ล้มลุกคลุกคลาน

“อย่าแม้แต่จะก้าวเข้ามาใกล้เธออีกก้าวเดียว ไม่งั้นผมรับรองว่าสภาพคุณจะไม่ต่างจากเศษเหล็กที่ถูกรถบดทับ” น้ำเสียงของธันวาทุ้มต่ำจนสั่นสะท้านอยู่ในลำคอ มันไม่ใช่คำขู่ที่เต็มไปด้วยโทสะโวยวาย แต่เป็นความเงียบสงัดที่น่ากลัวพอๆ กับพายุที่กำลังก่อตัว เขาขยับกายบังร่างของรินรดาที่กำลังตัวสั่นเทาไว้มิด มือหนาที่เปื้อนคราบกาวจากโมเดลโปรเจกต์จบกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ชายหนุ่มในชุดสูทเนี้ยบกริบที่ยืนอยู่ท่ามกลางเงามืดเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง เขาส่งยิ้มที่ดูสุภาพจนน่าสะอิดสะเอียนก่อนจะชี้สายตาไปที่รินรดา “คุณธันวา... วิศวะอนาคตไกลอย่างคุณ ไม่น่าเอาชีวิตมาทิ้งไว้กับผู้หญิงที่กำลังจะโดนถอนหมั้นหรอกนะครับ” ชายคนนั้นกล่าวพลางเคาะนิ้วกับไม้เท้าหัวทองคำ “รินรดา... พ่อรออยู่นะ กลับไปทำหน้าที่ที่ควรทำได้แล้ว” รินรดาที่นั่งทรุดอยู่กับพื้นพยายามยันกายขึ้น ความเย็นวาบแล่นปราดไปทั่วร่างเมื่อสบตากับคนตรงหน้า หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับเต้นรัวเหมือนกลองศึก “คุณไม่มีสิทธิ์... ไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับฉันอีกแล้ว” “สิทธิ์เหรอ?” เขาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “ในโลกของผู้ใหญ่ คำว่าสิทธิ์มันวัดกันที่ผลประโยชน์ ไม่ใช่ความรักหรอกนะแม่คุณ” ธันวาไม่รอช้า เขาคว้าข้อมือของรินรดาให้ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหมุนตัวเดินฝ่าความมืดออกไปโดยไม่หันกลับไปมอง สายตาของเขามุ่งตรงไปยังประตูหอศิลป์ ราวกับโลกทั้งใบในตอนนี้เหลือเพียงแค่เขากับเธอเท่านั้น *** บรรยากาศในห้องแล็บสถาปัตย์เงียบสนิท มีเพียงเสียงพัดลมระบายอากาศที่หมุนวนช้าๆ บนโต๊ะไม้ตัวยาว โมเดลอาคารสำนักงานที่ธันวาทุ่มเทแรมเดือนกลับพังพินาศไม่เป็นชิ้นดี ชิ้นส่วนโฟมและคัตเตอร์กระจัดกระจายราวกับสนามรบ ธันวาเดินไปทรุดตัวลงนั่งกับพื้นพิงขาโต๊ะ เขาถอนหายใจยาวจนไหล่ลู่ลง ความมั่นใจที่เคยมีในฐานะเดือนคณะวิศวะฯ ดูเหมือนจะแหลกสลายไปพร้อมกับโปรเจกต์ตรงหน้า “ธัน...” รินรดาก้าวเข้ามาใกล้ เธอไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่าการหยิบกล่องปฐมพยาบาลขึ้นมาวางข้างๆ ก่อนจะค่อยๆ หยิบสำลีชุบแอลกอฮอล์เช็ดแผลที่ปลายนิ้วของชายหนุ่มอย่างเบามือ “ผมขอโทษนะริน” ธันวาพึมพำ สายตามองที่พื้น “โปรเจกต์นี้... มันคือตั๋วใบเดียวที่ผมจะพิสูจน์ให้พ่อเห็นว่าวิศวะอย่างผมไม่ได้มีดีแค่ทำตัวเหลวไหล แต่วันนี้ผมทำมันพัง... พังไปพร้อมๆ กับความมั่นใจของผมเอง” “ใครบอกว่ามันพังคะ?” รินรดาเงยหน้าขึ้นมอง สบตากับดวงตาคู่คมที่ดูอ่อนล้า “โครงสร้างมันอาจจะเสียหาย แต่มันก็แค่โครงสร้างที่สร้างขึ้นใหม่ได้ แต่สิ่งที่ธันสร้างขึ้นในใจของริน... มันไม่มีทางพังลงง่ายๆ หรอกนะ” ธันวานิ่งงันไปครู่หนึ่ง เขามองมือเรียวบางของหมอฝึกหัดที่กำลังพันผ้าพันแผลให้เขาด้วยความตั้งใจ ความอบอุ่นที่ปลายนิ้วค่อยๆ ซึมลึกเข้าไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ “คุณไม่โกรธผมเหรอที่พาคุณมาเจอกับเรื่องอันตรายแบบนี้?” “โกรธค่ะ” เธอตอบสั้นๆ “โกรธที่ธันพยายามจะรับทุกอย่างไว้คนเดียว... ทั้งที่บอกว่าเราเป็นทีมเดียวกันแล้วแท้ๆ” คำว่า ‘ทีม’ ทำให้ธันวารู้สึกใจชื้นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เขายกมือขึ้นลูบผมของเธอเบาๆ ก่อนจะดึงร่างบางเข้ามาซบที่อก ความหอมอ่อนๆ ของกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่ติดตัวรินรดาทำให้เขารู้สึกสงบอย่างประหลาด ในวินาทีที่เขารู้สึกว่าโลกกำลังถล่มลงมา การมีอยู่ของเธอคือที่ยึดเหนี่ยวเดียวที่ทำให้เขายังคงตั้งหลักได้ “ผมจะเริ่มใหม่” ธันวาพูดขึ้นท่ามกลางความเงียบ “ต่อให้ต้องโต้รุ่งอีกกี่คืน หรือต้องอดนอนจนตาโหล ผมก็จะทำให้โปรเจกต์นี้ออกมาดีที่สุด... เพื่อให้สมกับที่หมอฝึกหัดคนนี้ยอมมานั่งเฝ้าคนงานก่อสร้างอย่างผม” “งั้นก็เริ่มเลยสิคะ” รินรดายิ้ม พร้อมกับวางถ้วยกาแฟร้อนๆ ลงบนโต๊ะ “รินจะอยู่เฝ้าเอง ไม่ไปไหนทั้งนั้น” ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลาย เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังก้องเข้ามาจากระเบียงทางเดิน เงาดำที่ทอดยาวผ่านประตูบานเลื่อนเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าห้องแล็บ “คิดว่าจะหนีพ้นง่ายๆ งั้นเหรอ?” เสียงทุ้มต่ำของหมอพายดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงในชุดกราวน์ขาวสะอาดตาที่ก้าวเข้ามาขัดจังหวะ หมอพายมองสภาพโต๊ะทำงานของธันวาก่อนจะแค่นหัวเราะ “สภาพแบบนี้เหรอที่จะพาหมอรินไปรอด? หมาวัดก็คือหมาวัดวันยังค่ำแหละนะธันวา” ธันวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประกายตาที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาอีกครั้ง เขาขยับก้าวไปข้างหน้า ประจันหน้ากับหมอพายที่ดูเหมือนจะพกเอา ‘ข่าวร้าย’ บางอย่างมาด้วย “นายอาจจะทำลายโมเดลผมได้” ธันวาแค่นยิ้มที่มุมปาก “แต่ถ้าคิดจะทำลายความสัมพันธ์ของผมกับริน... นายคงต้องมีอะไรที่มากกว่าแค่คำดูถูกราคาถูกๆ พวกนี้แล้วล่ะ” หมอพายแสยะยิ้มก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดหน้าจอให้ทั้งสองดู ภาพในจอทำให้รินรดาหน้าซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด ในภาพนั้นคือพินัยกรรมฉบับลับของตระกูลหมอที่เพิ่งถูกเปิดเผย และเงื่อนไขที่ถูกเขียนไว้ตัวใหญ่ๆ ก็คือ... หากรินรดาไม่แต่งงานกับคู่หมั้นที่ทางบ้านกำหนดให้ภายในสิ้นเดือนนี้ สิทธิ์การเป็นนักศึกษาแพทย์ของเธอจะถูกเพิกถอนทันที! “ธันวา... นายจะสู้กับคนทั้งตระกูลเพื่อผู้หญิงคนเดียวไหวเหรอ?” หมอพายถามทิ้งท้ายก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป ทิ้งให้รินรดายืนตัวสั่นอยู่ในอ้อมกอดของธันวาที่ตอนนี้กำลังเผชิญกับทางเลือกที่ยากที่สุดในชีวิต หวังว่ารี้ดที่น่ารักจะยังไม่วางมือจากความรักของทั้งคู่นะคะ เกียร์เปื้อนกาวใจจะรีบมาต่อในตอนหน้าให้ไวที่สุดเลยค่ะ!