เซน AI ผู้ช่วยอัจฉริยะ

หน้าจอโฮโลแกรมสีครามฉายเส้นกราฟความหนาแน่นของอนุภาคควอนตัมที่กำลังพุ่งทะยานผ่านขีดจำกัดสีแดง ตัวเลขความน่าจะเป็นของความเสียหายระดับมหภาคกระพริบเตือนถี่รัวในห้องปฏิบัติการใต้ดินที่เงียบงัน เสียงลมหายใจสม่ำเสมอของคิรากรสอดประสานกับเสียงคำนวณเบา ๆ จากหน่วยประมวลผลกลาง "ถ้าอัตราการยุบตัวของสนามพลังยังคงความชันแบบนี้ อีกสิบสองนาทีข้างหน้า จุดเชื่อมต่อมิติจะเกิดปฏิกิริยาฟิวชันย้อนกลับครับอาจารย์" คิรากรเอ่ยขึ้นโดยไม่ละสายตาจากชุดคำสั่งตรงหน้า นิ้วเรียวยาวพนต์รัวลงบนแป้นพิมพ์แสงเพื่อปรับเทียบค่าความหน่วงของเวลา ดร.รวินันท์ละสายตาจากกระดานไวท์บอร์ดที่เต็มไปด้วยสมการเชิงอนุพันธ์ เธอยกหลังมือขึ้นปัดปอยผมที่หลุดลุ่ยขณะจ้องมองหน้าจอด้วยแววตาเป็นประกาย "นายคำนวณเผื่อตัวแปรแทรกซ้อนจากแรงโน้มถ่วงควอนตัมแล้วหรือยัง กร? ค่าเบี่ยงเบนในลูปที่สามมันซับซ้อนกว่าที่เราคาดไว้เยอะนะ" "ผมใส่ตัวแปรนั้นลงไปในสมการหลักเรียบร้อยแล้วครับ แต่ปัญหาคือเราต้องการพลังประมวลผลที่เสถียรมากกว่านี้เพื่อวิเคราะห์เส้นทางรอดที่มีความน่าจะเป็นมากกว่าร้อยละเก้าสิบ" คิรากรหันไปมองกล่องโลหะสีดำสนิทที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน มันคือ 'เซน' AI ภาคสนามรุ่นต้นแบบที่ยังไม่เคยผ่านการทดสอบในสนามจริง มีนพยักหน้ารับช้า ๆ สีหน้าของเธอบ่งบอกถึงความลังเล "ระบบนั้นถูกออกแบบมาเพื่อเชื่อมต่อกับจิตสำนักของผู้ใช้โดยตรง ถ้าค่าความเข้ากันต่ำกว่าเกณฑ์ สมองของนายอาจจะรับภาระหนักเกินไปจนเกิดความเสียหายถาวร" "ไม่มีเวลาให้เลือกมากแล้วครับ ความเสี่ยงในการใช้เซนอยู่ที่แปดสิบเปอร์เซ็นต์ แต่ความเสี่ยงถ้าไม่ทำอะไรเลยคือร้อยเปอร์เซ็นต์ที่พวกเราจะสูญเสียทุกอย่างในลูปนี้" คิรากรตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น เขาวางมือลงบนฝาครอบโลหะของเซนสัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบที่แผ่ซ่านผ่านปลายนิ้ว ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับจังหวะการเต้นของหัวใจ ก่อนจะดึงสายเชื่อมต่อประสาทเข้าที่ขมับด้านซ้าย ดวงตาคมกวาดมองข้อความเตือนสีส้มที่เด้งขึ้นมาบนเรติน่าของตนเอง [คำเตือน: กำลังเชื่อมต่อระบบ AI ภาคสนาม - เซน] [กรุณายืนยันอัตลักษณ์ทางชีวมิติและการซิงโครไนซ์คลื่นสมอง] "ยืนยันตัวตนครับ คิรากร รหัสผ่าน 0-9-ควอนตัม-อินฟินิตี้" ทันทีที่สิ้นเสียงคำสั่ง แสงสีฟ้าอมเขียวสว่างวาบขึ้นจากตัวเครื่องเซน ข้อมูลมหาศาลหลั่งไหลเข้าสู่กระบวนการคิดของคิรากรราวกับกระแสน้ำเชี่ยวกราก ภาพสามมิติของโครงสร้างมิติเวลาซ้อนทับกันนับล้านรูปแบบในเสี้ยววินาที ความเจ็บแปลบแล่นริ้วผ่านก้านสมองจนเขาต้องกัดฟันแน่น มือข้างหนึ่งกำขอบโต๊ะจนข้อต่อขึ้นสีขาว *ตรวจพบคลื่นสมองของผู้ใช้มีความผันผวนสูง... กำลังปรับเทียบเสถียรภาพ...