สนามแข่งความรู้สึก

"ถ้าแพ้ อย่ามาร้องไห้งอแงฟ้องรุ่นน้องแล้วกันนะครับ... คุณช่างภาพอินดี้" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความเย้าหยอกแต่กลับคมกริบราวกับใบมีดอาบน้ำผึ้งดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดของห้องประชุมใหญ่ ปฐพีขยับเนคไทสีเข้มของตัวเองเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบหลังกรอบแว่นทรงmodernจ้องมองร่างสูงโปร่งของคนที่ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานอยู่ห่างออกไปไม่ถึงสองก้าว เพลิงแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบราวกับเสือดาวที่จ้องตะครุบเหยื่อไหวระริกด้วยความท้าทาย มุมปากหยักลึกยกยอขึ้นเป็นรอยยิ้มกวนประสาทที่ทำเอาสถาปนิกหนุ่มผู้แสนเจ้าระเบียบอยากจะยกแฟ้มข้อมูลฟาดหน้าสักทีสองทีให้หายหมั่นไส้ "ปากเก่งขึ้นเยอะนี่ครับ สถาปนิกหน้าตาย... ห่วงตัวเองก่อนเถอะครับว่าจะหาทางแก้ทีเด็ดเรื่องแสงในมุมอัปมงคลนั่นยังไง หรือว่าจะยอมแพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่มแข่งดีล่ะ" เพลิงสวนกลับทันควัน น้ำเสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งที่ทรงเสน่ห์จนน่าหมั่นไส้ โปรเจกต์ย่อยระหว่างทีมสถาปัตยกรรมและทีมบันทึกภาพเพื่อคัดเลือกคอนเซปต์หลักในการรีโนเวทอาคารเก่าถูกหยิบยกมาเป็น 'สนามประลอง' ขนาดย่อมโดยปริยาย เมื่อทั้งปฐพีและเพลิงต่างฝ่ายต่างไม่ยอมลงให้กันตั้งแต่การประชุมครั้งแรก จนริน รุ่นน้องร่วมทีมต้องยอมยกธงขาวขอแยกตัวออกไปยืนลุ้นเงียบๆ อยู่มุมห้อง เพราะไม่อยากโดนลูกหลงจากสงครามประสาทของเสือสองตัวที่จ้องจะขย้ำกันด้วยสายตา กติกาแฟร์ๆ คือต่างฝ่ายต่างต้องส่งเซ็ตผลงาน (ภาพถ่ายสถาปัตยกรรมและการจัดวางพื้นที่) ภายในเวลาสามชั่วโมงนี้ เพื่อพิสูจน์ว่าใครกันแน่ที่เข้าใจ 'จิตวิญญาณ' ของตึกเก่าหลังนี้มากกว่ากัน ปฐพีไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาก้มหน้าลงจัดการกับโมเดลสามมิติและแปลนอาคารในแท็บเล็ตด้วยความเร็วและความแม่นยำ ทุกการลากนิ้วเต็มไปด้วยความเด็ดขาดและเฉียบคม สมกับเป็นสถาปนิกมือหนึ่งผู้ไม่เคยพลาดเป้า แต่ไม่ว่าเขาจะก้มหน้าจดจ่อกับงานแค่ไหน ร่างสูงโปร่งของคนที่เดินวนเวียนอยู่รอบห้องเพื่อหาโลเคชั่นถ่ายภาพกลับดึงดูดสายตาของเขาไปเสียทุกครั้ง เสียงชัตเตอร์จากกล้องโปรตัวเก่งดังขึ้นเป็นระยะ 'แชะ... แชะ...' เพลิงไม่ได้แค่ถ่ายรูป แต่เขากำลัง 'ล่า' แสงและเงาที่ตกกระทบลงบนผนังปูนเปลือยและโครงสร้างเหล็กขึ้นสนิม ร่างสูงย่อตัวลงต่ำ ก้าวขาขายาวๆ ไปตามมุมอับที่ปฐพีเพิ่งบอกว่าเป็น 'จุดบอด' ก่อนจะกดชัตเตอร์ด้วยองศาที่สร้างความประหลาดใจให้คนมองไม่น้อย ปฐพีแสร้งทำเป็นก้มดูแปลนต่อ แต่หางตากลับคอยลอบมองท่าทางจริงจังของอีกฝ่าย เพลิงเวลาตั้งใจทำงาน... มีเสน่ห์จนน่ากลัว รอยยิ้มหยันเมื่อครู่หายไป เหลือเพียงแววตาคมกริบที่เต็มไปด้วยแพสชันและความดุดัน เส้นผมสีเข้มที่รกเล็กน้อยชื้นเหงื่อจากการเคลื่อนไหวร่างกาย เสื้อเชิ้ตพับแขนขึ้นจนเห็นกล้ามเนื้อแขนแข็งแรงที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปน ภาพนั้น... มันช่างกวนประสาทและน่าดึงดูดใจในเวลาเดียวกันจนปฐพีต้องเผลอขบกรามแน่นเพื่อเรียกสติ "มองขนาดนี้ เดินมาถือรีפลีคให้ผมเลยดีกว่าไหมครับ คุณปฐพี" เสียงทุ้มกวนประสาทดังขึ้นตัดผ่านความเงียบ ปฐพีสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบเงยหน้าขึ้นสบตา คนถูกจับได้ว่าแอบมองไม่มีทีท่าเขินอายเลยสักนิด กลับเดินถือกล้องตรงดิ่งเข้ามาหาด้วยรอยยิ้มร้ายกาจที่มุมปาก "ใครมองคุณ เพ้อเจ้ออะไร" ปฐพีปฏิเสธเสียงแข็ง แสร้งทำเป็นสนใจหน้าจอแท็บเล็ตต่อ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นแรงผิดจังหวะเมื่อระยะห่างระหว่างเขากับเพลิงลดลงเรื่อยๆ จนแทบจะแนบชิด เพลิงหยุดยืนตรงหน้าโต๊ะทำงานของปฐพีโน้มตัวลงต่ำ มือข้างหนึ่งเท้าขอบโต๊ะไว้ ส่วนอีกข้างยกกล้องดิจิทัลขึ้นมาโชว์ภาพหน้าจอให้สถาปนิกหนุ่มดูใกล้ๆ "ปากแข็งชะมัด... ดูนี่สิครับ มุมที่คุณบอกว่าอัปมงคลและไม่มีทางถ่ายให้ออกมาดูดีได้" ปฐพีเบนสายตาไปมองหน้าจอตามสัญชาตญาณ ลมหายใจของเขาติดขัดไปชั่วขณะ ภาพถ่ายบนจอไม่ใช่แค่มุมมองธรรมดา แต่เพลิงดึงเอาความดิบของโครงสร้างปูนเปลือยมาตัดกับแสงสีทองยามบ่ายที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างแตกๆ ได้อย่างทรงพลัง เงาและแสงสะท้อนขับเน้นให้ความทรุดโทรมกลายเป็นงานศิลป์ที่เต็มไปด้วยความเหงาและงดงามในเวลาเดียวกัน มันเป็นภาพที่สมบูรณ์แบบ... สมบูรณ์แบบจนปฐพีเผลอเม้มริมฝีปากแน่น "ไงครับ... ยอมรับหรือยัง ว่าสายตาของผมมันมองเห็นอะไรที่คุณมองข้าม" เพลิงกระซิบเสียงต่ำ ใบหน้าคมคายโน้มเข้ามาใกล้จนปฐพีได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ ที่ชวนให้รู้สึกปั่นป่วนในท้อง ปฐพีแหงนหน้าขึ้นสบตา นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความถือดี แม้ใจจะเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน แต่ฟอร์มและศักดิ์ศรีของสถาปนิกหนุ่มจอมหยิ่งไม่มีทางยอมจำนนใครง่ายๆ แน่นอน "ยังห่างไกลคำว่าชนะครับ... ภาพสวยจริง แต่องค์ประกอบการใช้งานจริงมันใช้ไม่ได้จริงหรอก คุณเพลิง" ปฐพีสวนกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าดวงตากลับพราวระยับด้วยประกายแห่งการท้าทาย เขายื่นมือออกไปคว้าข้อมือหนาของเพลิงที่ถือกล้องไว้ให้ขยับเข้าไปใกล้หน้าจออีกนิด "ตรงนี้ต่างหาก... ถ้าคุณขยับมุมกล้องอีกแค่สององศา และเพิ่มน้ำหนักแสงเงาตรงโครงเหล็กรับน้ำหนัก คุณจะเห็นว่า..." จังหวะนั้นเอง ปฐพีไม่ได้สังเกตเลยว่าระยะห่างระหว่างใบหน้าของเขากับเพลิงมันสั้นแค่ไหน ปลายจมูกโด่งเกือบจะชนกันอยู่รำไร ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนผิวแก้มร้อนผ่าว เพลิงนิ่งงันไปชั่วขณะ นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นกวาดมองสำรวจริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงเขาฉอดๆ ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาสบตากับดวงตาคู่สวยที่ฉายแววท้าทายไม่ยอมแพ้ รอยยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่เลือนหายไปจากใบหน้าของช่างภาพหนุ่ม เหลือเพียงแววตาคมปลาบที่ลึกล้ำและเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้ที่พยายามอดกลั้นมานาน ปลายนิ้วแข็งแรงที่ถูกจับข้อมือไว้พลิกกลับมาเป็นฝ่ายกุมมือเรียวของปฐพีเอาไว้แน่นโดยไม่ทันตั้งตัว "คุณนี่นะ... ปากเก่งชะมัด" เพลิงกระซิบเสียงพร่าทุ้ม แววตาหวานเชื่อมจนปฐพีถึงกับลืมคำพูดทั้งหมดที่จะเถียงออกไป "เวลาเถียงผมนี่ น่าจับตีให้เข็ดนัก" "ปล่อยนะ... เรากำลังแข่งกันอยู่..." ปฐพีพยายามชักมือกลับ แต่แรงบิดมหาศาลทำให้เขาขยับไปไหนไม่ได้ หัวใจเต้นรัวระรัวยิ่งกว่าตอนยืนพรีเซนต์งานต่อหน้าคณะกรรมการเสียอีก เพลิงไม่ยอมปล่อย มืออีกข้างที่ว่างเอื้อมขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของปฐพีแผ่วเบา สัมผัสอุ่นร้อนจากปลายนิ้วที่ปัดผ่านผิวแก้มทำเอาสถาปนิกหนุ่มแข็งค้าง ราวกับโดนมนต์สะกดให้หยุดนิ่งอยู่ในภวังค์ของคนตรงหน้า "ผมไม่สนใจการแข่งขันแล้ว..." เพลิงโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากแทบจะแนบชิดกับใบหู น้ำเสียงทุ้มต่ำกระซิบแผ่วเบาที่ข้างแก้ม "เพราะตอนนี้... ผมสนใจอย่างอื่นมากกว่า" ปฐพีเบิกตากว้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับคำพูดอ่อยเบอร์แรงที่หลุดออกมาจากปากของคนปากร้าย ยิ่งหัวใจที่เต้นโครมครามด้วยความโกรธเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความหวั่นไหววูบวาบจนควบคุมไม่ได้ เขาก็ยิ่งทำตัวไม่ถูก เพลิงกำลังจะโน้มริมฝีปากลงมาปิดริมฝีปากที่กำลังอ้าพะงาบๆ จะเถียงของเขาอยู่แล้วเชียว... *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย พร้อมกับร่างของรินที่ผลักประตูเปิดพรวดเข้ามาหน้าตาตื่น โดยไม่ดูตาม้าตาเรือเลยสักนิดว่าบรรยากาศในห้องตอนนี้มันร้อนระอุจนแทบจะลุกเป็นไฟ "พี่ปฐพี! พี่เพลิง! แย่แล้วครับ! ทางฝ่ายบริหารโทรมาแจ้งว่า...!" แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!