วิศวะกับหมอ..เจอกันทีไรเรื่องใหญ่

“ถ้าคิดว่าใบขับขี่ได้มาจากการแจกในซองขนม ก็กรุณาเอาไปคืนกรมการขนส่งทางบก แล้วนั่งวินมอเตอร์ไซค์ไปเรียนเถอะค่ะ มันปลอดภัยต่อชีวิตคนอื่นมากกว่า!” เสียงหวานที่ควรจะนุ่มนวลกลับกังวานด้วยความเดือดดาล รินรดาก้าวลงจากรถเก๋งคันหรูของเธอด้วยท่วงท่าที่แม้จะโกรธจัด แต่ก็ยังคงความสง่างามตามแบบฉบับนักศึกษาแพทย์ปีสี่ผู้รักความสะอาด เธอปัดเศษฝุ่นที่เกาะอยู่บนกระโปรงนักศึกษาอย่างถือดี ก่อนจะตวัดสายตาคมกริบมองไปยังต้นเหตุของเรื่อง ตรงหน้าเธอ... ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดช็อปวิศวะสีเลือดหมูที่ดูมอมแมมและเปื้อนคราบน้ำมันเครื่องจางๆ กำลังยืนคร่อมมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คันโตด้วยท่าทางกวนประสาท เขาไม่ได้มีท่าทีสลดกับรอยถลอกยาวบนตัวถังรถของเธอเลยสักนิด มิหนำซ้ำยังเลิกคิ้วมองเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “รถน่ะซ่อมได้ค่ะ แต่สมองน่ะ... ถ้ามันมีน้อย ก็กรุณาใช้ให้ถูกที่ อย่าเอามาใช้ขับรถปาดหน้าคนอื่นแบบนี้” ธันวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยที่ฟังดูเหมือนการจงใจกวนอารมณ์ เขาส่งยิ้มมุมปากที่ทำให้คนมองอยากจะถลาเข้าไปกระชากคอเสื้อให้หายแค้น “นี่คุณ! จะมากเกินไปแล้วนะ” รินรดาก้าวเข้ามาประชิด ในมือนั้นถือแฟ้มประวัติคนไข้แน่นจนนิ้วเรียวซีดขาว “รถฉันมีประกัน แต่เวลาของฉันมันประเมินค่าไม่ได้ คุณรู้ไหมว่าฉันมีเรียนตอนแปดโมงเช้า และตอนนี้มันเหลืออีกแค่สิบนาทีเท่านั้น!” ธันวาเลิกคิ้วสูง ก่อนจะเหยียดยิ้มกว้างขึ้น เขาถอดหมวกกันน็อกออก เผยให้เห็นใบหน้าคมคายที่มีรอยแผลเป็นจางๆ ตรงหางคิ้ว ผมสีเข้มยุ่งเหยิงอย่างตั้งใจ “โธ่... คุณหมอว่าที่เหรอครับ? ดูจากการแต่งตัวกับความเป๊ะระดับมิลลิเมตรนั่นแล้ว เดาไม่ยากเลย” เขาเว้นจังหวะ แล้วก้มลงมองรอยถลอกบนรถเธอสลับกับล้อรถของเขา “แค่นี้เอง สเกลความผิดพลาดมันไม่ถึงหนึ่งเปอร์เซ็นต์ด้วยซ้ำครับ อย่าตีโพยตีพายให้มันเสียบุคลิกเลย” “คุณ!” รินรดากัดฟันกรอด ความอดทนที่สั่งสมมาจากการฝึกงานที่หนักหน่วงถึงขีดจำกัด “คุณมันวิศวะเฮงซวยที่ไม่รู้จักคำว่า ‘มารยาท’!” “คำว่ามารยาทน่ะมีค่ะ แต่ดูเหมือนคุณจะลืมพกมาด้วยตอนลงจากรถนะ” ธันวาขยับตัวลงจากมอเตอร์ไซค์ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาหาจนรินรดาต้องถอยกรูดไปชนกับตัวรถตัวเอง กลิ่นน้ำมันเครื่องจางๆ ผสมกับกลิ่นบุหรี่อ่อนๆ ลอยมาปะทะจมูก เธอกำลังจะเปิดปากด่าต่อ แต่เขากลับชิงพูดขึ้นมาก่อน “ถ้าไม่อยากไปเรียนสายมากกว่านี้ ก็ก้มลงดูที่พื้นด้วยครับ ตรงนั้นน่ะ... แฟ้มคนไข้คุณหล่น” รินรดาก้มลงมองตามสัญชาตญาณ แฟ้มประวัติเล่มหนาหล่นลงไปในแอ่งน้ำขังเล็กๆ ข้างทางจริงๆ! เธอรีบหยิบขึ้นมาอย่างร้อนใจ ใบหน้าสวยคมเริ่มแดงก่ำด้วยความโกรธที่ผสมปนเปกับความอับอาย “สะใจคุณแล้วใช่ไหม!” ธันวาสวมหมวกกันน็อกกลับเข้าไปอย่างใจเย็น เขาสตาร์ทรถจนเสียงเครื่องยนต์กระหึ่มก้องไปทั่วลานจอดรถหน้าคณะ “ผมไม่เคยสะใจกับการที่คนอื่นเดือดร้อนหรอกนะ แต่มันสมน้ำหน้า... ที่คุณมัวแต่ด่าผมจนลืมดูแลของตัวเอง” เขากำลังจะบิดคันเร่งจากไป ทว่าจู่ๆ ก็มีรถยนต์คันหรูอีกคันแล่นเข้ามาจอดเทียบข้างๆ รถของรินรดา กระจกฝั่งคนขับเลื่อนลงเผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่ดูเปี่ยมไปด้วยอำนาจและมาดผู้ดีของ ‘หมอพาย’ รุ่นพี่ที่รินรดานับถือและเกรงใจที่สุด “ริน? เกิดอะไรขึ้นครับ? ทำไมมายืนเถียงกับเด็กวิศวะพวกนี้?” หมอพายก้าวลงจากรถ สายตาที่มองธันวาเต็มไปด้วยความเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง ธันวาชะงัก สายตาคมกริบของเขาไม่ได้มองรินรดาอีกต่อไป แต่มันกลับจับจ้องไปที่หมอพายด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปเป็นเย็นชาอย่างเห็นได้ชัด บรรยากาศรอบข้างที่เคยร้อนระอุจากความโกรธ ดูเหมือนจะอัดแน่นไปด้วยความกดดันที่มองไม่เห็น “วิศวะขยะ... ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่คุณควรจะมาเพ่นพ่าน ถ้าไม่อยากถูกไล่ออก ก็ไสหัวไปซะ” หมอพายเอ่ยเสียงเย็น ธันวาไม่ได้ตอบโต้ด้วยการด่าทอเหมือนที่เคยทำกับรินรดา เขากลับหัวเราะในลำคอแผ่วเบา ก่อนจะหันมาสบตารินรดาอีกครั้ง คราวนี้แววตาของเขามันซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะเข้าใจ “ดูเหมือนว่าวันนี้หมอฝึกหัดคงจะไม่ได้ไปเรียนแล้วนะครับรินรดา เพราะดูท่าว่า ‘อาจารย์’ ของคุณ... จะเตรียมบทลงโทษชุดใหญ่เอาไว้ให้คุณแล้ว” เขากระชากรถออกไปอย่างรวดเร็วทิ้งไว้เพียงกลิ่นควันจางๆ ท่ามกลางความงุนงงของรินรดาที่ยังไม่ทันเข้าใจความหมายของประโยคนั้น หมอพายเดินเข้ามาจับไหล่เธอแน่นจนเจ็บ “ริน... พี่บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าไปยุ่งกับคนพวกนี้” น้ำเสียงของหมอพายฟังดูนุ่มนวลแต่แฝงไว้ด้วยคำสั่ง “ตอนนี้ไปขึ้นรถพี่ พี่จะพาไปพบอาจารย์ใหญ่... เรื่องที่คุณทำแฟ้มเคสคนไข้เปื้อนโคลนแบบนี้ มันเป็นเรื่องใหญ่ที่ให้อภัยไม่ได้” รินรดานิ่งงัน หัวใจเต้นรัวด้วยความรู้สึกไม่ชอบมาพากล เธอหันไปมองรอยคราบน้ำมันที่พื้น... และสิ่งที่อยู่ใต้รอยล้อรถของธันวาที่เพิ่งขี่จากไป มันไม่ใช่แค่คราบเปื้อนธรรมดา แต่มันคือบัตรประจำตัวแพทย์ฝึกหัดของเธอที่หายไปเมื่อเช้า! รินรดาใจหายวาบ หรือว่าเขาไม่ได้ตั้งใจจะเฉี่ยวเธอ... แต่เขากำลังพยายาม ‘ช่วย’ อะไรบางอย่าง? เกียร์เปื้อนกาวใจหวังว่าบทนำนี้จะทำให้รี้ดเดอร์ทุกท่านตื่นเต้นและอยากติดตามความสัมพันธ์ของทั้งคู่ต่อไปนะคะ