แผนการขั้นที่สอง

เสียงเคาะนิ้วเป็นจังหวะบนโต๊ะทำงานโลหะผสมไทเทเนียมดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องแล็บใต้ดิน ตัวเลขดิจิทัลสีฟ้าอมเขียวที่สะท้อนอยู่บนเรติน่าของผมกำลังเต้นระรัว ฟ้องถึงความผิดพลาดที่เพิ่งเกิดขึ้นในลูปเวลาที่เจ็ดสิบสองอย่างชัดเจน "ความน่าจะเป็นที่ตัวแปรฝั่งรอยแยกมิติจะขยับตัวเร็วกว่ากำหนดคือแปดสิบสี่จุดเก้าเปอร์เซ็นต์ครับอาจารย์... และนั่นคือสาเหตุที่เราพลาดท่าในวินาทีสุดท้ายเมื่อสามชั่วโมงก่อน" ผมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น ขณะเลื่อนหน้าต่างโฮโลแกรมสามมิติไปเบื้องหน้า ดร.รวินันท์ หรือที่ผมมักจะเรียกว่าอาจารย์มีน เธอกำลังใช้มือเรียวเสยผมสีเข้มที่รุ่ยลงมาปรกใบหน้าซึ่งฉาบไปด้วยความเคร่งเครียด ดวงตาคู่คมจดจ้องตัวเลขเหล่านั้นไม่กระพริบ ก่อนที่เธอจะถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้ "เธอคำนวณไม่ผิดหريكิรากร... ฉันเองต่างหากที่ประเมินความเสื่อมสภาพของสนามพลังควอนตัมต่ำเกินไป" อาจารย์มีนยอมรับตรงๆ น้ำเสียงของเธอยังคงมีความสดใสในแบบที่เป็นเอกลักษณ์ แม้ในยามวิกฤตเช่นนี้ "แต่รอบนี้ เราจะไม่ยอมให้ความผิดพลาดเดิมๆ เกิดขึ้นซ้ำสองแน่ ว่าไหมล่ะ?" เซน ปัญญาประดิษฐ์ภาคสนามรุ่นล่าสุดที่ลอยตัวอยู่เหนือไหล่ซ้ายของผม ส่งเสียงสัญญาณเตือนเบาๆ พร้อมกับฉายกราฟิกวิเคราะห์ความหนาแน่นของอนุภาคออกมากลางห้อง [ตรวจพบความผิดปกติของสนามพลังงานรอบพิกัด 04-Delta ค่าความหนاแน่นเพิ่มขึ้น 12% จากลูปที่แล้ว แนะนำให้ปรับเทียบมุมการยิงของตัวเก็บประจุควอนตัมใหม่ทันทีครับ] เสียงสังเคราะห์ของเซนดังขึ้นอย่างเป็นระบบ ช่วยเสริมความน่าเชื่อถือให้กับแผนการที่เรากำลังร่างขึ้น ผมพยักหน้ารับช้าๆ นิ้วเรียวยVขยับพิมพ์คำสั่งชุดใหม่ลงบนแป้นพิมพ์แสงเพื่อปรับแต่งกลยุทธ์ขั้นที่สอง "เซนพูดถูกครับอาจารย์ ลูปที่แล้วเราพยายามอุดรอยแยกด้วยการกระจายพลังงานออกเป็นวงกว้าง ซึ่งนั่นกินทรัพยากรมากเกินไปและเปิดช่องว่างให้พลังงานย้อนกลับมาทำลายตัวเราเอง แต่ในแผนการขั้นที่สองนี้ เราจะใช้หลักการ 'การสะท้อนแบบย้อนกลับ' (Retro-Reflective Resonance)" ดร.รวินันท์หันขวับมามองผมทันที แววตาของเธอเปล่งประกายด้วยความทึ่งและความสนใจอย่างเห็นได้ชัด "เดี๋ยวก่อนนะ... หมายความว่าเราจะไม่ต้านทานแรงดึงดูดของมิติ แต่เราจะปล่อยให้มันดูดกลืนพลังงานส่วนเกินเข้าไป แล้วใช้ตัวมันเองเป็นตัวบีบอัดรอยแยกให้ปิดตายจากข้างในอย่างนั้นเหรอ?" "ถูกต้องครับ" ผมยิ้มมุมปากเล็กน้อย "เป็นวิธีที่เสี่ยงมากเพราะต้องคำนวณจังหวะเวลาให้แม่นยำในระดับมิลลิวินาที