ไปหาครอบครัว

“ถ้าคุณจะเกร็งจนเสื้อเชิ้ตยับยู่ยี่ขนาดนั้น เกรงว่าคุณพ่อคงจะประเมินว่าผมรีดผ้าไม่เป็นตั้งแต่ยังไม่ได้เอ่ยปากสวัสดีเลยนะคะ” รินรดากล่าวพลางสอดมือเรียวเข้าไปจัดปกคอเสื้อที่ดูจะแข็งทื่อเกินความจำเป็น มือของธันวาที่วางอยู่บนพวงมาลัยรถยนต์สั่นเทาเล็กน้อย ชายหนุ่มที่ใครต่อใครต่างขนานนามว่า ‘วิศวะสายดาร์ก’ ผู้ที่ไม่เคยเกรงกลัวต่อการพรีเซนต์โปรเจกต์จบต่อหน้าอาจารย์จอมโหด กลับกำลังเผชิญกับสถานการณ์ที่บีบคั้นหัวใจยิ่งกว่าครั้งไหนๆ “ผมไม่ได้เกร็งครับ... ผมแค่กำลังคำนวณความน่าจะเป็นของคำถามที่ท่านจะยิงใส่” ธันวาเค้นเสียงตอบ มือหนาพยายามคลายปมเนกไทที่เขาตั้งใจผูกให้ดูสุภาพที่สุด “ริน... ถ้าคุณพ่อคุณบอกให้ผมเลิกยุ่งกับคุณ ผมควรจะตอบว่า ‘รับทราบครับ’ หรือควรจะโต้แย้งด้วยหลักการวิศวกรรมโยธาดีคะ?” รินรดาหลุดขำออกมาเบาๆ ความตึงเครียดที่เกาะกินใจเธอมาตลอดทางเริ่มมลายหายไปบ้าง เธอเอื้อมมือไปกุมมือหนาของเขาไว้ มือนั้นเย็นเฉียบไม่ต่างจากเธอ “ถ้าคุณเริ่มอธิบายเรื่องโครงสร้างคานรับน้ำหนักในขณะที่พ่อกำลังพูดเรื่องจรรยาบรรณแพทย์ ดิฉันว่าคุณน่าจะโดนเนรเทศออกจากบ้านตั้งแต่ห้านาทีแรกนะคะ” “งั้นผมจะใช้ความเงียบสยบความเคลื่อนไหว... และใช้ความหน้าด้านเป็นอาวุธ” ธันวาสูดหายใจลึก กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ บนตัวรินรดาสะกดให้เขาตั้งสติได้ “พร้อมนะ?” “ค่ะ... พร้อมแล้ว” บ้านหลังใหญ่สไตล์โมเดิร์นคลาสสิกตรงหน้าดูโอ่อ่าและเงียบสงบจนน่าขนลุก ทันทีที่ก้าวพ้นประตูรั้ว ธันวารู้สึกเหมือนเดินเข้าสู่สนามรบที่ไม่มีปืนผาหน้าไม้ มีเพียงสายตาคมกริบของชายวัยกลางคนที่นั่งไขว่ห้างอ่านหนังสือพิมพ์อยู่บนโซฟาหนังสีน้ำตาลเข้ม นั่นคือคุณหมอชัชวาล บิดาของรินรดา “ริน... มาแล้วเหรอ” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นโดยที่เจ้าตัวไม่แม้แต่จะเงยหน้ามอง “แล้วนั่น... ใคร?” “สวัสดีครับคุณอา ผมธันวาครับ เพื่อนของริน...” “เพื่อน หรือ คนที่ทำให้ลูกสาวผมเสียการเรียน?” คุณหมอชัชวาลพับหนังสือพิมพ์ลงช้าๆ สายตาคมจ้องทะลุผ่านแว่นสายตามายังธันวา เขาไม่ได้โกรธเกรี้ยว แต่น้ำเสียงที่นิ่งเรียบกลับกดดันยิ่งกว่าพายุ ธันวายืนตัวตรงหลังตั้งตรง แววตาคมกริบที่เคยดูแคลนโลกใบนี้เปลี่ยนเป็นความอ่อนน้อมอย่างเหลือเชื่อ เขาโค้งตัวลงน้อยๆ “ผมเป็นคนที่ทำให้รินรดามีความสุขเพิ่มขึ้นในวันที่เธอเหนื่อยล้า และเป็นคนที่สัญญาว่าจะไม่ปล่อยให้เธอต้องแบกโลกทั้งใบไว้คนเดียวครับคุณอา” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องรับแขก บรรยากาศกดดันจนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาเดิน รินรดาบีบมือธันวาแน่น เธอรู้ดีว่าพ่อของเธอเกลียดความไม่มั่นคง แต่ธันวาคนนี้ไม่ใช่คนเดิมที่เธอเคยรู้จัก เขาผ่านการถูกครอบครัวกดดันมามากพอที่จะเข้าใจว่า ‘ความคาดหวัง’ มันหนักอึ้งเพียงใด “ปากดี... วิศวะพวกแกชอบใช้คำพูดสวยหรูแบบนี้ทุกคนหรือเปล่า?” คุณหมอชัชวาลลุกขึ้นยืน ร่างสูงโปร่งเดินเข้ามาใกล้ธันวา “ลูกสาวผมต้องแต่งงานกับคนที่คู่ควร คนที่จะสนับสนุนอาชีพหมอได้ ไม่ใช่คนที่วันๆ คลุกอยู่กับฝุ่นและคราบน้ำมัน” “ผมอาจจะดูเปื้อนฝุ่นครับ แต่ผมมีรากฐานที่แข็งแรงพอจะรองรับน้ำหนักของคนที่ผมรักได้” ธันวาสบตากับว่าที่พ่อตาอย่างไม่ลดละ “ผมทำงานพิเศษตั้งแต่อยู่ปีหนึ่ง ไม่ใช่เพราะขัดสน แต่เพราะผมอยากสร้างพื้นที่ที่ปลอดภัยให้ตัวเอง... และตอนนี้ พื้นที่นั้นมีที่ว่างสำหรับรินรดาเสมอครับ” คุณหมอชัชวาลนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเบนสายตาไปที่รินรดาที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างๆ ชายหนุ่ม “ริน... หนูแน่ใจแล้วเหรอว่าผู้ชายคนนี้คือคำตอบ?” “พ่อคะ... ธันวาไม่ใช่แค่เพื่อน เขาคือคนที่ดึงหนูออกมาจากหลุมดำตอนที่หนูเกือบจะตัดสินใจถอนตัวจากการเป็นหมอ พ่ออาจจะมองว่าเขาไม่คู่ควร แต่สำหรับหนู เขาคือคนที่ทำให้ชีวิตหมอที่น่าเบื่อของหนูมีความหมายที่สุดค่ะ” ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายลง เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านหลัง แม่บ้านกึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “คุณชัชคะ! แย่แล้วค่ะ มีคนมาโวยวายที่หน้าบ้าน บอกว่าเป็นคนรู้จักของพ่อแม่คุณธันวา... เขาบอกว่าถ้าไม่ยอมออกมาเคลียร์เรื่องเงินที่ติดค้างไว้ เขาจะขู่ประจานให้ชื่อเสียงของหมอต้องเสียไปพร้อมกันค่ะ!” ธันวาหน้าถอดสีทันที หัวใจที่เพิ่งจะเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระตุกวูบ เขาหันไปมองรินรดาที่มองเขาด้วยความสับสนและหวาดระแวง ในขณะที่สายตาของคุณหมอชัชวาลเริ่มเปลี่ยนจากความเฉยชาเป็นความเย็นเยียบที่พร้อมจะบดขยี้ทุกอย่าง รินรดาเอื้อมมือจะไปคว้าแขนเขา แต่กลับถูกธันวาสะบัดออกเบาๆ เขาไม่ได้หันมามองเธออีกเลย สายตาของเขาจับจ้องไปที่ประตูบ้านด้วยความโกรธแค้นที่ปิดไม่มิด “อย่าเข้ามานะ...” ธันวาพึมพำกับตัวเอง แต่ความลับที่เขาซุกซ่อนไว้ใต้เกียร์ที่เปื้อนกาวใจ กำลังจะพังทลายลงต่อหน้าผู้หญิงที่เขารักที่สุดในชีวิต ขอบคุณที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันจนถึงบรรทัดนี้ และเตรียมใจให้พร้อมสำหรับบทต่อไปนะคะ เกียร์เปื้อนกาวใจสัญญาว่าจะไม่ทำให้ผิดหวังค่ะ