กฎเหล็กของว่าที่หมอ

"ถ้าคุณยังยืนกดดันอยู่ตรงนี้ กาแฟแก้วที่คุณสั่งก็คงกลายเป็นน้ำเย็นชืดพอดีกับอารมณ์ของคุณนั่นแหละค่ะ" เสียงนุ่มทว่าเด็ดขาดของรินรดาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในร้านกาแฟหน้าคณะฯ เธอไม่แม้แต่จะเงยหน้าจากกองเอกสารเคสผู้ป่วยที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะไม้ตัวยาว ปลายนิ้วเรียวสวยภายใต้ชุดนักศึกษาแพทย์ที่รีดเรียบกริบยังคงจรดปากกาเน้นข้อความสีสดลงบนสมุดโน้ตอย่างตั้งใจ ทว่า... กลิ่นน้ำมันเครื่องจางๆ ที่ลอยมาแตะจมูกกลับทำให้สมาธิที่รวบรวมมาทั้งวันพังทลายลงในพริบตา "ผมไม่ได้สั่งกาแฟมาเพื่อดื่มครับ ผมสั่งมาเพื่อรอคนที่ทำหน้าเหมือนกำลังจะผ่าตัดสดใครสักคนอยู่ตรงนี้ต่างหาก" ร่างสูงใหญ่ในชุดช็อปวิศวะสีเลือดหมูที่มีรอยเปื้อนจาระบีเล็กน้อยตรงชายเสื้อขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด ธันวาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างถือวิสาสะ เขาเท้าคางมองใบหน้าหวานที่พยายามซ่อนความหงุดหงิดไว้ภายใต้กรอบแว่นสายตา ดวงตาคมกริบแบบฉบับหนุ่มวิศวะจ้องมองเธอด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก รินรดาวางปากกาลง เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของเธอวูบไหวเพียงครู่เดียว ก่อนจะปรับเป็นความเรียบเฉยที่เธอใช้เป็นเกราะป้องกันตัวเสมอมา "วันนั้นที่ลานจอดรถ... คุณตั้งใจจะทำอะไรกันแน่คะ ธันวา" คำถามของเธอไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยว แต่มันแฝงไปด้วยความต้องการคำตอบที่ติดค้างอยู่ในใจมาตลอดสองวัน ธันวาเลิกคิ้วข้างหนึ่ง มุมปากกระตุกยิ้มที่ดูเหมือนจะกวนประสาทแต่ทว่าแฝงความนัยบางอย่าง เขาโน้มตัวข้ามโต๊ะมาจนระยะห่างลดน้อยลงจนน่าใจหาย "ถ้าผมบอกว่าผมเห็น 'เศษแก้ว' ชิ้นใหญ่ที่กำลังจะทิ่มยางรถคุณล่ะครับ คุณจะเชื่อไหม?" รินรดาชะงัก เธอจำได้ว่าวันนั้นมีรถขับสวนมาด้วยความเร็ว และธันวาก็หักพวงมาลัยเข้ามาขวางจังหวะนั้นพอดี "คุณขับรถประมาทจนเกือบทำให้เกิดอุบัติเหตุ แล้วยังมาพูดเรื่องเศษแก้วเนี่ยนะ? พล็อตละครน้ำเน่าไปหรือเปล่าคะ?" "ความจริงมักจะดูละครกว่านิยายเสมอครับ คุณหมอ" ธันวาลดเสียงต่ำลง "ผมไม่ได้ตั้งใจจะเฉี่ยวคุณ ผมแค่ต้องการให้คุณเบรก... เพื่อที่คุณจะได้ไม่ต้องขับทับเศษแก้วที่ตั้งใจวางทิ้งไว้ตรงหน้าจอดรถคุณพอดี" รินรดานิ่งอึ้ง หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ เธอเป็นคนรอบคอบและเจ้าระเบียบเกินกว่าจะเชื่อเรื่องโชคชะตา แต่สายตาที่หนักแน่นของธันวาในตอนนี้มันกลับทำให้เธอหาเหตุผลมาโต้แย้งไม่ได้เลยจริงๆ "หมายความว่ายังไง... ใครจะวางเศษแก้ว? ทำไปเพื่ออะไร?" ธันวายังไม่ทันได้ตอบ ประตูกระจกหน้าร้านก็ถูกผลักออกพร้อมกับร่างของหมอพาย รุ่นพี่ปี 6 ที่ใครๆ ในคณะต่างเกรงขาม