หากพลาดแม้แต่นิดเดียว แรงสะท้อนอาจทำให้สมองกลของเราไหม้เป็นจุล แต่ถ้าสำเร็จ มันจะใช้เวลาเพียงหนึ่งในสามของลูปที่แล้วเท่านั้น" บรรยากาศในห้องแล็บกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง เสียงฮัมเบาๆ ของเครื่องปฏิกรณ์ควอนตัมด้านนอกส่งแรงสั่นสะเทือนมาถึงพื้นรองเท้า ทุกวินาทีที่ผ่านไปมีความหมายเท่ากับความเป็นความตายของเมืองทั้งเมืองที่อยู่เบื้องบน ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกสมาธิ ปล่อยให้ตรรกะและสูตรคำนวณไหลเวียนอยู่ในหัวอย่างเป็นระเบียบ เคียงข้างกับอาจารย์มีนที่เริ่มลงมือเขียนสมการเสริมความเสถียรลงบนกระดานไวท์บอร์ดอัจฉริยะอย่างรวดเร็ว มิตรภาพและความเชื่อใจที่ผ่านการขัดเกลามาหลายร้อยชั่วโมงในลูปเวลานี้ ทำให้พวกเราแทบไม่ต้องเอ่ยคำพูดใดๆ ให้มากความ ทุกการประสานงานเป็นไปอย่างลื่นไหลและไร้รอยต่อ ผมจัดการเรื่องตัวเลขและความน่าจะเป็น อาจารย์มีนรับหน้าที่ดูแลโครงสร้างทฤษฎีทางฟิสิกส์ และมีเซนคอยคำนวณความเสี่ยงภาคสนามแบบเรียลไทม์ "ข้อมูลการปรับเทียบเสร็จสมบูรณ์เก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์แล้วครับ" ผมเอ่ยขึ้นเมื่อนิ้วสุดท้ายกดลงบนปุ่มยืนยันหลัก "พร้อมเริ่มกระบวนการในแผนการขั้นที่สองแล้วครับอาจารย์" อาจารย์มีนวางปากกาลง หันมาส่งยิ้มบางๆ ที่เต็มไปด้วยความมั่นใจให้ผม "งั้นก็ลุยกันเลย... ไปแสดงให้เจ้ารอยแยกมิตินั่นเห็นหน่อยว่า มนุษยชาติไม่ได้ยอมจำนนใครง่ายๆ" ในขณะที่ผมกำลังจะออกคำสั่งให้ระบบเริ่มนับถอยหลังเพื่อเข้าสู่ลูปใหม่ จู่ๆ หน้าจอโฮโลแกรมหลักทั้งหมดก็ดับวูบลงอย่างไร้สาเหตุ สัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานสาดส่องไปทั่วห้องแล็บ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระดับวิกฤตที่ดังหนวกหูจนหัวใจแทบหยุดเต้น [คำเตือน: ตรวจพบรหัสลับภายนอกเข้าสู่ระบบ... ระบบปฏิบัติการถูกควบคุมโดยบุคคลที่สาม... และ... และมีการเชื่อมต่อสัญญาณจากจุดศูนย์กลางของมิติที่สามสิบหก... ซึ่งไม่ควรจะมีใครอยู่ตรงนั้น...] เสียงของเซนขาดหายไปพร้อมกับข้อความแจ้งเตือนตัวอักษรสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ **[ภารกิจระดับ SSS: ตรวจพบตัวตนปริศนา 'ผู้สังเกตการณ์' นอกเหนือจากลูปเวลา กำลังรอพบคุณอยู่ที่จุดสิ้นสุดของแผนการนี้]** ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมคำนวณความน่าจะเป็นไปพร้อมกับตัวละครและทีมงานทุกท่านนะครับ หวังว่าจะสนุกและตื่นเต้นไปกับปมปริศนาที่ซ้อนขึ้นมาในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!