กลิ่นสีกับกลิ่นยา

“ถ้าคุณยังเอาแต่มองฟันเฟืองในมือแทนที่จะมองหน้าคนไข้แบบจำลองตรงหน้า งานวันนี้เราคงไม่จบก่อนพระอาทิตย์ตกดินแน่ค่ะ ธันวา” รินรดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยความกดดันที่ทำเอาบรรยากาศในห้องปฏิบัติการทักษะทางคลินิก (Skills Lab) ของคณะแพทย์ตึงเครียดจนแทบขาดผึง ธันวาที่สวมเสื้อช็อปวิศวะสีซีดซึ่งเปรอะไปด้วยคราบกาวและรอยสีสเปรย์—สิ่งแปลกปลอมที่ดูขัดตาที่สุดในสถานที่ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ฆ่าเชื้อ—เงยหน้าขึ้นจากโมเดลหุ่นจำลองเย็บแผล ดวงตาคมดุภายใต้กรอบแว่นสายตาสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะคลี่รอยยิ้มกวนประสาทออกมา “ใจเย็นน่าคุณหมอครับ...เอ่อ ขอโทษทีค่ะ ฉันหมายถึงคุณหมอฝึกหัดรินรดา งานประณีตมันต้องใช้เวลา ไม่ใช่กระดิกนิ้วแล้วแผลสมานเองเหมือนในซีรีส์นะ” ธันวากระตุกยิ้มมุมปาก มือหนาที่เปื้อนคราบกาวค่อยๆ วางเครื่องมือผ่าตัดลงบนถาดสแตนเลสอย่างเบามือที่สุด “อีกอย่าง...ถ้าไม่ได้วิศวะอย่างฉันมาช่วยคำนวณองศาการลงมีดให้ ‘สมดุล’ ตามหลักฟิสิกส์ งานกลุ่มเธออาจจะล่มตั้งแต่ขั้นตอนแรกแล้วก็ได้” รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอกำลังพยายามข่มอารมณ์ท่ามกลางสายตาของเพื่อนร่วมชั้นหลายคนที่แอบเหล่มามองหนุ่มวิศวะท่าทางดิบเถื่อนที่ดันมาโผล่อยู่กลางถิ่นเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตา “สมดุลเหรอคะ? วิชาชีพเราไม่ใช่การสร้างตึกนะคะ แต่มันคือการรักษาชีวิตคน การที่คุณเอาตรรกะวิศวะมาปนกับความละเอียดอ่อนทางวิชาชีพแพทย์ มันทำได้แค่ในบททดสอบวิชาเลือกเสรีเท่านั้นแหละค่ะ” “หึ ความละเอียดอ่อนงั้นเหรอ?” ธันวาขยับตัวเข้ามาใกล้จนรินรดาสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายเขา และกลิ่นหอมจางๆ ที่ไม่ใช่กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ แต่เป็นกลิ่นจางๆ ของสีอะคริลิกและไม้สน “งั้นช่วยบอกทีสิว่าทำไมมือที่บอกว่าละเอียดอ่อนถึงได้สั่นขนาดนี้ ตอนที่ฉันเดินเข้ามาใกล้เมื่อกี้?” รินรดาชะงัก เธอพยายามดึงมือตัวเองกลับ แต่ธันวากลับคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ แล้วถือวิสาสะวางหุ่นจำลองแขนมนุษย์ลงตรงหน้าเขาแทน “เดี๋ยวฉันเย็บให้ดู แบบที่เรียกว่า ‘สมดุล’ ของวิศวะน่ะ เผื่อเธอจะเลิกทำหน้าเครียดเหมือนแบกโลกทั้งใบไว้คนเดียวเสียที” ขณะที่ธันวากำลังสาธิตการเย็บแผลด้วยความนิ่งและแม่นยำที่ผิดคาดจากรูปลักษณ์ภายนอก ประตูห้องแล็บก็ถูกผลักเปิดออกกะทันหัน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงโชยเข้ามาก่อนจะปรากฏตัวของ ‘หมอพาย’ รุ่นพี่แพทย์ประจำบ้านที่ขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าระเบียบและเข้มงวด “รินรดา! นี่มันที่สำหรับนักศึกษาแพทย์ ไม่ใช่ที่สำหรับให้เด็กวิศวะมานั่งทำอะไรเลอะเทอะ!” เสียงทุ้มต่ำของหมอพายดังขึ้น กวาดสายตามองธันวาด้วยความเหยียดหยาม “คุณธันวาคะ คณะเราไม่ใช่สนามเด็กเล่น และงานโปรเจกต์ของคุณก็ไม่ได้มีความสำคัญพอที่จะให้รินรดาเสียเวลามาช่วยคุณปรับโครงสร้างบ้าบอนั่น” ธันวาค่อยๆ วางเข็มเย็บแผลลงช้าๆ เขาไม่แม้แต่จะหันไปมองหมอพายด้วยซ้ำ แต่กลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของรินรดาแทน “ฉันว่าโปรเจกต์ของฉันสำคัญพอที่จะทำให้คนเก่งๆ อย่างรินรดาสนใจนะ จริงไหม?” ธันวาถามทิ้งท้ายพร้อมรอยยิ้มร้ายกาจที่ทำให้รินรดาใจเต้นรัวด้วยความประหม่า ทันใดนั้นเอง เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นห้องแล็บพร้อมกับควันพุ่งออกมาจากเครื่องฆ่าเชื้อที่อยู่ด้านหลังของรินรดา แรงดันมหาศาลทำให้ฝาปิดพุ่งกระเด็นออกมา รินรดารีบถอยกรูดด้วยความตกใจ แต่ธันวากลับไม่ลังเลเลยที่จะคว้าตัวเธอเข้าสู่อ้อมกอดเพื่อปกป้องจากเศษโลหะที่กระเด็นมา ความเงียบเข้าปกคลุมทันทีที่ควันจางลง ทุกสายตาจับจ้องมาที่ทั้งคู่ในสภาพที่แนบชิดกันจนลมหายใจรดกัน รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นรอยถลอกเลือดซึมออกมาจากหัวไหล่ของธันวาที่ปกป้องเธอไว้ หมอพายเดินเข้ามาใกล้ด้วยใบหน้าที่ซีดเผือก แต่ก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยอะไร ธันวาก็ขยับริมฝีปากที่เปื้อนคราบกาวนั่นเข้าใกล้ใบหูของรินรดา “เห็นไหมล่ะครับคุณหมอ...ชีวิตน่ะมันไม่เคยเป็นไปตามแผนที่วางไว้หรอก” ธันวากระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าขณะที่ความเจ็บปวดแล่นผ่านแผล “และตอนนี้...ฉันว่าฉันคงต้องให้เธอช่วย ‘เย็บแผล’ ให้จริงๆ แล้วล่ะ ก่อนที่ฉันจะหมดสติไปต่อหน้าเธอ” รินรดามองดูเลือดที่ค่อยๆ ไหลซึมเสื้อช็อปสีซีดของเขา มือของเธอสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะนี่คือครั้งแรกที่เธอกำลังจะทำหัตถการสำคัญกับคนที่เธอกำลังพยายามผลักไสออกไปจากชีวิต...และหัวใจ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนที่ 4 นี้ไปด้วยกันนะคะ อย่าลืมมาลุ้นต่อในตอนหน้าว่ารินรดาจะจัดการกับความรู้สึกตัวเองอย่างไรเมื่อต้องลงมือรักษาคนที่เป็น "ความวุ่นวาย" ในหัวใจของเธอค่ะ