สุราหนึ่งไหกับประกายกระบี่แรก

กลิ่นอับชื้นของคราบเลือดเก่าแก่และฝุ่นผงที่สะสมมานานนับทศวรรษ ลอยคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นฉุนกึกของสุราหมักชั้นเลวภายในโรงเตี๊ยมรกร้างชายแดนทักษิณ สายฝนโปรยปรายด้านนอกซัดสาดกระทบโครงหน้าต่างไม้ผุพังจนเกิดเสียงดังระรัว ราวกับกลองศึกที่กำลังเร่งเร้าจังหวะหัวใจของผู้คนที่ติดอยู่ภายใน ณ โต๊ะมุมอับสายตาที่สุด หลี่มู่ไป๋นั่งไขว่ห้างอย่างเกียจคร้าน มือข้างหนึ่งถือไหสุราดินเผาเก่าๆ ที่รอยแตกร้าวถูกยาแนวด้วยขี้ผึ้ง ปากขวดจ่ออยู่ริมฝีปากที่เหยียดยิ้มเย้ยหยัน ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวทอดมองผ่านหยดน้ำฝนออกไปเบื้องนอกอย่างเหม่อลอย คล้ายกำลังรอคอยอะไรบางอย่าง... หรือใครบางคนที่จงใจมาเยือน *แปะ... แปะ... แปะ...* ไม่ใช่เสียงฝน มันคือเสียงฝีเท้าอันหนักหน่วงที่ก้าวเข้ามาบนพื้นไม้กระดานผุพัง แต่ละย่างก้าวเปี่ยมด้วยพลังลมปราณที่กดดันจนฝุ่นผงบนพื้นถึงกับลอยวนเป็นวงกลม เงาร่างหกสายในชุดคลุมสีดำสนิท ปักลายอักษร 'โลหิต' สีแดงฉานด้วยด้ายไหมอาคม ปรากฏขึ้นที่กรอบประตู รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากตัวพวกมันจนอุณหภูมิภายในโรงเตี๊ยมลดฮวบลงทันที มรรคาแห่งการฆ่าฟันได้แผ่ขยายอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่รัศมีสิบจั้งอย่างสมบูรณ์ "หลี่มู่ไป๋..." เสียงแหบพร่าคล้ายโลหะเสียดสีกันดังขึ้นจากชายผู้ยืนอยู่ตรงกลาง ดวงตาของมันทอประกายสีโลหิตน่าสะพรึงกลัว "พวกเจ้ามาช้าไปครึ่งก้านธูป" หลี่มู่ไป๋ไม่แม้แต่จะปรายตาแล มือยังคงหมุนไหสุราเล่น ปลายลิ้นกวาดหยดสุราที่เปรอะมุมปากอย่างเชื่องช้า น้ำเสียงของเขาเจือแววเยาะหยันอย่างไม่ปิดบัง "ข้าเกือบจะคิดว่าพรรคเงาโลหิตของพวกเจ้า ส่งสุนัขมาเดินตรวจชายแดนเสียอีก ทว่าพิจารณาจากกลิ่นอายสานสเก็ตบนตัวพวกเจ้าแล้ว... เกรงว่าฝีมือคงจะตํ่าต้อยกว่าสุนัขเฝ้าบ้านเสียด้วยซ้ำ" *เปรี้ยง!* จิตสังหารระเบิดออกทันที มือสังหารทางด้านซ้ายสุดทนไม่ไหว พุ่งทะยานเข้าหาก่อนด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ ดาบยาวในมือสะท้อนแสงสีเงินยวงหวาดเสียว มันฟันตรงไปยังลำคอของหลี่มู่ไป๋โดยไร้ความปรานี ทว่า... ร่างของหลี่มู่ไป๋กลับเลือนหายไปจากเก้าอี้ ราวกับเป็นเพียงภาพลวงตา "ช้า" เสียงกระซิบดังขึ้นที่ข้างหูของมือสังหารผู้นั้น ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับใบหู พร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่บีบรัดหัวใจจนหยุดเต้น มือสังหารเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก มันพยายามจะหันกลับไปรับมือ แต่ทุกอย่างสายเกินไปเสียแล้ว *ฉับ!