ความทรงจำที่ล้ำค่า

“พี่ธันวาคะ... หนูว่าเราควรจะหยุดเรื่องนี้ไว้แค่ตรงนี้ก่อนดีไหมคะ” น้ำเสียงของรินรดาสั่นพร่า ท่ามกลางความเงียบงันของห้องสมุดเก่าท้ายคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่มีเพียงแสงสลัวจากหลอดไฟนีออนที่กะพริบถี่ๆ เธอไม่ได้มองหน้าเขา มือเรียวบางที่สวมถุงมือยางสำหรับฝึกเย็บแผลกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เธอวางอัลบั้มรูปเล่มหนาลงบนโต๊ะไม้ที่เต็มไปด้วยคราบกาวและเศษกระดาษร่างแบบของเขา ธันวาหยุดมือที่กำลังใช้คัตเตอร์กรีดกระดาษชานบอร์ด ใบหน้าคมเข้มที่มักจะกวนประสาทคนอื่นอยู่เสมอในเวลานี้กลับดูซีดเซียว เขาวางมีดลงช้าๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาหญิงสาว แววตาของวิศวกรหนุ่มที่ใครต่อใครบอกว่า ‘ไร้หัวใจ’ กลับฉายแววแตกสลายที่ปิดไม่มิด “เพราะหมอพายใช่ไหม... เพราะคำพูดของพี่เขาที่บอกว่าวิศวะอย่างผมมันไม่มีอนาคตที่มั่นคงพอสำหรับหมอคนเก่งอย่างริน” เขาเค้นเสียงถาม แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่านั่นคือความจริงที่บาดลึกยิ่งกว่ามีดคัตเตอร์ในมือ รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอมองดูรูปถ่ายคู่ใบแรกที่เขาเคยถ่ายให้เธอในวันที่ไปอาสาออกค่ายสร้างอาคารเรียน รูปใบนั้นถ่ายในจังหวะที่เธอกำลังยิ้มจนตาปิดขณะช่วยเขาผสมปูน มันไม่ใช่รูปที่สมบูรณ์แบบ มันเบลอ มันมืด แต่สำหรับเธอ มันคือความทรงจำที่ล้ำค่าที่สุด เพราะมันคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้หัวใจที่เย็นชาของว่าที่หมอสาวเริ่มเต้นเป็นจังหวะที่แปลกประหลาด “พี่ธันวาไม่เข้าใจหรอกค่ะว่าครอบครัวหนูคาดหวังอะไร... การเป็นหมอที่สมบูรณ์แบบในสายตาพ่อแม่ กับการมีความรักที่เปื้อนฝุ่นกับคนอย่างพี่ มันเลือกยากแค่ไหน” เธอกลั้นเสียงสะอื้น “งั้นพี่จะทำให้ดู” ธันวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาเดินอ้อมโต๊ะไม้ตัวยาวมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ มือหนาที่เปื้อนคราบกาวจากการทำงานหนักเอื้อมไปแตะไหล่บางเบาๆ “ผมอาจจะไม่ได้สวมเสื้อกาวน์สะอาดสะอ้านแบบพวกพี่หมอ แต่ทุกอย่างที่ผมสร้าง... ผมสร้างด้วยความตั้งใจที่จะวางรากฐานให้มั่นคงพอที่จะรองรับชีวิตของรินได้ ผมอาจจะปากเสีย แต่หัวใจของผมมันไม่เคยมีใครอื่นนอกจากรินเลยนะ” รินรดาเงยหน้าขึ้น น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลออกมาเป็นสาย ธันวาไม่รอช้า เขาโน้มตัวลงไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของกันและกัน เขาหยิบรูปถ่ายใบนั้นขึ้นมาแล้วชูให้เธอเห็น “จำได้ไหมวันที่ถ่ายรูปนี้? วันนั้นรินบอกพี่ว่าอะไร? รินบอกว่าวิศวะที่นี่น่ะ... ถึงจะเลอะเทอะไปหน่อย แต่ก็เป็นคนที่สร้างรอยยิ้มให้คนอื่นได้มากที่สุดไม่ใช่เหรอ?” “หนูแค่อ่อนแอเกินไปค่ะ... หนูไม่กล้าพอที่จะก้าวไปพร้อมกับพี่” เธอตัดพ้อ ธันวาหัวเราะหึในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความสนุกสนานแต่มันกลับทำให้หัวใจของรินรดาไหววูบ “ความอ่อนแอของริน ผมจะรับไว้เอง ถ้ารินแบกความคาดหวังของที่บ้านไม่ไหว ก็ให้ผมเป็นคนช่วยแบกมันไว้ข้างๆ รินนี่ไง ถ้าพี่พายอยากจะกดดันรินด้วยมาตรฐานสูงๆ นัก ก็บอกพี่เขาไปว่า... คนที่รินเลือก คือคนที่สถาปนาหัวใจตัวเองให้เป็นของรินเพียงคนเดียว” ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดจนเหมือนสายธนูที่พร้อมจะขาดผึง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องสมุด รินรดาสะดุ้งโหยง เธอรีบผละออกจากอ้อมแขนของธันวา แต่ทว่าคนตรงหน้ากลับคว้ามือเธอไว้แน่น เงาร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทภูมิฐานยืนตระหง่านอยู่หน้าประตู เขามองทั้งสองคนด้วยสายตาที่เย็นชาจนน่าขนลุก รินรดาหน้าถอดสีเมื่อเห็นว่าใครยืนอยู่ตรงนั้น... พ่อของเธอ “รินรดา... กลับบ้านเดี๋ยวนี้” เสียงเย็นเยียบประกาศกร้าว ธันวาไม่หลบสายตา เขาขยับมายืนบังรินรดาไว้มิด แววตาของเขาเปลี่ยนจากความรักความอบอุ่นเป็นความดุดันแบบที่นักศึกษาปี 4 สายเลือดวิศวะไม่เคยยอมสยบให้ใคร เขาหยิบอัลบั้มรูปที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา แล้วยื่นไปตรงหน้าชายผู้เป็นพ่อของหญิงสาวที่เขารัก “ก่อนจะพารินกลับ... รบกวนช่วยดูความทรงจำพวกนี้ก่อนได้ไหมครับคุณหมอ... เผื่อว่าบางที ชีวิตที่ไร้สีสันของลูกสาวคุณ อาจจะต้องการอะไรที่มัน ‘เปื้อนกาว’ แบบผมบ้าง” ทันใดนั้น พ่อของรินรดาก็ปัดอัลบั้มรูปจนร่วงลงพื้น รูปถ่ายกระจัดกระจายไปทั่วห้อง ท่ามกลางความตื่นตระหนก รินรดาก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ผิดปกติ... บนหน้าสุดท้ายของอัลบั้มที่เปิดออก เธอเห็นจดหมายฉบับหนึ่งที่ซ่อนอยู่ข้างใน มันไม่ใช่ลายมือของธันวา แต่มันคือจดหมายลาออกจากการเป็นนักศึกษาแพทย์ที่มีชื่อของเธออยู่บนนั้น! ใครเป็นคนวางแผนเรื่องนี้? และทำไมมันถึงมาอยู่ในมือของธันวาได้? ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางและแบ่งปันความรู้สึกไปกับความรักของธันวากับรินรดานะคะ เกียร์เปื้อนกาวใจจะรอพบทุกคนในตอนต่อไปค่ะ