คนไม่ชอบหน้า

กลิ่นอายความเย็นเฉียบของเครื่องปรับอากาศภายในห้องพักแพทย์เวรยามวิกาลไม่ได้ช่วยลดทอนความระอุที่คุกรุ่นอยู่กลางอกของรินรดาลงได้เลยแม้แต่น้อย ประโยคท้าทายดิบเถื่อนแต่จริงจังของธันวายังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ทุกถ้อยคำที่เขาประกาศกร้าวออกไปท่ามกลางสายตาของเพื่อนร่วมคณะและเหล่านักศึกษาแพทย์ปี 4 กลายเป็นชนวนระเบิดลูกใหญ่ที่พร้อมจะทำลายระเบียบวินัยอันเคร่งครัดที่เธอพยายามรักษามาตลอดชีวิตให้พังครืนลงมาในพริบตา "พี่พายคะ... รินขอตัวก่อนนะคะ" รินรดาเอ่ยเสียงเบาหวิว มือเรียวที่สวมถุงมือยางยังคงสั่นน้อยๆ ขณะกำลังจัดเตรียมเวชภัณฑ์บนรถเข็นสแตนเลส ดวงตากลมโตหลุบต่ำเพื่อหลบเลี่ยงสายตาคมกริบที่เต็มไปด้วยคำถามและความคาดคั้นจากร่างสูงโปรดในชุดกราวน์สีขาวสะอาดที่ยืนกอดอกพิงผนังห้องอยู่ "เดี๋ยวก่อนริน" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอย่างเฉียบขาด หมอพาย หรือ นายแพทย์พายัพ รุ่นพี่แพทย์ประจำบ้านแผนกศัลยศาสตร์ผู้กุมอำนาจและอนาคตของบรรดานักศึกษาแพทย์ฝึกหัดหลายคน ก้าวเท้าเข้ามาขวางทางเดินของเธอไว้ ร่างสูงใหญ่ในชุดกราวน์ปักชื่อเด่นชัดหยุดยืนตรงหน้า ห่างกันเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อลอยเข้าจมูก แต่กลับไม่ได้ทำให้รินรคารู้สึกปลอดภัยขึ้นเลย "ค่ะพี่พาย... มีอะไรด่วนหรือเปล่าคะ พอดีรินต้องรีบเอาเคสนี้ไปส่งต่อให้วอร์ดในค่ะ" รินรดาฝืนยดรอยยิ้มสุภาพตามตำราที่ถูกหล่อหลอมมาตั้งแต่เด็ก แม้หัวใจจะเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่น "ด่วนสิ... ด่วนมากด้วย" หมอพายถอนหายใจยาว ดวงตาคมปลาบมองรสำรวจรุ่นน้องสาวคนสนิทที่เขาแอบเฝ้ามองและวางอนาคตไว้ร่วมกันมานาน "พี่คิดว่าเราต้องคุยกันเรื่องนี้อย่างจริงจังนะริน เรื่องผู้ชายคนนั้น... คนที่ชื่อธันวา วิศวะปีสี่คนนั้นน่ะ" ชื่อของเขาหลุดออกมาจากปากของรุ่นพี่ผู้เพียบพร้อม ทำให้รินรดารู้สึกเหมือนมีก้อนสะอื้นจุกอยู่ที่ลำคอ เธอเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดขาว "เขาไม่ใช่... เขาไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับอนาคตของรินค่ะพี่พาย" "เหรอ? แต่สิ่งที่ฉันได้ยินเมื่อกี้ และสิ่งที่ไอ้เด็กช่างกลคนนั้นมันประกาศกร้าวต่อหน้าทุกคนในโรงพยาบาล มันไม่ได้แปลว่า 'ไม่เกี่ยวข้อง' เลยนะริน!" เสียงของหมอพายเริ่มยกระดับความดังขึ้นด้วยความไม่พอใจ ความสุภาพที่เขามักจะรักษาภาพลักษณ์มาตลอดเริ่มมีรอยร้าว เมื่อความหึงหวงและอีโก้ของลูกชายท่านผู้อำนวยการโรงพยาบาลถูกท้าทายโดยเด็กวิศวะมาdเซอร์ที่เขาไม่เคยชายตามอง หมอพายก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนรินรดาต้องถอยหลังไปชนกับเคาน์เตอร์ยา "เธอรู้ตัวไหมรินว่าเธ đangทำอะไรอยู่? เธอคือความหวังของตระกูลวรกุล เธอกำลังศึกษาอยู่ในเส้นทางที่โรยด้วยกลีบกุหลาบที่พ่อกับแม่ของเธอปูไว้ให้ และเรา... เราสองคนกำลังจะเดินไปในทิศทางเดียวกัน... การที่เธอไปคลุกคลีอยู่กับผู้ชายดิถีต่ำแบบนั้น ใส่เสื้อช็อปเปื้อนฝุ่น ใช้ชีวิตอยู่กับพวกเด็กช่างที่วันๆ มีแต่เรื่องชกต่อยและควันบุหรี่ มันลดทอนคุณค่าของเธอรู้ตัวไหม!" ถ้อยคำเหยียดหยามที่พรั่งพรูออกมาจากปากของคนที่เธอเคารพในฐานะรุ่นพี่และพี่ชายที่สนิทกันมานาน ทำให้รินรดาเงยหน้าขึ้นมองทันที ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยความไม่พอใจที่ถูกเก็บกดไว้ภายใต้ความเรียบร้อยมานาน "พี่พายไม่มีสิทธิ์มาว่าธันวาแบบนี้นะคะ!" เสียงของรินรดาหลุดลอดออกมาด้วยความลืมตัว แม้จะเบาแต่หนักแน่นและเต็มไปด้วยแรงสั่นสะเทือนทางอารมณ์ หมอพายชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ เขาไม่เคยเห็นมุมนี้ของรินรดามาก่อน เด็กสาวผู้แสนเรียบร้อย ยอมจำนนต่อกฎเกณฑ์และคำสั่งของทุกคนมาตลอด กลับกำลังปกป้องไอ้เด็กวิศวะปากร้ายที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่กี่เดือนอย่างเอาเป็นเอาตาย "ริน... เธอว์กล้าขึ้นเสียงใส่ฉัน เพื่อผู้ชายคนนั้นเนี่ยนะ?" หมอพายเค้นหัวเราะในลำคอด้วยความสมเพชเวทนา "ตาสว่างได้แล้วริน เด็กนั่นมันก็แค่พวกคึกคะนองตามประสาเด็กช่าง มันเห็นเธอเป็นของเล่นแก้เบื่อ เป็นถ้วยรางวัลที่อยากเอาชนะเพราะเธอเข้าถึงยากแค่นั้นแหละ วันนึงพอเบื่อมันก็เขี่ยเธอทิ้งเหมือนเศษผ้า... ต่างจากฉัน... คนที่พร้อมจะยืนเคียงข้างเธอในฐานะคู่ชีวิตที่คู่ควรกันทุกประการ" "ต่อให้เขาจะเห็นรินเป็นแค่ของเล่น... หรือต่อให้เขาจะทิ้งรินในสักวัน..." รินรดากลั้นใจพูดออกไป หัวใจดวงน้อยเจ็บแปลบขึ้นมาวูบหนึ่งเมื่อคิดถึงความเป็นไปได้นั้น แต่ความรู้สึกรักและผูกพันที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงันในใจกลับแข็งแกร่งกว่าสิ่งอื่นใด "รินก็ยินดีที่จะเจ็บค่ะ... ดีกว่าต้องอยู่กับคนที่มองเห็นรินเป็นแค่หุ่นเชิดที่ต้องเดินตามแผนชีวิตที่คนอื่นขีดไว้ให้!" เพล้ง! เสียงอุปกรณ์การแพทย์ชิ้นเล็กๆ บนรถเข็นสั่นสะเทือนตามแรงอารมณ์ แต่ไม่มีเสียงใดดังเท่ากับเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่กำลังแตกสลายและปะทะกันอย่างรุนแรง หมอพายหน้าชาไปวูบหนึ่ง ขากรรไกรของเขาขบเข้าหากันจนนูนเป็นสันนูน ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกปฏิเสธอย่างไม่ไว้หน้า "เธอเลือกมันสินะริน... เลือกอนาคตที่พังทลายกับผู้ชายที่ไม่มีอนาคตเนี่ยนะ? จำคำฉันไว้นะริน วันหนึ่งเธอจะกลับมาคลานเข่าร้องไห้ขอร้องความช่วยเหลือจากฉัน