ความรักที่แน่นแฟ้นขึ้น

“ถ้าพี่พายยังไม่หยุดก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของริน แล้วแถมยังพยายามจะยัดเยียดความคิดเหยียดหยามคนอื่นให้รินแบบนี้ รินว่าเราคงไม่มีอะไรต้องคุยกันอีกแล้วค่ะ” รินรดากล่าวเสียงเรียบ ทว่าแววตาคมกริบของเธอในนาทีนี้แข็งกร้าวเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด เธอวางแฟ้มรายงานการศึกษาเคสผู้ป่วยลงบนโต๊ะไม้โอ๊คในห้องพักแพทย์ด้วยจังหวะที่หนักแน่นพอจะเรียกสายตาจากหมอคนอื่นๆ ที่นั่งอยู่ใกล้เคียงให้หันมามองเป็นตาเดียว หมอพายที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามแค่นยิ้ม มุมปากของเขากระตุกขึ้นอย่างดูแคลน “รักมากนักหรือไงไอ้เด็กช่างนั่นน่ะ? รินลืมไปแล้วเหรอว่าอนาคตของรินคือการเป็นหมอระดับแถวหน้า ไม่ใช่ไปนั่งเฝ้าคนเขียนแบบบ้านงอกๆ เงยๆ ในห้องพักแคบๆ แบบนั้น” “มันไม่เกี่ยวกับความรวยหรือความจนหรอกค่ะพี่พาย... มันเกี่ยวกับว่าใครที่ยืนอยู่ข้างรินในวันที่รินเกือบจะแตกสลาย และใครกันแน่ที่เอาแต่กดดันให้รินต้องเป็นในสิ่งที่รินไม่ได้ต้องการ” รินรดาไม่รอฟังคำตอบของอีกฝ่าย เธอคว้าเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดขึ้นมาพาดบ่า ก่อนจะก้าวเดินออกมาจากห้องนั้นด้วยหัวใจที่เต้นรัว ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความโล่งใจที่ได้ปลดปล่อยสิ่งที่อัดอั้นมานาน เมื่อก้าวพ้นประตูโรงพยาบาลออกมายังลานจอดรถ แสงไฟสลัวจากเสาไฟข้างทางก็สะท้อนกับร่างสูงโปร่งที่ยืนพิงรถกระบะคันคุ้นตาอยู่ ธันวาไม่ได้อยู่ในชุดช็อปวิศวะที่เปื้อนฝุ่นเหมือนทุกครั้ง แต่วันนี้เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนดูเรียบง่าย สายตาคมปลาบที่มักจะฉายแววหยอกเย้ากลับดูอ่อนแสงลงเมื่อเห็นเธอเดินเข้ามาใกล้ เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง ก้าวเข้ามาหาช้าๆ โดยไม่เอ่ยถามอะไรแม้แต่คำเดียว มือหนาที่เปื้อนคราบดินสอจางๆ ตามนิ้วโป้งเอื้อมมาจัดปอยผมที่ปรกหน้าผากมนของเธอให้อย่างเบามือ “เหนื่อยไหมคะ?” น้ำเสียงทุ้มต่ำของธันวาไม่ได้แฝงไปด้วยความรำคาญหรือความขี้ประชดเหมือนในยามปกติ แต่มันกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นที่ทำให้หัวใจของรินรดาที่เพิ่งผ่านศึกหนักมาสั่นไหว รินรดาไม่ตอบ แต่เธอเลือกที่จะซบหน้าลงกับอกกว้างนั้นแทน กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นไอของไม้และกระดาษที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาทำให้เธอมั่นใจว่า นี่คือพื้นที่ปลอดภัยเดียวที่เธอต้องการ “ธันวา... ขอบคุณนะที่เชื่อใจรินมาตลอด ทั้งที่รินไม่ได้พูดอะไรเลย” ธันวากระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น เขาไม่ได้เอ่ยคำสัญญาที่ยิ่งใหญ่ แต่การที่เขายอมลดอีโก้ของตัวเอง ยอมนั่งรอเธอเป็นชั่วโมงท่ามกลางยุงและอากาศร้อนชื้นเพียงเพื่อให้ได้เห็นหน้าเธอก่อนกลับบ้าน ก็เป็นเครื่องพิสูจน์ที่ชัดเจนยิ่งกว่าคำบรรยายใดๆ “ต่อให้โลกทั้งใบจะมองว่าเราต่างกันเกินไป