน: อัตราความเสี่ยงแตะระดับ 99.4% แล้วครับ] เสียงสังเคราะห์ของปัญญาประดิษฐ์ภาคสนามรายงานรัวเร็วในโสตประสาท เปรี้ยะ! บานประตูไม้เนื้อแข็งราคาแพงระยับระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ แรงอัดกระแทกมหาศาลซัดร่างของคิรากรจนไถลไปกับพื้นห้อง กลิ่นอายของโอโซนและสนิมเหล็กคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ท่ามกลางกลุ่มควันสีดำสนิท ร่างเงาปริศนาในชุดคลุมสีเทาเข้มก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาอย่างเชื่องช้า รองเท้าบูทหนາหนักกระทบกับพื้นกระจกที่แตกละเอียดจนเกิดเสียงดังสนั่น "คำนวณผิดพลาดไปเจ็ดวินาทีสินะครับ คุณคิรากร" เสียงทุ้มต่ำราวกับมาจากห้วงลึกของกาลเวลาเอ่ยขึ้น พร้อมกับใบหน้าที่ค่อยๆ เงยขึ้นเผยให้เห็นดวงตาสองสีที่เปล่งแสงสีฟ้าครามอันเยือกเย็น ดร.รวินันท์ที่เพิ่งตั้งหลักได้จากมุมห้อง รีบดีดตัวขึ้นพร้อมกับเรียกหน้าต่างสมการคณิตศาสตร์ควอนตัมขึ้นมากลางอากาศ นิ้วเรียวยาวรัวปุ่มสัมผัสแสงเพื่อสร้างบาตรป้องกัน แต่ทว่าความเร็วของเธอยังคงช้าเกินไป "อาจารย์มีน อย่าทำแบบนั้น!" คิรากรตะโกนเตือนด้วยความตกใจ พลังงานความมืดพุ่งวาบออกจากปลายนิ้วของผู้มาเยือน ร่างของอาจารย์สาวสะท้านเฮือกก่อนที่เธอจะทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ลมหายใจของเธอกระชั้นชิดและสั่นเทา เลือดสีแดงฉานไหลซึมผ่านเสื้อกาวน์สีขาวบริสุทธิ์ "ร...รวินันท์!" คิรากรกัดฟันกรอด ความโกรธแค้นและAความรู้สึกไร้พลังตีรวนขึ้นมาในอก แต่นัยน์ตาคู่คมยังคงบังคับให้สมองส่วนหน้าประมวลผลอย่างรวดเร็ว ตัวเลขความน่าจะเป็นนับล้านล่วงหน้าวิ่งผ่านสมองของเขาในเสี้ยววินาที ไม่มีทางเลือกอื่น... ในโครงสร้างเวลาปัจจุบัน ความเสียหายสะสมเกินกว่าจุดวิกฤตไปแล้วเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ ต่อให้เขาเอาชนะเงาปริศนานี้ได้ เมืองทั้งเมืองก็จะพังทลายลงจากแรงระเบิดของแกนกลางควอนตัมอยู่ดี ชายหนุ่มทรุดตัวลงโอบร่างของอาจารย์สาวที่ลมหายใจเริ่มแผ่วเบา เธอมือสั่นเทากำชายเสื้อของเขาแน่น ดวงตาสดใสในยามปกติบัดนี้เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความผิดหวัง "กร... เรา... พลาดอีกแล้วสินะคะ..." น้ำเสียงของเธอขาดห้วง "ครับ เราพลาด แต่แค่รอบนี้เท่านั้น" คิรากรยิ้มบางๆ อย่างฝืนทน มือขวาเอื้อมไปกดสวิตช์ฉุกเฉินสีแดงเพลิงที่ซ่อนอยู่ใต้ขอบโต๊ะทำงาน สวิตช์สำหรับบังคับ "รีเซ็ตลูปเวลา" ก่อนที่ความเสียหายจะกวาดล้างทุกสิ่งจนไม่เหลือแม้แต่เศษซาก "แล้วพบกันใหม่ในอีกเจ็ดสิบสองชั่วโมงข้างหน้านะครับ... อาจารย์" แสงสว่างวาบสีขาวโพลนกลืนกินทุกสรรพสิ่ง เสียงระเบิดกึกก้องสะท้านฟ้าถูกตัดขาดในฉับพลัน พร้อมๆ กับความนิ่งงันที่เข้ามาแทนที่ในความมืดมิดอันเป็นนิรันดร์ ... ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนระบบที่คุ้นเคยดังขึ้นในโสตประสาท พร้อมกับสัมผัสเย็นเฉียบของกาแฟอุ่นๆ ในแก้วเซรามิกที่คิรากรเพิ่งวางลงบนโต๊ะทำงาน เขากระพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัส ภาพของห้องทำงานที่สะอาดไร้รอยขีดข่วนกลับคืนสู่สภาพเดิม กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วบดลอยแตะจมูก ลูปที่สองเริ่มต้นขึ้นแล้ว คิรากรสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ มือซ้ายยกขึ้นสัมผัสต้นคอที่ยังคงหลงเหลือความรู้สึกเย็นยะเยือกจากลูปก่อนหน้าฝัง [แจ้งเตือนจากระบบ: ตรวจพบร่องรอยความทรงจำตกค้างจากลูปที่ 1 อัตราการซิงโครไนซ์ความน่าจะเป็นเพิ่มขึ้น 12% ระดับความยากของภารกิจยกระดับสู่ 'ระดับ S' ครับนายท่าน] เสียงของเซนรายงานสถานการณ์ด้วยโทนเสียงที่จริงจังกว่าเดิม ประตูกระจกบานเดิมกำลังจะเปิดออกในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า แต่ครั้งนี้... คิรากรจะไม่ยอมให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเดิมอย่างแน่นอน เขาเหยียดยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยเมื่อสมองเริ่มคำนวณตัวแปรใหม่ที่เพิ่งได้รับมาจากความเจ็บปวดในอดีต ทว่า ก่อนที่เขาจะได้ขยับตัวทำตามแผนการใหม่ที่วางไว้ เสียงเคาะประตูก็จดังขึ้นสามครั้ง... สามครั้งที่ไม่ได้เกิดขึ้นในไทม์ไลน์เดิม! ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... พร้อมกับเสียงเปิดประตูที่แง้มออกเองช้าๆ ทั้งที่ระบบความปลอดภัยขั้นสูงสุดยังคงทำงานอยู่ และเงาร่างที่ก้าวเข้ามาในห้องครั้งนี้ กลับไม่ใช่เงาปริศนาในชุดคลุมสีเทา แต่เป็นตัวของคิรากรเองจากอนาคตอีกหนึ่งลูปที่จ้องมองเขากลับมาด้วยแววตานิ่งสนิท! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางข้ามเวลาและคำนวณความเป็นไปได้เคียงข้างผมเสมอนะครับ