คำนวณความเสี่ยงขั้นวิกฤต

"เปอร์เซ็นต์ความสำเร็จตกลงมาอยู่ที่สิบสองจุดสี่เปอร์เซ็นต์แล้วครับ คิรากร" เสียงแจ้งเตือนเรียบๆ ของเซนดังขึ้นในโสตประสาทผ่านอุปกรณ์เชื่อมต่อควอนตัม น้ำเสียงของปัญญาประดิษฐ์ภาคสนามไร้ซึ่งความตื่นตระหนก ทว่าตัวเลขที่ปรากฏเป็นกราฟสีแดงฉานบนหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้า กลับทำให้บรรยากาศภายในห้องควบคุมใต้ดินของสถาบันอัดแน่นไปด้วยความกดดัน ชนิดที่แทบจะทำให้ลมหายใจสะดุด คิรากรไม่ตอบคำถาม สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นโลหะกำลังกวาดมองสมการทางคณิตศาสตร์นับพันบรรทัดที่ไหลผ่านดวงตาอย่างรวดเร็ว ปลายนิ้วเรียวยาวขยับเคาะแป้นพิมพ์แสงเพื่อปรับแต่งตัวแปรความหนาแน่นของสนามพลังงานมิติที่กำลังจะเกิดการยุบตัว ความเงียบงันภายในห้องนี้ไม่ใช่ความว่างเปล่า แต่มันคือความเงียบของเครื่องจักรกลที่กำลังหมุนวนด้วยความเร็วสูง และความเงียบงันในจิตใจของมนุษย์ที่กำลังเดิมพันอนาคตของ 72 ชั่วโมงข้างหน้า "ถ้าเราเลือกเส้นทางอัลฟา โอกาสรอดชีวิตของทีมภาคสนามจะเป็นศูนย์ แต่โครงสร้างมิติหลักจะปลอดภัยแปดสิบเปอร์เซ็นต์" ดร.รวินันท์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของอาจารย์สาวอัจฉริยะเจือความเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าที่มักจะเปี่ยมด้วยรอยยิ้มสดใสในยามปรกติ บัดนี้กลับซีดเผือด ดวงตาคู่สวยจับจ้องอยู่ที่ภาพจำลองสามมิติของรอยแยกมิติที่กำลังขยายตัวราวกับปากอสูร "และถ้าเราเลือกเส้นทางเบตา... เส้นทางที่เธอพยายามคำนวณซ้ำมาสามรอบแล้ว คิรากร..." "ความน่าจะเป็นที่จะทะลวงผ่านจุดเอกฐานโดยไม่สูญเสียแกนกลางคือสิบสองเปอร์เซ็นต์ครับ" คิรากรพูดแทรกขึ้น น้ำนิ่งสนิท ทว่าแฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยวอย่างลึกซึ้ง เขาละสายตาจากจอภาพ หันกลับมาสบตากับอาจารย์สาวที่ยืนอยู่เบื้องหน้า "สิบสองเปอร์เซ็นต์... มันต่ำเกินไป กร" รวินันท์ก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงาน แววตาไหววับด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด "ในฐานะนักคำนวณ เธอก็รู้ดีว่าตัวเลขนี้หมายถึงความตายเกือบจะร้อยเปอร์เซ็นต์ ทำไมเราไม่ถอยไปตั้งหลักที่จุดเซฟพอยต์ก่อนล่ะ? ลูปเวลานี้เพิ่งจะรีเซ็ตไปแค่รอบที่สี่ เรายังมีโอกาส..." "เราไม่มีเวลาแล้วครับ อาจารย์" คิรากรขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่มั่นคง เขาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความสั่นไหวเล็กๆ ที่ปลายนิ้ว "ทุกครั้งที่เราย้อนกลับมา ความเสียหายไม่ได้ถูกลบเลือน แต่มันสะสมอยู่ในโครงสร้างควอนตัมของโลกใบนี้ ถ้าเราถอยอีกครั้ง