การฝึกฝนขีดจำกัดพลัง (Limit Break)

"นายไม่ได้สู้กับระบบ แต่นายกำลังสู้กับความคาดหวังของตัวเอง กร... เลิกวิเคราะห์ทุกจังหวะเหมือนกำลังเขียนโค้ดได้แล้ว ปล่อยให้สัญชาตญาณมันทำงาน!" เสียงของอาจารย์ลินก้องกังวานท่ามกลางห้องฝึกพิเศษ 'ห้วงมิตินิรันดร์' พื้นที่จำลองความว่างเปล่าสีครามเข้มที่เบื้องหน้ามีเพียงร่างจำลองของมอนสเตอร์ระดับบอสที่ถูกเซ็ตไว้ด้วยความยากสูงสุด กรหอบหายใจหนักหน่วง เหงื่อเม็ดโตไหลซึมผ่านไรผม เขาทรุดเข่าลงข้างหนึ่ง มือขวากำดาบเลเซอร์แน่นจนสั่นสะท้าน นี่ไม่ใช่การต่อสู้ในเกมปกติ แต่มันคือการฝึกเพื่อก้าวข้ามขีดจำกัดที่แม้แต่ระบบยังปฏิเสธว่ามนุษย์จะทำได้ "ถ้าผมหยุดวิเคราะห์ ผมก็เท่ากับตายในดาบเดียวครับอาจารย์" กรแค่นยิ้ม มุมปากมีรอยเลือดจางๆ เขาเงยหน้ามองหญิงสาวผู้เป็นทั้งที่ปรึกษาและยอดฝีมือที่เขาเคารพที่สุด ลินยืนกอดอกอยู่ห่างออกไป สายตาของเธอไม่ได้มีความปรานี แต่มันแฝงไปด้วยความคาดหวังที่เข้มข้นจนเขาสัมผัสได้ "การวิเคราะห์คือจุดแข็งของนาย แต่ในจังหวะ 'Limit Break' นายต้องเปลี่ยนมันให้กลายเป็นความไหลลื่น ดั่งน้ำที่เปลี่ยนรูปตามภาชนะ" ลินก้าวเข้ามาใกล้ แสงไฟสีฟ้าจากตัวระบบสะท้อนบนใบหน้าเรียบเฉยแต่ทว่าดูสง่างาม "เดี๋ยวฉันจะรุกนายด้วยระดับความเร็ว 120% ของขีดจำกัดมนุษย์ หากนายมองเห็นช่องโหว่เพียงหนึ่งจุด... นายจะรอด ถ้าไม่... นายก็แค่เริ่มต้นใหม่" กรสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขาปรับจูนความคิด ปิดการทำงานของหน้าต่างสถานะที่มักจะคอยแจ้งเตือนค่าความเสียหายและเปอร์เซ็นต์ความแม่นยำทิ้งไปทั้งหมด ในวินาทีที่เขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง โลกทั้งใบดูจะช้าลงอย่างประหลาด เขาเห็นเพียงประกายตาที่คมปลาบของลินที่พุ่งตรงเข้ามา *เคร้ง!* เสียงอาวุธปะทะกันดังกึกก้อง กรไม่ได้ตั้งรับด้วยพละกำลัง แต่มันคือการเบี่ยงเบนทิศทางดาบของเธอด้วยมุมองศาที่แม่นยำที่สุด นี่คือทักษะที่เขาเรียนรู้จากพื้นฐานโปรแกรมมิ่ง—การหา 'จุดสมดุล' ของแรงปะทะ ลินเลิกคิ้วเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ แต่เธอก็ไม่ปล่อยโอกาสนั้นให้หลุดมือ เธอพลิกตัวกลางอากาศ ฟาดสันดาบลงมาดั่งสายฟ้าฟาด กรก้มตัวลงต่ำ หมุนตัวผ่านช่องว่างใต้แขนเธออย่างหวุดหวิด หัวใจของเขาเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ความรู้สึกนี้เองสินะที่เรียกว่าการก้าวข้ามขีดจำกัด พลังงานสีทองเริ่มเอ่อล้นออกมาจากร่างของเขา มันไม่ใช่บัฟจากระบบ แต่มันคือพลังใจที่เข้มข้นจนเปลี่ยนสภาพเป็นออร่าที่สัมผัสได้จริง "เยี่ยมมาก..." ลินพึมพำ น้ำเสียงของเธออ่อนโยนลงทันทีที่เห็นแววตาของกรที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่แววตาของนักโปรแกรมเมอร์ที่มองหาคำตอบ แต่เป็นแววตาของนักสู้ที่มองเห็นชัยชนะ ทั้งสองคนยังคงฝึกฝนต่อไปจนห้วงเวลาในห้องจำลองดูเหมือนจะหยุดนิ่ง กรล้มลงและลุกขึ้นนับครั้งไม่ถ้วน แต่ละครั้งที่เขาลุกขึ้น สัญญาณชีพจรและค่าพลังของเขาก็ขยับสูงขึ้นเรื่อยๆ จนระบบแสดงค่าความเสถียรที่แตะระดับ 'เหนือมนุษย์' จนกระทั่ง... *ตื๊ด! ตื๊ด!* เสียงเตือนที่ไม่คุ้นเคยดังขึ้นจากใจกลางระบบของห้องฝึกพิเศษ ลินชะงักฝีเท้า สีหน้าของเธอเปลี่ยนจากความจริงจังเป็นความตื่นตระหนกที่กรไม่เคยเห็นมาก่อน เธอรีบดีดตัวถอยห่างออกมาแล้วจ้องมองไปที่เบื้องหน้า ซึ่งตอนนี้พื้นที่ว่างเปล่ากำลังแตกสลายออกเป็นชิ้นๆ เหมือนกระจกที่ถูกกระแทก "กร! ถอยออกมา เดี๋ยวนี้!" กรชะงักด้วยความงุนงง แต่เขาก็ยอมทำตามอย่างว่าง่าย ขณะที่เขากำลังถอยกลับมา รอยแยกของมิตินั้นก็ค่อยๆ ขยายกว้างขึ้น สิ่งที่โผล่ออกมาไม่ใช่บอสที่ระบบจัดเตรียมไว้ แต่มันคือเงาสีดำทมิฬที่ไม่มีรูปร่างชัดเจน ทว่ากลับแผ่ไอสังหารที่หนักอึ้งจนเขารู้สึกหายใจไม่ออก หน้าต่างระบบสีเลือดปรากฏขึ้นตรงหน้าของกรโดยไม่ได้ตั้งใจ เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ต่างออกไป มันเป็นเสียงที่แหบพร่าและเต็มไปด้วยความเย็นเยือก [ระบบตรวจพบความผิดปกติระดับ SSS: กุญแจสู่ 'เดอะ ลอสต์ สเตท' (The Lost State) ถูกปลดล็อกโดยไม่ได้ตั้งใจ] [คำเตือน: สิ่งที่กำลังตื่นขึ้นคือผู้เฝ้าประตูที่ถูกลบออกจากบันทึกของเกม] [ข้อมูลสำคัญ: ตัวตนนี้รู้จักชื่อของ 'กร' เป็นอย่างดี... และเขากำลังเรียกหานาย] ลินก้าวเข้ามาบังหน้ากรไว้ มือของเธอสั่นเทาเล็กน้อย "ฉันไม่คิดว่ามันจะปรากฏตัวที่นี่... กร ฟังฉันนะ ห้ามตอบรับสิ่งที่มันจะพูด ห้ามสบตากับเงาสีดำนั่นเด็ดขาด!" เงาทมิฬขยับเขยื้อน มันค่อยๆ ก่อตัวเป็นรูปร่างของชายหนุ่มที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับกรราวกับส่องกระจก ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับว่างเปล่าและมืดมิดเหมือนหลุมดำ ก่อนที่มันจะค่อยๆ ยกนิ้วขึ้นชี้มาที่หน้าอกของกร แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ก้องกังวานอยู่ในจิตใจของเขาเพียงคนเดียว "ในที่สุด... ก็หาทางกลับมาสู่จุดเริ่มต้นได้เสียทีนะ... ตัวข้าในโลกที่บิดเบี้ยว" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของกรและอาจารย์ลินมาจนถึงตอนนี้นะครับ แม็กซ์ลุยศึกอีสปอร์ตสัญญาว่าจะเขียนตอนต่อไปให้ลุ้นจนวางไม่ลงแน่นอนครับ!