ช่วงเวลาแห่งความสุข

“ถ้าคุณยังไม่หยุดวาดรูปเท้าผมบนผืนทรายแบบนั้น ผมจะจูบคุณต่อหน้าปูเสฉวนพวกนี้จริงๆ ด้วยนะริน” เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าของธันวาดังขึ้นท่ามกลางเสียงคลื่นที่ซัดสาดเข้าหาฝั่ง เขาไม่ได้หันมามองคนข้างกายที่กำลังนั่งยองๆ ใช้กิ่งไม้ขีดเขียนบางอย่างบนหาดทรายขาวสะอาดตา รินรดาสะดุ้งน้อยๆ ก่อนจะขยับยิ้มบางที่มุมปาก ดวงตาเรียวสวยภายใต้แว่นกันแดดสีชาฉายแววหยอกเย้าอย่างที่นานทีปีหนจะได้เห็น “ก็วิศวะอย่างคุณเอาแต่นอนอาบแดดจนผิวจะเป็นสีแทนไปหมดแล้วนี่คะ รินก็แค่หาอะไรทำแก้เบื่อ... อีกอย่าง ลายเส้นที่คุณเพิ่งสเก็ตช์ลงสมุดเมื่อกี้ มันไม่ได้มีส่วนไหนเหมือนเท้าคุณเลยสักนิดนะคะ มีแต่รูป ‘หมอฝึกหัด’ ที่กำลังโดนคนไข้ดุต่างหาก” รินรดาเอ่ยพลางปัดมือที่เปื้อนทรายออกเบาๆ ก่อนจะขยับเข้าไปนั่งใกล้ชายหนุ่มที่นอนเหยียดยาวอยู่บนเก้าอี้ผ้าใบ ธันวาสวมเพียงเสื้อเชิ้ตฮาวายตัวโคร่งที่ปลดกระดุมออกจนเผยให้เห็นแผงอกแกร่งและรอยสักรูปเฟืองเล็กๆ แถวไหปลาร้า—สัญลักษณ์ประจำตัวที่เขามักจะบอกว่ามันคือ ‘เกียร์’ ที่คอยขับเคลื่อนหัวใจให้หมุนตามจังหวะของเธอ ธันวาลดสมุดสเก็ตช์ลง เผยให้เห็นภาพวาดหญิงสาวในชุดเดรสสีขาวพลิ้วไหวที่เขากำลังวาดค้างไว้ มันไม่ใช่แค่ภาพเหมือน แต่มันคือภาพที่เขามองเห็นเธอผ่านฟิลเตอร์ของความรัก ทุกรายละเอียดดูอ่อนโยนและทะนุถนอมราวกับกลัวว่าหากลงน้ำหนักมือแรงเกินไป ภาพนี้จะบุบสลาย “ริน... คุณรู้ใช่ไหมว่าที่ผมพาคุณหนีความวุ่นวายมาถึงทะเลนี่ ไม่ใช่แค่เพราะอยากพัก” เขาเอ่ยขึ้น จังหวะการพูดที่เชื่องช้าทำให้บรรยากาศรอบตัวดูหนักแน่นขึ้นผิดตา “ที่โรงพยาบาล... หมอพายนั่น ยังหาเรื่องคุณอยู่หรือเปล่า?” รินรดาชะงักไปเล็กน้อย มือที่กำลังจัดปอยผมทัดหูหยุดนิ่ง ดวงตาที่เคยเป็นประกายสดใสวูบไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมานิ่งสนิทตามสัญชาตญาณของการเป็นนักศึกษาแพทย์ “เขาก็แค่... ยึดติดกับมาตรฐานของเขาน่ะค่ะ เรื่องการออกเวร การอ่านเคสที่เขาหาว่ารินทำพลาด ทั้งที่จริงๆ แล้วมันก็เป็นไปตามโปรโตคอล” “แต่คุณเลือกที่จะเงียบ” ธันวาลุกขึ้นนั่งขัดสมาธิเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาคมกริบแบบฉบับวิศวะที่เคยปากจัดใส่คนทั้งมหาลัย บัดนี้กลับอ่อนแสงลงจนเหลือเพียงความห่วงใย “ริน ผมเป็นแค่ไอ้เด็กวิศวะที่วันๆ เอาแต่คลุกฝุ่น แต่ผมไม่อยากเห็นคุณต้องแบกคำว่า ‘ลูกหมอ’ จนหลังแอ่นแบบนี้ คุณไม่จำเป็นต้องเก่งที่สุดเพื่อพิสูจน์ให้ใครเห็นหรอก โดยเฉพาะคนพรรค์นั้น” “ถ้าเราไม่แบกไว้ แล้วใครจะทำล่ะคะ?” รินรดาย้อนถาม เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบจะกลืนไปกับเสียงลม “บางทีรินก็เหนื่อย... เหนื่อยจนอยากจะทิ้งสมุดเล่มนี้ แล้วไปนั่งวาดรูปอะไรไร้สาระเหมือนที่คุณทำบ้าง” ธันวาไม่รอช้า เขาคว้ามือเรียวบางของเธอมากุมไว้ แน่น กระชับ และอบอุ่น “งั้นก็ทิ้งมันสิ ทิ้งทุกอย่างไว้ที่นี่ แล้วเริ่มวาดอะไรใหม่ๆ ไปกับผม... แค่เราสองคน สัญญาได้ไหม?” บรรยากาศเริ่มหวานละมุนจนคนรอบข้างต้องเหลียวมอง รอยยิ้มของธันวาที่ไม่ได้มีไว้ให้ใครนอกจากรินรดาทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในโลก ทะเลสีครามเบื้องหน้าดูสวยงามขึ้นหลายเท่าเมื่อมีคนข้างกายที่พร้อมจะเป็น ‘เซฟโซน’ ให้กันในวันที่โลกใจร้าย ทว่า... ความสุขมักมีระยะเวลาของมันเสมอ “อ้าว... บังเอิญจังเลยนะคะ ไม่คิดว่าจะเจอคนคุ้นเคยที่เกาะส่วนตัวแบบนี้” เสียงแหลมสูงที่คุ้นหูทำให้ทั้งคู่ต้องหันไปมองพร้อมกัน ร่างโปร่งในชุดเดรสสีแดงสดตัดกับทรายสีขาวของหญิงสาวคนหนึ่งก้าวเข้ามาใกล้ พร้อมด้วยชายหนุ่มอีกคนที่ยืนอยู่ข้างหลัง ใบหน้าของรินรดาซีดเผือดลงทันทีเมื่อเห็นใบหน้าของผู้มาเยือน นั่นคือหมอพาย... และข้างๆ กันนั้นคือพ่อของเธอเอง ท่านยืนกอดอก มองมาที่พวกเขาทั้งสองคนด้วยสายตาที่เย็นชาเกินกว่าจะหยั่งถึง รินรดาค่อยๆ ดึงมือออกจากกุมของธันวา ร่างกายของเธอสั่นสะท้านขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ในขณะที่ธันวายังคงนั่งนิ่ง แววตาของเขาเปลี่ยนจากความรักเป็นความแข็งกร้าวอย่างชัดเจน “คุณรินรดา... พ่อบอกแล้วใช่ไหมว่าการฝึกงานเป็นเรื่องสำคัญที่สุด ไม่ใช่เวลามาหาความสำราญกับคนที่ไม่ส่งเสริมอนาคตแบบนี้” เสียงทุ้มของบิดารินรดาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด ธันวาค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขายืนบังรินรดาไว้ด้านหลังอย่างปกป้อง สายตาของเขามองตรงไปยังผู้มาเยือนอย่างไม่หวั่นเกรงแม้แต่น้อย แต่ทว่า... สิ่งที่หมอพายพูดต่อมา กลับทำให้โลกทั้งใบของธันวาสั่นคลอน “ไม่ต้องปกป้องหรอกค่ะธันวา... เพราะอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า คุณรินรดาต้องเดินทางไปขึ้นเครื่องเพื่อย้ายไปฝึกงานที่ต่างประเทศตามคำสั่งด่วนของโรงพยาบาล... ซึ่งคุณพ่อเป็นคนเซ็นอนุมัติเองค่ะ” รินรดาเบิกตากว้าง เธอหันไปมองบิดาด้วยความไม่เข้าใจ ทว่าสิ่งที่เธอได้รับกลับมาคือกระดาษแผ่นหนึ่งที่ถูกยื่นมาตรงหน้า... มันคือตั๋วเครื่องบินเที่ยวบินเย็นวันนี้ ที่ไม่มีชื่อของธันวาอยู่ด้วยเลยแม้แต่น้อย ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางและคอยลุ้นไปกับความรักของเกียร์และคุณหมอนะคะ เตรียมใจให้พร้อมสำหรับตอนหน้าด้วยนะคะ!