เปิดโปงแผนการชั่วร้าย

“ปล่อยมือซะ ถ้าไม่อยากให้โค้ดในตัวนายพังพินาศไปพร้อมกับฉัน” ผมเค้นเสียงลอดไรฟัน ในขณะที่มืออันเย็นเยียบของชายหนุ่มร่างก๊อปปี้ตรงหน้ากำลังบีบเค้นลำคอจนลมหายใจติดขัด แรงมหาศาลที่ถูกส่งผ่านนิ้วมือไม่ใช่ค่าสถานะปกติของเพลเยอร์ แต่มันคือคำสั่งการระดับรูท (Root Access) ที่มีอำนาจเหนือระบบรักษาความปลอดภัยทั้งหมด ชายคนนั้น—ผู้ที่มีใบหน้าเดียวกับผมทุกกระเบียดนิ้ว ทว่าดวงตากลับว่างเปล่าราวกับพิกเซลที่ตายแล้ว—กระตุกยิ้มที่มุมปาก มันไม่ใช่รอยยิ้มของมนุษย์ แต่มันคือการขยับของเอนจิ้นที่ตั้งค่ามาเพื่อเยาะเย้ย “นายเป็นแค่บั๊กที่หลุดออกมาจากตรรกะที่ผิดพลาดของระบบ กร...” เสียงของมันแหบพร่าและซ้อนทับกันหลายชั้นเหมือนคลื่นวิทยุรบกวน “หน้าที่ของนายคือการสูญสลายไปพร้อมกับข้อมูลขยะพวกนี้ ไม่ใช่การพยายามกอบกู้ซากปรักหักพังที่กำลังจะถูก ‘รีเซ็ต’ ในไม่ช้า” อาจารย์ลินที่เพิ่งตั้งหลักได้รีบพุ่งตัวเข้ามา ดาบแสงสีครามในมือเธอวาดเป็นวงโค้งที่คมกริบหมายจะตัดข้อมือของมัน แต่ทว่า—วินาทีที่คมดาบสัมผัสผิวหนังของชายชุดขาว ร่างกายของเขากลับกลายเป็นละอองข้อมูลสีเงินแล้วรวมตัวใหม่ที่ด้านหลังของเธอได้อย่างง่ายดาย “ช้าเกินไปครับ อาจารย์ลิน” มันกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “พื้นที่ตรงนี้ถูกประกาศสถานะเป็น ‘เขตปิดตาย’ โดยผู้ดูแลระบบระดับสูงเรียบร้อยแล้ว ต่อจากนี้ไป ข้อมูลทุกอย่างที่ไหลเวียนในเซิร์ฟเวอร์นี้จะขึ้นตรงต่อท่านประธานบริหารฝ่ายเทคโนโลยีเท่านั้น” ผมกะพริบตาถี่ๆ พยายามเรียกสติและควบคุมอาการหอบเหนื่อย การต่อสู้กับคนที่มี ‘สิทธิ์’ สูงกว่าไม่ใช่เรื่องของฝีมือ แต่เป็นเรื่องของลำดับชั้นความปลอดภัย หากผมต้องการชนะ ผมต้องเปลี่ยนสนามรบจากหน้าจอให้กลายเป็นโครงสร้างหลังบ้าน “ผู้บริหารงั้นเหรอ?” ผมแค่นหัวเราะ แม้จะยังเจ็บปวดที่ลำคอ “พวกคุณก็แค่ใช้ประโยชน์จากช่องโหว่ที่ตัวเองสร้างขึ้นเพื่อตักตวงผลประโยชน์จากผู้เล่น... การครอบครองเซิร์ฟเวอร์ไม่ใช่เกม แต่เป็นการปล้น!” “คำนิยามไม่สำคัญเท่ากับ ‘ผลลัพธ์’ ครับ” ร่างนั้นเอ่ยพลางยกมือขึ้น แสงสีแดงสว่างวาบขึ้นทั่วทั้งห้องโถงมิติ พื้นที่โดยรอบเริ่มบิดเบี้ยว ตัวอักษรสีเขียวที่วิ่งผ่านอากาศเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท “พวกเราไม่ได้แค่ต้องการเซิร์ฟเวอร์ แต่เราต้องการ ‘พลังงานชีวิต’ ของผู้เล่นทุกคนที่หลงใหลในโลกใบนี้ เพื่อใช้เป็นเชื้อเพลิงให้กับโปรเจกต์ ‘อาร์ค’... นายควรจะภูมิใจนะ ที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของจุดเริ่มต้นยุคสมัยใหม่” อาจารย์ลินขยับมายืนเคียงข้างผม สัมผัสอุ่นๆ จากมือของเธอที่คว้าแขนผมไว้ทำให้ใจผมสงบลงอย่างประหลาด เธอไม่ได้พูดอะไร