เมื่อถึงวันนั้น... อย่าหวังว่าฉันจะชายตามองเธออีก!" พูดจบ หมอพายก็สะบัดหน้าพรืด หมุนตัวเดินกระแทកเท้าออกจากห้องพักแพทย์ไปอย่างแรง จนบานประตูไม้กระแทกวงกบเสียงดังสนั่นหวั่นไหว รินรดาทรุดตัวลงพิงกับเคาน์เตอร์ยาอย่างหมดแรง ขาสองข้างแทบจะรับน้ำหนักตัวเองไม่ไหว มือเรียว2ข้างยกขึ้นปิดใบหน้าที่เริ่มเปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตา ความกดดัน ความอึดอัด และความหวาดกลัวต่ออนาคตที่เธอเพิ่งตัดสินใจเลือกเดินสวนทางกับครอบครัวและรุ่นพี่ผู้ทรงอิทธิพลถาโถมเข้ามาพร้อมๆ กัน จนเธอรู้สึกหายใจไม่ออก ภายในห้องที่เงียบงันและเย็นยะเยือก มีเพียงเสียงสะอื้นไห้เบาๆ ของว่าที่แพทย์หญิงผู้แบกโลกทั้งใบไว้บนบ่า ทว่า... ในจังหวะที่ความมืดมนและความโดดเดี่ยวเกาะกุมหัวใจจนแทบแหลกสลายนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง เสียงรองเท้าผ้าใบที่คุ้นเคยย่ำเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า พร้อมกับกลิ่นอายความอบอุ่นที่เธอจำได้แม่นยำ—กลิ่นน้ำยาซักผ้าผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นอายเฉพาะตัวของคนใจร้ายแต่ใจดีคนนั้น รินรดาเงยหน้าขึ้นทั้งคราบน้ำตา ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อพบว่าร่างสูงโปรดในชุดช็อปวิศวะสีเลือดหมู ปักชื่อ 'ธันวา' บนอกเสื้อ กำลังยืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทางสบายๆ มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋าเสื้อช็อป ดวงตาคมกริบคู่นั้นไม่ได้ฉายแววทะเล้นหรือกวนประสาทเหมือนทุกที แต่กลับเต็มไปด้วยความอ่อนโยนล้ำลึกที่พร้อมจะโอบกอดทุกความเจ็บปวดของเธอไว้ "ร้องไห้ขี้มูกโป่งเป็นแมวตกน้ำแบบนี้... แสดงว่าไอ้รุ่นพี่หน้าหล่อตูดหมึกนั่นมันพูดจาหมาๆ ใส่เธออีกแล้วสินะ คุณหมอ" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มเป็นเอกลักษณ์ ก่อนที่เขาจะก้าวเข้ามาประชิดตัว ยกมือหนาขึ้นปาดหยาดน้ำตาบนแก้มเนียนของเธออย่างเบามือที่สุด ผิดกับมาดกวนๆ ของเขาลิบลับ "ถ้าไม่อยากร้องไห้ให้ไอ้เวรนั่นอีก..." ธันวาโน้มใบหน้าลงมากระซิบชิดริมหูของเธอ แววตาคมกริบเปล่งประกายความคลั่งรักออกมาอย่างปิดไม่มิด "คืนนี้... ไปนอนร้องไห้บนเตียงห้องผมแทนไหมล่ะ? รับรองว่าผมจะเช็ดน้ำตาให้... ทุกหยดเลย" รินรดาหัวใจกระตุกวูบ ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อสบตากับประกายไฟในดวงตาคู่นั้น ที่ตอนนี้... กำลังจ้องมองเธอราวกับเธอคือสมบัติล้ำค่าเพียงชิ้นเดียวในจักรวาลนี้ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับเรื่องราวของพวกเขานะคะ เกียร์เปื้อนกาวใจรักรี้ดทุกคนที่สุดค่ะ!