* เสียงสังเคราะห์ที่ราบเรียบแต่แฝงด้วยความอัจฉริยะดังขึ้นโดยตรงในโสตประสาทของคิรากร มันไม่ใช่เสียงจากลำโพงภายนอก แต่เป็นเสียงที่สะท้อนอยู่ภายในความคิดของเขาเอง "เซน ประมวลผลเส้นทางที่ปลอดภัยที่สุดในการปิดรอยแยกมิติโดยใช้พลังงานให้น้อยที่สุด" คิรากรสั่งการผ่านกระแสจิตด้วยความรวดเร็ว แม้จะมีอาการวิงเวียนศีรษะจากการถ่าย1โอนข้อมูล *รับทราบครับ... กำลังประมวลผล...* *คำนวณจากตัวแปร 1.4 ล้านรูปแบบ... พบเส้นทางที่เหมาะสมที่สุดแล้วครับท่าน* หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าเปลี่ยนเป็นสีเขียวมรกต แผนผังการกระจายตัวของอนุภาคแสดงผลอย่างละเอียด ทุกจุดอ่อนและช่องว่างของมิติถูกไฮไลต์ด้วยแสงสีทอง รวินันท์ที่ยืนลุ้นอยู่ข้าง ๆ ถึงกับอุทานออกมาเบา ๆ ด้วยความทึ่งเมื่อเห็นความเร็วในการประมวลผลที่ก้าวกระโดดขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ "เยี่ยมมาก กร! นายทำได้จริง ๆ ด้วย" มีนยิ้มกว้าง แววตาฉายความชื่นชมอย่างปิดไม่มิด "เซนสามารถดึงศักยภาพการคำนวณของนายออกมาได้ถึงขีดสุดเลยทีเดียว" "ยังเร็วเกินไปที่จะวางใจครับอาจารย์" คิรากรกล่าวเตือน เสียงของเขาเริ่มมีร่องรอยความเหนื่อยล้าปรากฏชัด "เซนกำลังรายงานว่า มีพลังงานภายนอกแปลกปลอมกำลังแทรกแซงเข้ามาในระบบโครงข่ายของเรา" รอยยิ้มบนใบหน้าของหญิงสาวเลือนหายไปทันที "พลังงานภายนอก? ในเขตหวงห้ามใต้ดินนี้เนี่ยนะ?" *คำเตือนระดับวิกฤต...* เสียงของเซนในหัวของคิรากรเปลี่ยนเป็นโทนสีแดงฉาน ความหนืดในการเชื่อมต่อพุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหันจนเกิดอาการกระตุกทางความคิด *ตรวจพบสัญญาณชีวภาพที่ไม่รู้จัก กำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้ห้องปฏิบัติการด้วยความเร็วสูง... ระยะทางห่างออกไปสามร้อยเมตร... และกำลังลดลงเหลือสองร้อย... หนึ่งร้อย...* พื้นห้องใต้ดินเริ่มสั่นสะเทือนเบา ๆ ฝุ่นละอองจากเพดานร่วงหล่นลงมาบนไหล่ของทั้งสองคน คิรากรดึงสายเชื่อมต่อออกจากขมับอย่างรวดเร็ว แม้จะทำให้เกิดอาการมึนหัวอย่างรุนแรงจนต้องเซถอยหลังไปพิงโต๊ะทำงาน "มีใครบางคนกำลังใช้รหัสผ่านเดียวกับเรา... เจาะระบบเข้ามาจากภายนอกลูปเวลา" คิรากรพึมพำ ดวงตาจ้องมองไปที่ประตูนิรภัยซึ่งระบบรักษาความปลอดภัยกำลังถูกแฮกทีละชั้นอย่างเลือดเย็น ก่อนที่ใครจะทันได้ขยับตัว เสียงระฆังเตือนภัยระดับสูงสุดก็ดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับหน้าจอหลักที่เปลี่ยนเป็นสีดำสนิท เหลือเพียงข้อความตัวอักษรสีแดงฉานหนึ่งบรรทัดกระพริบช้า ๆ อยู่เบื้องหน้า [ยินดีต้อนรับสู่การเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง... ผู้รอดชีวิตคนสุดท้าย] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมคำนวณความน่าจะเป็นไปพร้อมกับตัวละครและทีมงานทุกท่านนะครับ หวังว่าจะสนุกและตื่นเต้นไปกับปมปริศนาที่ซ้อนขึ้นมาในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!