คืนฝนตกที่ออฟฟิศ

เสียงฟ้าร้องคำรามสนั่นจนกระจกใสบานใหญ่ของห้องประชุมสั่นสะเทือน หยาดฝนเม็ดโตเริ่มสาดซัดกระแทกตัวอาคารราวกับฟ้ากำลังรั่ว ปฐพีเงยหน้าขึ้นจากจอแท็บเล็ต แว่นสายตาไร้กรอบสะท้อนแสงสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์จนดูเย็นชา นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะทำงานเป็นจังหวะกระชั้นชิด บ่งบอกถึงความหงุดหงิดที่พุ่งถึงขีด "ถ้าไฟล์พรีเซนต์ของพรุ่งนี้ยังมีจุดที่ต้องแก้ ผมว่าเราคงไม่ต้องนอนกันพอดีครับ คุณเพลิง" น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเฉียบคมถูกส่งข้ามโต๊ะทำงานตัวยาว เพลิงที่กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังสีเข้ม ไหวไหล่เบาๆ ช่างภาพหนุ่มละสายตาจากกล้อง DSLR ในมืออย่างไม่รีบร้อน เขายกกาแฟดำขึ้นจิบช้าๆ ก่อนจะส่งยิ้มกวนประสาทที่ทำให้สถาปนิกหนุ่มอยากจะปาแฟ้มข้อมูลใส่หน้าสักรอบ "ก็เพราะใครล่ะครับที่เรื่องเยอะ ตึกระฟ้าทรงประหลาดของคุณน่ะ ถ้าผมไม่แก้คอมโพสต์ให้ใหม่ คนตรวจแบบคงตีกลับตั้งแต่หน้าแรกแล้วมั้ง คุณปฐพี" เพลิงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาหยุดอยู่ใกล้โต๊ะทำงานจนอีกฝ่ายต้องเงยหน้าขึ้นมอง "อย่ามาทำหน้ายักษ์ใส่ผมเลยน่า ฟ้าฝนไม่เป็นใจเอง ใครจะไปคิดว่าพายุจะเข้ากลางฤดูแบบนี้ รถไฟฟ้าหยุดวิ่งไปแล้ว คุณจะให้ผมนอนใต้ทางด่วนหรือไง" "ห้องพักพนักงานชั้นสิบสองมีเตียง มีแอร์ มีผ้าเช็ดตัว... เลือกเอาว่าจะไปนอนดีๆ หรือจะนั่งเถียงผมจนเช้า" ปฐพีสวนกลับทันควัน นัยน์ตาสีเข้มคมกริบจ้องมองอีกฝ่ายอย่างไม่ยอมแพ้ "แต่บอกไว้ก่อนนะ งานโปรเจกต์นี้ถ้าพังเพราะคุณหลับใน ผมไม่เอาไว้แน่" "โห ปากร้ายเป็นบ้า..." เพลิงหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมปลาบพินิจใบหน้าบึ้งตึงของคนตรงข้ามด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนกว่าคำว่ารำคาญ "ปากจัดแบบนี้ ระวังจะหาแฟนไม่ได้นะครับ สถาปนิก" "เรื่องของผมครับ หน้าที่ของคุณคือตรวจรูป ไม่ใช่เสือกเรื่องส่วนตัวของผม" ปฐพีสะบัดหน้าหนี หันกลับไปสนใจหน้าจอคอมพิวเตอร์ต่อเพื่อซ่อนร่องรอยความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหู รอยยิ้มกวนๆ ของเพลิงเมื่อครู่มันชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะเกินกว่าที่ควรจะเป็น และนั่นคือสิ่งที่เขาเกลียดที่สุด—การสูญเสียการควบคุมต่อหน้าผู้ชายคนนี้ บรรยากาศในห้องเงียบลง มีเพียงเสียงฝนตกด้านนอกที่ดังระรัวราวกับจังหวะกลองเพล 오.เค. งานเร่งด่วนทำให้ทั้งคู่ต้องติดแหง็กอยู่ที่ออฟฟิศใจกลางเมืองท่ามกลางพายุฝนฟ้าคะนอง ริน รุ่นน้องในทีมชิงกลับบ้านไปก่อนตั้งแต่หกโมงเย็นด้วยข้ออ้างว่านัดเดต ทิ้งภาระกองโตไว้ให้ 'คู่กัดประจำออฟฟิศ' ต้องมาติดเกาะอยู่ด้วยกันสองต่อสองในยามวิกาล เวลาล่วงเลยไปจนเกือบเที่ยงคืน กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟกระป๋องจากตู้หยอดเหรียญลอยอบอวล เพลิงเดินถือกระป๋องอุ่นๆ มาวางลงบนโต๊ะทำงานของปฐพีอย่างไร้ซุ่มเสียง สถาปนิกหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นมองคนอายุน้อยกว่าที่ตอนนี้ถอดเสื้อสูทออกเหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นจนเห็นกล้ามเนื้อแขนสมส่วน "ดื่มซะ หน้าคุณซีดเป็นกระดาษแล้ว" เพลิงพูดเสียงห้วน แต่แววตาที่มองลงมากลับเจือความห่วงใยที่ปิดไม่มิด "ผมไม่ได้ขอ..." "แต่ผมอยากให้" เพลิงตัดบท นั่งลงบนขอบโต๊ะทำงานของปฐพีอย่างไร้มารยาท ใบหน้าของทั้งคู่อยู่ห่างกันเพียงคืบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นฝนจางๆ ลอยเข้าจมูกจนปฐพีต้องกลั้นหายใจ ระยะประชิดแบบนี้ทำให้เขาตระหนักได้ทันทีว่าเพลิงไม่ใช่แค่นักถ่ายภาพกวนประสาท แต่เป็นผู้ชายอันตรายต่อความสงบสุขในใจเขาเสียเหลือเกิน "คุณเพลิง ถอยไปหน่อยครับ มันเกะกะ" ปฐพีพยายามดันไหล่อีกฝ่ายออก แต่เพลิงกลับคว้าข้อมือเขาไว้ นิ้วอุ่นจัดทาบลงบนชีพจรที่กำลังเต้นเร็วจนน่าตกใจ "เกะกะตรงไหน หรือว่ากลัว?" เพลิงโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้น กระซิบเสียงทุ้มต่ำพร่า "ปากบอกไม่ชอบหน้าผม แต่หัวใจคุณเต้นแรงเป็นกลองเพลิงเลยนะ ปฐพี" "คุณ...!" ปฐพีเม้มปากแน่น ดวงตาส2คู่สบประสานกันท่ามกลางแสงไฟนีออนสลัวในห้องทำงาน ความเงียบงันรอบตัวราวกับถูกดูดหายไป เหลือเพียงเสียงลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่บนพวงแก้ม ความรู้สึกตึงเครียดจากการทำงานตลอดทั้งวันถูกแทนที่ด้วยกระแสไฟประหลาดที่วิ่งพล่านไปทั่วร่าง เพลิงจ้องมองริมฝีปากเม้มแน่นนั้นด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ความขี้เล่นเมื่อครู่มลายหาย เหลือเพียงประกายความปรารถนาที่ชัดเจนจนปฐพีต้องเบือนหน้าหนี ทว่ามือใหญ่กลับประคองคางมนให้หันกลับมาสบตา "ถ้าผมจะจูบคนปากร้ายแถวนี้สักที จะโดนไล่ออกไหมนะ" เสียงกระซิบแหบพร่าชวนสั่นสะท้อนในความเงียบ ปฐพีอ้าปากจะเอ่ยคำปฏิเสธที่แสนเชือดเฉือนตามนิสัย แต่ยังไม่ทันที่เสียงใดจะหลุดจากริมฝีปาก เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงไขประตูห้องทำงานที่ควรจะล็อกไว้ ก็ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางเสียงฝน "เฮ้ย! ลืมเอาแฟลชไดรฟ์วะ... อ้าว!" เสียงของรินที่เปิดประตูพรวดพราดยาวค้างเติ่งกลางอากาศ เมื่อเห็นภาพเจ้านายมาดนิ่งกับช่างภาพหนุ่มนั่งประชิดติดกันบนโต๊ะทำงานชนิดที่หน้าผากแทบจะชนกันอยู่รำคาญ ปฐพีผลักอกเพลิงออกสุดแรงด้วยความตกใจ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นสีแดงจัดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ขณะที่เพลิงถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความเสียดาย นัยน์ตาคมกริบหันไปจ้องหน้ารุ่นน้องตัวแสบที่ยืนอ้าปากค้างกลางห้อง ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับ "หมอกไม้ไผ่" ในตอนนี้ Niche นี้และบรรยากาศแบบนี้ รอนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!