กลิ่นน้ำหอมราคาแพงและท่าทางเชิดหยิ่งทำให้บรรยากาศที่กำลังตึงเครียดเปลี่ยนเป็นอึดอัดทันที "รินรดา" เสียงเรียบของหมอพายเรียกชื่อหญิงสาว ก่อนจะปรายตามองธันวาด้วยสายตาดูแคลน "เธอมานั่งคลุกคลีกับคนประเภทนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่? ลืมกฎเหล็กของว่าที่หมอไปแล้วเหรอ ว่าควรเลือกคบคนแบบไหนถึงจะส่งเสริมอนาคตตัวเอง" ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง บรรยากาศรอบกายเขาเปลี่ยนจากความผ่อนคลายกลายเป็นความดุดันที่ใครก็สัมผัสได้ "กฎเหล็กของหมอมีสอนเรื่องการเหยียดคนอื่นด้วยเหรอครับพี่หมอ? ผมนึกว่าหมอต้องมีจรรยาบรรณเรื่องการ 'รักษา' คน ไม่ใช่ 'ตัดสิน' คนจากเสื้อผ้าที่เขาสวม" หมอพายหรี่ตามองอย่างไม่พอใจ เธอเดินเข้ามาใกล้รินรดาแล้ววางเอกสารปึกหนึ่งลงบนโต๊ะ "เลิกเสียเวลากับเรื่องไร้สาระพวกนี้ แล้วเอาเวลาไปเตรียมตัวสำหรับเคสผ่าตัดพรุ่งนี้ดีกว่า ถ้าเธอไม่อยากพลาดตำแหน่งอาจารย์หมอฝึกหัดที่ฉันเพิ่งทำเรื่องเสนอชื่อเธอไป... ก็ทำตัวให้เหมาะสมหน่อย" รินรดาเม้มปากแน่น ความกดดันจากครอบครัวและความคาดหวังจากรุ่นพี่ถาโถมเข้ามาใส่เธอจนแทบหายใจไม่ออก เธอพยักหน้ารับคำสั่งนั้นอย่างจำยอม มือที่วางบนโต๊ะสั่นระริกโดยไม่รู้ตัว ธันวามองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก เขาเกลียดการที่เห็นรินรดาต้องก้มหัวให้ความกดดันที่เธอไม่ได้ก่อขึ้น เขาจึงตัดสินใจทำในสิ่งที่คาดไม่ถึง "ถ้าการเป็นหมอทำให้คุณไม่มีอิสระที่จะแม้แต่จะเลือกคุยกับใคร..." ธันวาก้มลงกระซิบข้างหูรินรดาเบาๆ ท่ามกลางสายตาอึ้งๆ ของคนในร้าน "งั้นคืนนี้ผมจะแสดงให้เห็น ว่ากฎเหล็กที่สำคัญที่สุดของชีวิต... คือการเป็นตัวของตัวเอง ไม่ใช่หุ่นยนต์ที่ใครจะมาตั้งโปรแกรมชีวิตให้" เขาทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดส่งข้อความบางอย่างหาใครบางคน รินรดาเงยหน้าขึ้นมองตามแผ่นหลังที่กำลังเดินออกไป แต่ทว่า... วินาทีที่ประตูร้านเปิดออก ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำสนิทหลายคนก็เดินสวนเขาเข้ามา ราวกับได้รับคำสั่งให้มา 'ปิดล้อม' ร้านกาแฟแห่งนี้ไว้! รินรดามองไปที่กลุ่มชายชุดดำที่ดูไม่ใช่คนธรรมดา พวกเขาหยุดยืนล้อมโต๊ะของเธอไว้อย่างสุภาพแต่ดูคุกคาม พร้อมกับชายวัยกลางคนที่ดูน่าเกรงขามเดินก้าวเข้ามาในร้าน... เขาคือบิดาของเธอเอง! "รินรดา... พ่อบอกแล้วใช่ไหม ว่าอย่ามาสุงสิงกับคนจำพวกนี้" รินรดาสะดุ้งสุดตัว หัวใจของเธอหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอหันกลับไปหาธันวาที่ยืนยิ้มอยู่ที่ประตูร้านด้วยสายตาที่ซับซ้อนเกินกว่าจะเดาใจได้ และรอยยิ้มนั้นเอง... ที่บอกว่าเหตุการณ์ทั้งหมดนี้คือสิ่งที่เขาวางแผนไว้ล่วงหน้าแล้ว! ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ "เกียร์เปื้อนกาวใจ" เสมอมานะคะ!