* ประกายกระบี่วาดผ่านความมืดเพียงเสี้ยวลมหายใจ รวดเร็วจนไม่มีใครมองเห็นว่ากระบี่ถูกชักออกจากฝักตั้งแต่เมื่อใด ศีรษะของมือสังหารลอยคว้างกลางอากาศ โลหิตสีแดงฉานพุ่งทะลักออกจากลำคอราวกับน้ำพุ สาดกระเซ็นย้อมผนังไม้สีหม่นให้กลายเป็นสีชาดอันน่าสยดสยอง ร่างไร้หัวทรุดฮวบลงกระแทกพื้น เสียงดังสนั่นสะท้อนก้องความเงียบงัน กลุ่มมือสังหารที่เหลืออีกห้าคนชะงักกึก สีหน้าใต้ผ้าคลุมดำถอดสีด้วยความตื่นตระหนก พวกมันผ่านการฆ่าฟันมานับไม่ถ้วน เหยียบย่างผ่านซากศพมานักต่อนัก แต่ไม่มีผู้ใดมองออกเลยว่าเมื่อครู่ หลี่มู่ไป๋ใช้กระบวนท่าอันใดในการปลิดชีพสหายของตน "พวกเจ้าหกคน... ตามหาคัมภีร์บรรพกาลโลหิตสินะ?" หลี่มู่ไป๋เอ่ยเบาๆ ขณะที่ยกไหสุราขึ้นจิบอีกอึกใหญ่ ดวงตาคู่นั้นหันกลับมาสบกับพวกมัน รอยยิ้มที่มุมปากดูราวกับมัจจุราชที่กำลังแย้มสรวล "น่าเสียดายนัก... สิ่งที่พวกเจ้าตามหา อยู่ในสุราไห้นี้ต่างหากล่ะ" เขากวาดสายตามองมือสังหารทั้งห้าที่กำลังตั้งกระบวนท่าล้อมกรอบ รังสีอำมหิตแผ่พุ่งออกมาจากร่างของพวกมันจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว หลี่มู่ไป๋ค่อยๆ วางไหสุราลงบนโต๊ะไม้ เสียงกระแทกเบาๆ กลับดังก้องกังวานในโสตประสาทของทุกคน ราวกับเสียงระฆังแห่งความตายที่กำลังเคาะเรียกวิญญาณ ในวินาทีนั้นเอง ที่กระบี่เล่มยาวไร้ชื่อข้างกายของเขาเริ่มส่งเสียง "กริ๊ง" กังวานเบาๆ ไอความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมาจากฝักกระบี่ตัดผ่านกลิ่นคาวเลือดอย่างไร้รอยต่อ "เข้ามา" หลี่มู่ไป๋กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงไว้ด้วยอำนาจกดดันที่สะท้านสะเทือนฟ้าดิน "ข้าจะแสดงให้พวกเจ้าเห็นว่า... การฝืนลิขิตฟ้าด้วยกระบี่ในมือเดียวนั้น... มีรสชาติเช่นไร" เงาร่างทั้งห้าพุ่งเข้าประจันบานพร้อมกันในพริบตา แสงประกายกระบี่และดาบสะท้อนระยิบระยับ ทว่าก่อนที่คมอาวุธแรกจะปะทะเข้าถึงตัวหลี่มู่ไป๋... พื้นดินเบื้องล่างกลับสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นอย่างรุนแรง! หยาดฝนด้านนอกโรงเตี๊ยมหยุดนิ่งกลางอากาศในชั่วพริบตา ละอองน้ำกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีขาวโพลนที่ปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณ พร้อมกับกลิ่นอายความเย็นเยือกอันบริสุทธิ์และทรงพลังยิ่งยวด ที่แผ่พุ่งกดทับลงมาจากฟากฟ้า ราวกับนางพญาแห่งแดนน้ำแข็งกำลังเสด็จลงมาทัณฑ์สวรรค์! หลี่มู่ไป๋ชะงักฝ่ามือที่กำลังจะชักกระบี่ ดวงตาคมกริบหันขวับไปมองยังเบื้องบนหลังคาโรงเตี๊ยมที่บัดนี้... ถูกพลังปราณลึกลับกดทับจนแผ่นกระเบื้องแตกละเอียดเป็นจุล ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องยุทธภพไปด้วยกันนะครับ