เงาจันทราทาบทับกระบี่น้ำแข็ง

เศษกระเบื้องเคลือบสีชาดนับร้อยชิ้นร่วงหล่นราวกับสายฝนสีเลือด เสียงสะท้อนจากการปะทะกันของรังสีอำมหิตดังสนั่นหวั่นไหวจนแก้วหูของเหล่ามือสังหารพรรคอธรรมเงาโลหิตถึงกับปริแตกเป็นรอยร้าว หลี่มู่ไป๋ไม่แม้แต่จะขยับกายถอยหลัง เขายังคงยืนหยัดอย่างมั่นคงท่ามกลางพายุฝุ่นควัน ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวพญาหรี่ลงเล็กน้อยยามเมื่อเงาร่างสีขาวโพลนสายหนึ่งร่อนลงมาจากยอดหลังคา ราวกับเซียนสาวผู้ลงมาจากสรวงสวรรค์เพื่อพิพากษาเหล่าอสูรร้าย "แม่นางไป๋... ดูท่าว่าเจ้าจะชอบโผล่มาในเวลาที่ข้ากำลังสนุกสนานเสียจริงนะ" หลี่มู่ไป๋หัวเราะในลำคอ คล้ายมีคล้ายไม่มีความเย้ยหยันเจืออยู่ในน้ำเสียง พร้อมกับยกไหสุราขึ้นกระดกรวดเดียวจนหยดสุดท้าย กลิ่นสุราฤทธิ์แรงกระจายตัวผสมผสานกับกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ไป๋ลี่หลินยืนอยู่บนขอบหน้าต่างที่พังทลาย เรือนร่างระหงห่อหุ้มด้วยอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์สะท้อนแสงจันทร์ยามค่ำคืน เส้นผมสีดำสนิทปลิวไสวตามแรงปราณอันเย็นเยียบที่แผ่พุ่งออกมาจากร่าง ทั่วทั้งร่างนางแผ่ไอความเย็นยะเยือกที่ทำให้หยาดน้ำค้างรอบบริเวณกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งในพริบตา นางมิได้ชายตากล่าวตอบคำทักทายกวนประสาทของชายหนุ่ม ทว่าดวงเนตรคู่สวยกลับกวาดมองกลุ่มมือสังหารนับสิบที่ล้อมวงเข้ามาด้วยแววตาดุจดั่งมองซากศพ "หลี่มู่ไป๋... หากเจ้ายังมัวแต่เล่นสนุกเช่นนี้ เกรงว่าวิญญาณของเจ้าคงได้ไปยมโลกก่อนที่จะได้ดื่มสุราไหต่อไป" น้ำเสียงของนางราบเรียบทว่าเย็นชาเสียดกระดูก ดุจสายลมหนาวเหน็บแห่งหุบเขาเหมันต์นิรันดร์ "ฮ่าๆๆ! วิญญาณของข้าต่อให้พญายมก็ยังไม่กล้ารับหรอก เพราะข้ายังติดหนี้สุราอยู่อีกครึ่งไหในโลกมนุษย์" หลี่มู่ไป๋แย้มยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคู่นั้นทอประกายคมปلاบวับ ร่างสูงสง่าก้าวเท้าออกไปเบื้องหน้าหนึ่งก้าว กระบี่ไร้ลักษณ์ที่เหน็บอยู่ข้างเอวเริ่มสั่นระริกส่งเสียง "กริ๊ง" คล้ายรับรู้ถึงจิตสังหารที่กำลังพรั่งพรู หัวหน้ามือสังหารพรรคอธรรมเงาโลหิต ซึ่งสวมหน้ากากรูปอสูรน่าเกลียดน่ากลัว แผดเสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวเมื่อเห็นว่าเหยื่อทั้งสองไม่มีความเกรงกลัวพวกมันแม้แต่น้อย "บังAน! คิดว่ามีฝีมือแล้วจะต่อกรกับยอดฝีมือสำนักเราได้งั้นรึ? ต่อให้เป็นนางเซียนกระบี่น้ำแข็งหรือเซียนสุราบ้าบออะไร วันนี้พวกเจ้าก็ต้องกลายเป็นวิญญาณใต้คมกระบี่ของข้า!" สิ้นเสียงคำราม ร่างนับสิบของมือสังหารก็พุ่งทะยานเข้ามาพร้อมกันราวกับฝูงหมาป่ากระหายเลือด ประกายแสงสีดำทมิฬจากศาสตราวุธอาบยาพิษนับสิบพุ่งเข้าโจมตีจุดตายทั่วร่างของหลี่มู่ไป๋และไป๋ลี่หลินในพริบตาเดียว! หลี่มู่ไป๋แค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอ ร่างของเขาเคลื่อนไหวราวกับสายลมพัดผ่านอย่างไร้ร่องรอย มือขวาตวัดวาดออกไปอย่างเกียจคร้าน ทว่าพลังปราณกระบี่กลับรุนแรงและเฉียบคมจนสามารถฉีกกระชากอากาศรอบตัวให้เกิดเสียงระเบิดดังสนั่น *ตูม!