ก้าวข้ามผ่านเสียงนินทา

“ถ้าจะมองกันขนาดนี้ เอาเกียร์ไปถือไว้เลยไหมคะคุณหมอพาย จะได้ไม่ต้องเพ่งให้เสียสายตา” น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความกวนประสาทของธันวา ดังก้องขึ้นท่ามกลางบรรยากาศเงียบเชียบในห้องสมุดคณะแพทย์ ร่างสูงในเสื้อช็อปสีเข้มที่ดูเหมือนจะเปื้อนคราบน้ำมันจางๆ ตัดกับความสะอาดสะอ้านของสถานที่อย่างสิ้นเชิง เขายืนพิงชั้นหนังสือ มือหนึ่งถือแก้วกาแฟเย็นที่ละลายจนหยดน้ำเกาะพราว อีกมือล้วงกระเป๋ากางเกงยีนส์ตัวเก่ง สายตาคมกริบจ้องกลับไปยังร่างสูงโปร่งของหมอพายที่ยืนกอดอกมองเขาด้วยแววตาเหยียดหยัน หมอพายแค่นหัวเราะในลำคอ สายตาเลื่อนไปมองรินรดาที่นั่งอยู่ตรงข้าม เธอไม่ได้เงยหน้าจากตำราเล่มหนา ทว่าปลายนิ้วที่จับปากกาสั่นน้อยๆ จนธันวาสังเกตเห็น “ฉันไม่ได้มองคุณหรอกธันวา ฉันแค่กำลังพิจารณาว่า ‘ขยะ’ ชิ้นไหนที่มาทำให้สภาพแวดล้อมที่นี่เสื่อมโทรมลง” หมอพายเอ่ยเสียงเย็น ก่อนจะเบนสายตาไปทางรินรดา “ริน... อย่าให้ความบันเทิงไร้สาระพวกนี้มาทำให้เกรดเฉลี่ยของเธอตกต่ำลงเหมือนระดับสติปัญญาของคนแถวนี้เลยนะ” รินรดาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น แววตาที่เคยอ่อนไหวกลับกลายเป็นความนิ่งสงบที่ยากจะอ่านออก เธอวางปากกาลงช้าๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ความสูงจะน้อยกว่าหมอพายอยู่เกือบช่วงหัว แต่รัศมีแห่งความมั่นใจที่สั่งสมมาจากความอดทนในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมาทำให้เธอดูน่าเกรงขามอย่างประหลาด “ขยะ... ก็คือสิ่งที่ไม่มีใครต้องการและพร้อมจะทิ้งนะคะ” รินรดาเอ่ยเสียงนุ่มแต่หนักแน่น “แต่ถ้าสิ่งที่พี่เรียกว่าขยะ มันกลับเป็นคนเดียวที่คอยส่งข้าวส่งน้ำในวันที่รินแทบไม่มีแรงอ่านหนังสือ หรือเป็นคนเดียวที่นั่งรอรับรินหน้าตึกตอนตีสองในวันที่รินเหนื่อยจนแทบขาดใจ... บางที ขยะชิ้นนี้อาจจะมีค่ามากกว่า ‘คำสอน’ ของคนที่มองแค่เปลือกนอกก็ได้นะคะ” ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ทันที คนรอบข้างที่เคยซุบซิบเรื่อง ‘หนุ่มวิศวะกับคุณหมอฝึกหัด’ เริ่มเงียบเสียงลง ทุกสายตาจับจ้องมาที่สามคนกลางห้อง หลายคนเริ่มเปลี่ยนทัศนคติจากความสมเพชเป็นความชื่นชมในความกล้าหาญของหญิงสาวผู้เรียบร้อย ธันวาเดินเข้าไปยืนข้างรินรดาโดยไม่พูดอะไร เขาเพียงแค่ขยับตัวไปบังด้านหน้าเธอเล็กน้อย เป็นเชิงประกาศจุดยืนว่าเขาพร้อมจะปกป้องเธอจากทุกความกดดัน กวินที่ยืนดูสถานการณ์อยู่ห่างๆ แอบยกนิ้วโป้งให้เพื่อนรักอย่างเงียบๆ ข่าวลือที่เคยเป็นเหมือนหนามยอกอกเริ่มถูกแทนที่ด้วยความประจักษ์ชัดจากตัวตนของทั้งคู่ “ปากเก่งขึ้นนี่” หมอพายกัดฟันกรอด ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปทิ้งไว้เพียงความตึงเครียดที่ค่อยๆ สลายตัว ธันวาถอนหายใจยาว ก่อนจะหันมามองคนข้างกายด้วยแววตาอ่อนโยน “เก่งมากค่ะคุณหมอ... วันนี้ดุขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย” รินรดาคลี่ยิ้มออกมาอย่างจริงใจเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน เธอหยิบกระดาษโน้ตที่เขียนสูตรเคมีไว้ขึ้นมาพับเก็บ “รินแค่เหนื่อยที่จะต้องแคร์สายตาคนอื่นแล้วค่ะ ในเมื่อเขารักกันด้วยความจริงใจ ทำไมต้องเอามาตรฐานของคนอื่นมาตัดสินความสุขของเราด้วย จริงไหมคะ?” ธันวาหัวเราะหึในลำคอ เขาเอื้อมมือไปคว้าเป้ของเธอมาสะพายไว้ที่ไหล่ข้างเดียว ก่อนจะถือโอกาสคว้ามือเล็กของเธอมากุมไว้หลวมๆ “งั้นวันนี้ไปหาอะไรอร่อยๆ กินกันดีกว่าค่ะ ถือว่าฉลองที่แฟนผมก้าวผ่านเสียงนินทามาได้แบบเท่ๆ” บรรยากาศเริ่มผ่อนคลายลง ความรู้สึกกดดันที่เคยบีบคั้นรินรดากลายเป็นอดีต ความรักของคนสองขั้วที่ดูเหมือนจะไปกันไม่ได้ กลับกลายเป็นแรงผลักดันให้กันและกันเติบโต ทว่าในขณะที่ทั้งคู่กำลังเดินออกจากห้องสมุดด้วยรอยยิ้ม กวินที่เดินตามหลังมาพลันหยุดชะงัก สายตาเขาสะดุดเข้ากับบุคคลหนึ่งที่ยืนรออยู่ตรงทางออกของอาคาร ชายวัยกลางคนในชุดสูทภูมิฐานที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายธันวา กวินหน้าถอดสีทันที เขารีบก้าวไปกระซิบข้างหูเพื่อน “ธัน... พ่อแกมาว่ะ มาทำไมวะเนี่ย?” ธันวาหยุดเดินกะทันหัน รอยยิ้มที่เคยประดับอยู่บนใบหน้าจางหายไปในพริบตา เขากระชับมือรินรดาแน่นขึ้นจนเธอรู้สึกได้ถึงแรงสั่นเล็กๆ ที่ส่งผ่านมา ชายผู้นั้นหันมามองธันวาด้วยสายตาเย็นชาที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น ก่อนจะกวาดสายตามองรินรดาด้วยความรู้สึกที่ไม่สามารถตีความได้ว่าเป็นความชิงชังหรือความสงสัย เขายกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูแล้วเอ่ยเสียงเรียบ “คุยกันหน่อย ธันวา... เรื่องที่แกทำ ‘โปรเจกต์’ ในคณะนี้จนเสียประวัติครอบครัว ฉันคิดว่าเราต้องเคลียร์กันให้จบวันนี้” รินรดาตัวแข็งทื่อ เธอรับรู้ได้ทันทีว่าอุปสรรคที่น่ากลัวที่สุดกำลังรอพวกเขาอยู่เบื้องหน้า และมันไม่ใช่แค่เสียงนินทาจากเพื่อนร่วมคณะ แต่มันคือ ‘กำแพง’ สูงชันที่ชื่อว่าครอบครัว ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามและเป็นกำลังใจให้ความรักของรินรดาและธันวาไม่ว่าหนทางข้างหน้าจะยากลำบากเพียงใดนะคะ!