แต่สำหรับผม... ระยะห่างระหว่างคณะวิศวะกับคณะแพทย์น่ะ มันวัดได้ด้วยแค่ระยะทางที่เราเดินเข้าหากันไม่ใช่เหรอครับ?” ธันวาพูดติดตลกในตอนท้ายเพื่อละลายบรรยากาศที่ตึงเครียด “ปากเสียนะคุณน่ะ...” รินรดาเงยหน้าขึ้นตีแขนเขาเบาๆ ก่อนจะหัวเราะออกมาได้ในที่สุด ทั้งสองยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบของค่ำคืน แต่เป็นความเงียบที่ไม่ได้อ้างว้าง หากแต่เป็นการยืนยันถึงความสัมพันธ์ที่ผ่านบททดสอบแห่งความศรัทธามาได้อย่างงดงาม ทว่า ท่ามกลางความหวานละมุนที่เริ่มก่อตัวขึ้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเป็นจังหวะกลับดังแทรกผ่านความเงียบนั้นเข้ามา “ผมไม่คิดเลยนะว่าว่าที่หมออนาคตไกล จะลดตัวลงมาคบหากับคนที่มีดีแค่ใช้แรงงานแบบนี้” น้ำเสียงที่คุ้นหูทำให้ทั้งสองคนผละออกจากกัน ธันวาหันไปมองต้นเสียงด้วยสายตาดุดัน ส่วนรินรดาถึงกับหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นร่างของคุณพ่อของเธอเองที่ก้าวออกมาจากมุมมืดของลานจอดรถ พร้อมกับสีหน้าเรียบเฉยที่คาดเดาอารมณ์ไม่ได้ “พ่อ...” รินรดาครางชื่อนั้นออกมาแผ่วเบาด้วยความตื่นตระหนก คุณหมออาวุโสจ้องมองธันวาด้วยสายตาประเมินค่า ก่อนจะเลื่อนสายตาไปทางรถยนต์ที่ถูกจอดทิ้งไว้อย่างไม่เป็นระเบียบของชายหนุ่ม ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด “ผมไม่ได้มาเพื่อห้าม แต่ผมมาเพื่อจะบอกให้คุณรู้ไว้ว่า... สิ่งที่คุณกำลังทำอยู่ มันไม่ใช่แค่ความรัก แต่มันคือการทำลายอนาคตของลูกสาวผม” ธันวากำหมัดแน่น แต่ก่อนที่เขาจะสวนกลับไป รินรดากลับก้าวออกมาขวางหน้าพ่อของเธอไว้ด้วยสายตาที่แน่วแน่กว่าครั้งไหนๆ “ถ้าการที่รินเลือกเขามันคือการทำลายอนาคต... งั้นรินก็ขอเลือกที่จะทำลายมันเพื่อสร้างอนาคตใหม่ที่รินเลือกเองค่ะพ่อ” บรรยากาศรอบข้างเงียบสนิทลงในทันที คุณหมออาวุโสชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเบนสายตาไปที่ลูกสาวแล้วแค่นยิ้มที่มุมปาก “งั้นเหรอ... ถ้ามั่นใจขนาดนั้น ก็ลองพิสูจน์ให้เห็นสิว่าวิศวะที่ไม่มีอะไรเลยคนนี้ จะพาลูกสาวผมไปรอดได้ถึงไหน” ชายวัยกลางคนหันหลังเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่แสนหนักอึ้ง ทว่าในจังหวะที่ธันวากำลังจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก รินรดากลับหันมามองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความวิตกกังวล “ธันวา... พ่อไม่ได้พูดเล่นนะ ท่านเตรียมการบางอย่างไว้ที่มหาลัยในวันพรุ่งนี้... เรื่องโปรเจกต์จบของเธอ...” รินรดายังพูดไม่ทันจบ เสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์มือถือของธันวาก็ดังขึ้นพร้อมกันหลายสาย เป็นข้อความจากอาจารย์ที่ปรึกษาโปรเจกต์ที่ทำเอาใบหน้าคมเข้มของธันวาถอดสีลงในทันที “ริน... โปรเจกต์ของผมถูกสั่งระงับการตรวจสอบสิทธิ์การจบการศึกษา” เกียร์เปื้อนกาวใจหวังว่าทุกคนจะยังไม่ทิ้งกันไปไหน และร่วมลุ้นบททดสอบครั้งใหญ่ที่สุดของทั้งคู่ในตอนหน้าไปด้วยกันนะคะ