เตรียมตัวสอบหนัก

"ถ้าเลือกได้ ระหว่างการสอบประมวลผลกับความคาดหวังที่บ้าน... เธอจะเลือกพังที่ไหนก่อนดีคะ?" เสียงของรินรดาดังแผ่วท่ามกลางความเงียบงันในห้องสมุดคณะแพทย์ตอนตีสอง สองมือของเธอสั่นเทาขณะจับปากกาเน้นข้อความขีดลงบนตำราเล่มหนา สายตาที่เคยสดใสกลับหม่นแสงลงด้วยความอ่อนล้า รอยคล้ำใต้ตาจางๆ คือหลักฐานชั้นดีว่าหลายคืนที่ผ่านมา ร่างกายของว่าที่หมอสาวกำลังประท้วงอย่างหนัก ธันวาที่นั่งฝั่งตรงข้ามไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองจากแปลนงานที่กางอยู่เต็มโต๊ะ เขาวางดินสอกดลงเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปกุมมือเรียวบางที่กำลังสั่นนั้นไว้ ความเย็นจากฝ่ามือรินรดาส่งผ่านถึงเขาราวกับน้ำแข็งที่กำลังละลาย "ไม่ต้องเลือกที่ไหนทั้งนั้นค่ะริน" เสียงทุ้มแหบพร่าของชายหนุ่มเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ "เพราะไม่ว่าตรงไหนพัง ผมก็จะอยู่ซ่อมมันตรงนั้นแหละ ถึงผมจะถนัดซ่อมเครื่องจักร แต่งานฝีมืออย่างการซ่อมหัวใจคุณ... ผมก็มั่นใจว่าผมทำได้ดีไม่แพ้ใคร" รินรดาเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า ดวงตาคู่สวยคลอไปด้วยหยาดน้ำตาที่เจ้าตัวพยายามกลั้นไว้ ธันวาในวันนี้ดูโทรมไม่ต่างจากเธอ ผมที่เคยเซตมาอย่างดีเริ่มรุงรัง เสื้อช็อปวิศวะสีซีดมีคราบกาวติดอยู่เล็กน้อย แต่นั่นกลับทำให้เขาดูมีเสน่ห์ในแบบที่ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงเสมอ "แต่หมอพายบอกว่า..." "อย่าไปฟังคนคนนั้นเลยค่ะ" ธันวาขัดขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาด "เขาเป็นแค่คนนอกที่มองเข้ามาในกระจกฝ้า เขาก็เห็นแค่เงาที่เขาอยากเห็น แต่คนที่จะเดินผ่านกำแพงบ้าๆ นั่นไปกับคุณ คือผม ไม่ใช่หมอพายนั่น" ความกดดันจากการสอบครั้งสำคัญเปรียบเสมือนโซ่ตรวนที่ล่ามคนทั้งสองไว้ ไม่ใช่เพียงแค่เนื้อหาในตำรา แต่คือความคาดหวังของครอบครัวที่กดทับลงมาบนบ่าของทั้งคู่ หมอพายมักจะใช้ข้ออ้างเรื่อง ‘อนาคต’ มาข่มขู่รินรดาอยู่เสมอว่าการคบกับเด็กวิศวะที่อนาคตไม่แน่นอนจะเป็นจุดด่างพร้อยของตระกูลหมอ รินรดาถอนหายใจยาว ก่อนจะดึงมือกลับมาเพื่อจดบันทึกต่อ "อาทิตย์หน้าก็สอบแล้วนะคะ ธันวา... ถ้าเราห่างกันสักพัก เพื่อโฟกัสเรื่องนี้ให้เต็มที่ คุณจะโกรธไหมคะ?" คำถามนั้นทำให้ธันวาชะงัก เขารู้ดีว่ารินรดาเป็นคนจริงจังแค่ไหน ยิ่งเป็นเรื่องเรียน เธอยิ่งต้องการความสมบูรณ์แบบเพื่อพิสูจน์ตัวเองให้พ่อแม่เห็น เขาเข้าใจดี แต่คำว่า ‘ห่างกัน’ มันทำให้เขารู้สึกเหมือนอากาศในห้องนี้ถูกสูบออกไปจนหมด "ถ้ามันทำให้คุณสบายใจขึ้น ผมก็ยอมค่ะ" ธันวาตอบพลางยิ้มบางๆ ที่ไปไม่ถึงดวงตา "แต่สัญญาได้ไหมว่าถ้าเหนื่อยมากจนไม่ไหว ให้โทรหาผมเป็นคนแรก ไม่ใช่หมอพาย หรือใครหน้าไหนทั้งนั้น" รินรดาพยักหน้ารับช้าๆ ก่อนที่ทั้งคู่จะกลับเข้าสู่โหมดการเรียนอย่างหนักหน่วง เสียงพลิกกระดาษและเสียงปากกาที่ลากไปบนกระดาษคือบทสนทนาเพียงอย่างเดียวในชั่วโมงต่อมา ระยะห่างระหว่างมือของทั้งคู่บนโต๊ะเพียงแค่ไม่กี่เซนติเมตร แต่ในความรู้สึกของธันวามันกลับกว้างใหญ่ไพศาลราวกับมหาสมุทร เวลาล่วงเลยไปจนถึงรุ่งสาง ธันวาเผลอฟุบหลับไปกับโต๊ะทำงานด้วยความเพลีย รินรดาที่กำลังจัดเก็บสมุดโน้ตหันไปมองร่างสูงที่หลับใหลอยู่ตรงข้าม เธอค่อยๆ ลุกขึ้นเดินไปหาเขา มือเรียวเอื้อมไปเกลี่ยผมที่ปรกหน้าผากชายหนุ่มอย่างเบามือ ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่หัวใจ เธอรู้ดีว่าที่ผ่านมาเธอให้เวลาเขาน้อยเหลือเกิน ในจังหวะที่เธอกำลังจะถอนมือออก เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้องสมุด ก่อนที่ประตูจะถูกผลักเปิดออกกว้างโดยไม่มีการเคาะ "รินรดา! ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าเวลาสอบแบบนี้ไม่ควรเอาเวลาไปเสียกับเรื่องไร้สาระ!" เสียงของหมอพายดังขึ้นอย่างเกรี้ยวกราด รินรดาชะงักกึก หันไปมองด้วยความตกใจ ทว่าสิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ด้านหลังหมอพาย เขาสวมชุดสูทภูมิฐาน แววตาคมกริบมองผ่านรินรดาตรงไปยังธันวาที่เพิ่งสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะเสียงโวยวาย ธันวาลืมตาขึ้นและสบตากับชายคนนั้นทันที ใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปเป็นความเคร่งเครียดที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน มือหนากำแน่นจนเส้นเลือดขึ้นที่หลังมือ "คุณพ่อ..." ธันวาครางชื่อนั้นออกมาแผ่วเบา รินรดาหน้าซีดเผือดเมื่อรับรู้ว่าชายผู้ทรงอิทธิพลที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือใคร ความเงียบปกคลุมห้องสมุดจนน่าอึดอัด ก่อนที่พ่อของธันวาจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวแข็งค้าง "ธันวา... แกบอกฉันว่ามาเตรียมตัวสอบ แต่สิ่งที่ฉันเห็นกลับเป็นการเอาเวลาอันมีค่ามานั่งคลุกคลีกับลูกสาวของคู่แข่งทางธุรกิจที่จ้องจะเหยียบหัวพวกเราอยู่ตลอดเวลาอย่างนั้นหรือ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของทั้งคู่มาถึงตอนนี้นะคะ เกียร์เปื้อนกาวใจค่ะ