* ในขณะเดียวกัน ไป๋ลี่หลินไม่รอช้า นางสะบัดแขนเสื้อวูบหนึ่ง กระบี่น้ำแข็งสีครามใสที่กลั่นตัวจากไอความเย็นบริสุทธิ์ก็ปรากฏขึ้นในมือ ร่างบางพลิ้วกายลอยคว้างกลางอากาศราวกับผีเสื้อเหมันต์ เคล็ดวิชา ‘กระบี่ร้อยบุปผาเหมันต์’ ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างเต็มกำลัง ไอความเย็นแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วรัศมีร้อยวา หยดน้ำค้างและละอองเลือดกลางอากาศกลายเป็นผลึกน้ำแข็งนับหมื่นเล่มพุ่งเข้าเสียบร่างของเหล่ามือสังหารจนต้องกรีดร้องโหยหวน การปะทะกันดำเนินไปอย่างดุเดือดและรวดเร็ว เกินกว่าที่คนธรรมดาจะมองตามทัน ประกายไฟจากการปะทะของคมกระบี่สาดกระเซ็นราวกับดอกไม้ไฟยามค่ำคืน กลิ่นคาวเลือดผสมผสานกับกลิ่นอายเย็นเยือกของน้ำแข็งแผ่กระจายไปทั่วท้องถนนยามวิกาล หลี่มู่ไป๋เคลื่อนไหวอยู่ท่ามกลางวงล้อมราวกับผู้รำกระบี่ในโรงละคร เขาส ามารถหลบหลีกคมดาบของศัตรูได้อย่างเฉียดฉิวทุกครั้ง พร้อมกับสวนกลับด้วยกระบวนท่าที่ทั้งงดงามและดุดัน ดวงตาคมกริบมองไปยังหญิงสาวที่กำลังต่อสู้อย่างสง่างามเคียงข้างเขา แม้ปากจะชอบเอ่ยหยอกเย้า แต่นัยน์ตาคู่นั้นกลับฉายแววห่วงใยที่ซ่อนอยู่ลึกซึ้ง "ระวังด้านซ้ายของเจ้าด้วย แม่นางไป๋" หลี่มู่ไป๋เอ่ยเตือน พร้อมกับสะบัดฝ่ามือซัดพลังปราณกระแทกมือสังหารที่ลอบเร้นเข้ามาทางด้านหลังของหญิงสาวจนกระเด็นทะลุกำแพงโรงเตี๊ยม "หลี่มู่ไป๋... ข้าดูแลตัวเองได้ เจ้าห่วงตัวเงื่อนไขของตัวเองเสียก่อนเถอะ" ไป๋ลี่หลินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชาเช่นเคย แต่มุมปากของนางกลับยกขึ้นเล็กน้อยอย่างยากที่จะสังเกตเห็น ร่างเพรียวบางหมุนตัววับ กระบี่น้ำแข็งในมือวาดเป็นวงโค้งแสงสีฟ้าคราม ตัดศีรษะของมือสังหารระดับสูงคนหนึ่งร่วงหล่นลงพื้นในดาบเดียว ผ่านไปชั่วก้านธูป เสียงการต่อสู้เริ่มเบาบางลง มือสังหารพรรคอธรรมเงาโลหิตนับสิบต่างนอนจมกองเลือด มีเพียงหัวหน้ากลุ่มที่สวมหน้ากากอสูรเท่านั้นที่ยังยืนหยัดอยู่ได้ ทว่าทั่วร่างเต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์และเกล็ดน้ำแข็งที่กำลังกัดกินเนื้อหนังจนชาด้าน หัวหน้ามือสังหารหอบหายใจอย่างรุนแรง ดวงตาภายใต้หน้ากากเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว มันไม่คาดคิดเลยว่าชื่อเสียงของ "เซียนสุราบ้ากระบี่" และ "นางเซียนกระบี่น้ำแข็ง" เมื่อมารวมตัวกันแล้วจะน่ากลัวถึงเพียงนี้ พลังของคนทั้งสองหลอมรวมกันราวกับหยินและหยางที่สมบูรณ์แบบ ยากที่จะหาผู้ใดในยุทธภพต่อกรได้ "พวก... พวกเจ้าเป็นใครกันแน่..." หัวหน้ามือสังหารเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เลือดสดๆ ไหลทะลักออกจากมุมปาก หลี่มู่ไป๋ก้าวเดินเข้าไปช้าๆ ปลายกระบี่ไร้ลักษณ์ลากไปกับพื้นดินเกิดเป็นประกายไฟแลบแปลบปลาบ รอยยิ้มกวนประสาทปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายอีกครั้ง "พวกเราก็แค่คนจรจัดคู่หนึ่งที่ผ่านมาดื่มสุรา... แต่บังเอิญว่าพวกเจ้าดันเข้ามาขัดจังหวะความสุขของข้าเสียก่อน" ทว่า ในวินาทีที่หลี่มู่ไป๋กำลังจะยกกระบี่ขึ้นปลิดชีพศัตรูคนสุดท้าย ทันใดนั้น ท้องฟ้าที่เคยกระจ่างใสด้วยแสงจันทร์กลับมืดครึ้มลงอย่างฉับพลัน เมฆดำทะมึนก่อตัวขึ้นราวกับคลื่นทะเลคลั่ง สายฟ้าสีม่วงเข้มเส้นมหึมาผ่าลงมาจากฟากฟ้าอย่างไร้สัญญาณเตือน! *เปรี้ยงงงง!* แรงระเบิดจากสายฟ้าฟาดลงมาตรงกึ่งกลางระหว่างหลี่มู่ไป๋และหัวหน้ามือสังหาร แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านลงมาจากเบื้องบนจนพื้นดินสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ไป๋ลี่หลินถึงกับต้องถอยหลังไปสามก้าว สีหน้าเย็นชาของนางแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดในทันที เงาร่างลึกลับสามร่างปรากฏขึ้นบนยอดหลังคาฝั่งตรงข้าม ท่ามกลางประกายแสงสายฟ้าสีม่วงที่ส่องสว่างวาบ บุคคลผู้มาใหม่สวมชุดคลุมยาวสีทองปักลายอักขระโบราณ ใบหน้าถูกปกปิดด้วยหน้ากากทองคำไร้ลวดลาย ทว่ากลิ่นอายพลังปราณที่แผ่ออกมาจากร่างของพวกมันกลับเหนือล้ำกว่ายอดฝีมือที่พวกเขาเพิ่งสังหารไปนับร้อยเท่า! "ฮ่าๆๆ... สมคำร่ำลือจริงๆ เซียนสุราบ้ากระบี่ และนางเซียนกระบี่น้ำแข็ง" เสียงหัวเราะแหบพร่าดังก้องกังวานไปทั่วบริเวณ ราวกับเสียงกู่ร้องมาจากขุมนรก "พรรคเงาโลหิตเป็นเพียงแค่เบี้ยตัวแรก... แต่พวกเจ้าคิดหรือว่า จะมีชีวิตรอดออกไปจากเขตแดนแห่งนี้ได้จริงๆ?" หลี่มู่ไป๋หรี่ตาลงมองเงาร่างทั้งสามบนหลังคา รอยยิ้มกวนประสาทบนใบหน้าเลือนหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยแววตาดุดันและจริงจังอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน มือที่ถือกระบี่กระชับแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขารู้ทันทีว่า... เรื่องราวในคืนนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น และเป้าหมายที่แท้จริงของพวกมัน หาใช่การลอบสังหารธรรมดาไม่! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในยุทธภพอันกว้างใหญ่นี้กับ "เซียนสุราเมามาย" นะครับ