แต่สายตาที่เด็ดเดี่ยวคู่นั้นบอกผมชัดเจนว่า เธอพร้อมจะแลกทุกอย่างเพื่อให้ผมรอดไปจากที่นี่ “กร ฟังนะ” เสียงของอาจารย์ลินกระซิบเบาๆ ข้างหู “อย่าสู้กับมันด้วยโปรแกรมที่เขาสร้างขึ้น แต่จงสู้ด้วย ‘ช่องโหว่’ ที่เขามองข้าม... นายจำตอนที่เราทดสอบระบบทำลายล้างตัวเองในแล็บได้ไหม?” ผมเบิกตากว้าง ทันใดนั้นสมองของผมก็ทำงานเหมือนชิปประมวลผลที่ได้รับไฟเลี้ยงเต็มกำลัง ใช่แล้ว... ทุกระบบที่มีผู้ควบคุมย่อมมี ‘ประตูหลัง’ (Backdoor) ที่พวกมันเผลอทิ้งไว้จากการเขียนโค้ดที่เร่งรีบเพื่อให้ได้ครอบครองเซิร์ฟเวอร์ให้เร็วที่สุด ผมเริ่มรัวนิ้วลงบนอากาศ สร้างหน้าต่างอินเทอร์เฟซคำสั่งขึ้นมานับพันหน้า มันเป็นการเขียนโค้ดสดท่ามกลางสนามรบที่อันตรายที่สุดเท่าที่ผมเคยเผชิญมา “คิดจะขัดขืนงั้นรึ?” ร่างก๊อปปี้ขมวดคิ้ว ความเย็นชาในแววตาเริ่มสั่นคลอน “ไร้ประโยชน์! ระบบความปลอดภัยระดับ SSS ของบริษัทไม่มีทางถูกเจาะได้ด้วยฝีมือของโปรแกรมเมอร์ชั้นต่ำอย่างนาย!” “ชั้นต่ำงั้นเหรอ?” ผมแสยะยิ้มพลางกดปุ่ม ‘Execute’ ครั้งสุดท้าย “ถ้าอย่างนั้นก็นับดูให้ดีนะ ว่าโปรแกรมที่นายเรียกว่าไร้ค่าน่ะ มันทำลายความโอหังของพวกนายได้มากแค่ไหน!” ทันทีที่ผมส่งคำสั่งออกไป พื้นที่มิติรอบตัวก็เกิดการสั่นสะเทือนรุนแรง เสียงระบบแจ้งเตือนที่คุ้นเคยดังสนั่นก้องกังวานไปทั่วทุกทวีปในเกม [ประกาศระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงจากผู้ดูแลระบบในเขตห้ามเข้า! สถานะความสมบูรณ์ของเซิร์ฟเวอร์ลดลงเหลือ 40%!] [ภารกิจระดับ SSS ปรากฏขึ้น: ‘ผู้ทรยศในเงามืด’ - เปิดโปงแผนการของผู้บริหารและยึดคืนอำนาจควบคุมระบบ!] ร่างก๊อปปี้เบิกตากว้างด้วยความตกใจ มันพยายามจะหนีเข้าไปในรอยแยกมิติ แต่ทว่าแสงสีขาวพุ่งทะลุร่างของมันจนโปร่งแสง ผมสัมผัสได้ถึงความสั่นไหวของระบบที่กำลังจะล่มสลายลงในไม่กี่นาที แต่แล้ว—เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น หน้าต่างระบบตรงหน้าผมดับวูบลง ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยข้อความใหม่ที่ทำให้หัวใจผมแทบหยุดเต้น [คำเตือน: คุณไม่ได้เปิดโปงความลับของพวกเขา... คุณกำลังเดินตามแผนที่พวกเขาเขียนไว้ตั้งแต่ต้น!] [ร่างก๊อปปี้แสยะยิ้มที่บิดเบี้ยว ก่อนจะสลายกลายเป็นละอองทรายแล้วพูดประโยคสุดท้ายว่า “ขอบใจนะที่ช่วย ‘ถอดรหัส’ ประตูนรกบานนี้ให้พวกเรา... ยินดีต้อนรับสู่เฟสสองของโปรเจกต์อาร์ค กร”] เงาร่างมหึมาปรากฏขึ้นหลังรอยแยกมิติที่เปิดกว้างออกอย่างไม่มีวันปิดลงได้อีก เสียงหัวเราะก้องกังวานของใครบางคนดังมาจากฝั่งตรงข้าม—คนที่ผมไม่คิดว่าจะได้เจอในสภาพนี้... พ่อของผมเองที่หายสาบสูญไปในโลกเกมนี้เมื่อสิบปีก่อน! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในตอนนี้นะครับ แม็กซ์ลุยศึกอีสปอร์ต