รอยแยกมิตินั้นจะกว้างเกินกว่าที่สมการใดๆ จะเยียวยาได้... โลกทั้งใบจะถูกกลืนหายไปในลูปนิรันดร์" รวินันท์ชะงักริมฝีปากที่กำลังจะเอ่ยคัดค้าน เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของลูกศิษย์หนุ่มผู้เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วท่ามกลางวิกฤตการณ์ครั้งนี้ คิรากรไม่ได้เป็นเพียงเด็กหนุ่มผู้หมกมุ่นอยู่กับตำราคำนวณอีกต่อไปแล้ว แววตาของเขาในยามนี้เต็มไปด้วยความรับผิดชอบอันหนักอึ้งและความกล้าหาญที่แม้แต่เธอยังต้องนึกทึ่ง "เธอแน่ใจนะ... ว่าตัวแปรที่เธอกำลังจะใช้มันถูกต้องจริงๆ?" รวินันท์ถามเสียงแผ่วเบา ราวกับกำลังขอความมั่นใจจากเด็กหนุ่มผู้เป็นความหวังสุดท้าย "ผมใช้กฎการกระจายตัวของความน่าจะเป็นแบบจำกัดเงื่อนไขครับ" คิรากรตอบพลางยกมือขึ้นแตะแผงควบคุมหลัก แสงสีฟ้าครามสว่างวาบสะท้อนบนใบหน้าด้านข้างของเขา "ถึงแม้ความสำเร็จจะมีเพียงสิบสองเปอร์เซ็นต์ แต่มันคือสิบสองเปอร์เซ็นต์ที่ผมคำนวณด้วยชีวิตของผมเอง... และความเชื่อมั่นที่พวกเรามีให้กันตลอดการเดินทางนี้" เซนส่งเสียงแจ้งเตือนอีกครั้ง คราวนี้เป็นเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตที่ดังระรัว *[คำเตือน: โครงสร้างมิติชั้นที่ 3 กำลังจะเกิดการสั่นพ้องในอีก 180 วินาที]* *[ระบบ AI ภาคสนามพร้อมปฏิบัติการตามคำสั่งยืนยันขั้นสุดท้าย]* คิรากรสูดลมหายใจเข้าลึกเป็นครั้งสุดท้าย มือขวาวางทาบบนปุ่มยืนยันสีแดงเข้มที่ถูกล็อกด้วยรหัสความปลอดภัยระดับสูงสุด เขารู้ดีว่าความผิดพลาดแม้เพียงนิดเดียวจะหมายถึงจุดจบ แต่ความลังเลใจในวินาทีนี้คือความหายนะที่แท้จริง เขาหันไปยิ้มให้รวินันท์ รอยยิ้มที่อบอุ่นและเปี่ยมด้วยความมั่นใจแบบเดียวกับที่เขาใช้ปลอบโยนเธอก่อนเผชิญหน้ากับความน่าจะเป็นอันมืดมนเสมอมา "ฝากดูแลเส้นเวลาที่เหลือด้วยนะครับ อาจารย์" นิ้วเรียวกดลงบนปุ่มยืนยันพร้อมกับที่ภาพหน้าจอทั้งหมดตัดวูบกลายเป็นสีดำสนิท ทันใดนั้นเอง เสียงคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณก็ดังขึ้นจากเบื้องล่างพื้นห้องควบคุม พร้อมกับที่แสงสว่างสีขาวเจิดจ้าพุ่งทะยานผ่านรอยแยกมิติขึ้นมา และสิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าพวกเขา... ไม่ใช่ความว่างเปล่าของการสูญสลายอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันคือเงาร่างอันคุ้นเคยของบุคคลที่พวกเขาคิดว่าสูญหายไปตั้งแต่ลูปแรก ก้าวเดินออกมาจากม่านแสงนั้น พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำให้หัวใจของคิรากรหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่ม! --- ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลามาด้วยกันในตอนนี้นะครับ ควอนตัมคอร์