ตามง้อแบบวิศวะ

“ถ้าคิดจะมาเพื่อบอกให้ฉันใจอ่อนโดยการใช้ความพยายามแบบไร้เหตุผลแบบนี้ละก็... กลับไปเถอะค่ะธันวา” รินรดาวางหูฟังแพทย์ลงบนโต๊ะด้วยเสียงที่หนักแน่นกว่าปกติ ดวงตากลมโตคู่สวยที่เคยอ่อนโยนกลับทอดมองคนตรงหน้าด้วยความเย็นชา มือบางของเธอสั่นเล็กน้อยจนต้องกำเข้าหากันแน่นใต้เสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตา ธันวาในชุดช็อปวิศวะตัวเก่าที่เปื้อนคราบฝุ่นจากการทำงานในโรงงานช่วงบ่ายยืนนิ่งอยู่หน้าห้องพักแพทย์ กลิ่นน้ำมันเครื่องจางๆ ผสมกับกลิ่นสบู่อ่อนๆ ประจำตัวของเขาดูขัดกับบรรยากาศฆ่าเชื้อที่อบอวลอยู่รอบตัวเธออย่างสิ้นเชิง เขาไม่ได้มีท่าทีโกรธเคือง แต่เขากลับยิ้ม... ยิ้มในแบบที่ทำให้หัวใจของคนมองแทบจะแตกสลาย “ผมไม่ได้จะมาทำให้คุณใจอ่อนหรอกริน” เขาเอ่ยเสียงนุ่ม ทว่าหนักแน่น “ผมแค่มาทวงพื้นที่ในหัวใจที่ผมทำมันหล่นหายไปตอนที่เผลอไปทำตัวงี่เง่าใส่คุณเมื่อวานต่างหาก” “มันสายไปแล้วค่ะ” รินรดาเบือนหน้าหนี “การที่คุณทำตัวเอาแต่ใจ ไม่ฟังคำอธิบาย แล้วยังไปมีเรื่องกับรุ่นพี่ของฉันที่โรงพยาบาล... คุณคิดว่าคุณกำลังทำตามหน้าที่แฟน หรือกำลังทำตัวเป็นเด็กที่ควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้กันแน่คะ?” คำพูดนั้นเปรียบเสมือนมีดที่กรีดลงบนความรู้สึกของธันวา เขาไม่ได้โต้ตอบด้วยอารมณ์เหมือนที่เขาเคยทำ เขาเพียงแค่ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกหนึ่งก้าว รินรดาถอยหลังจนแผ่นหลังพิงกับกำแพงเย็นเฉียบ “ผมยอมรับว่าผมหึง... หึงจนหน้ามืดตามัว แต่ที่ผมยอมลดทิฐิมายืนอยู่ตรงนี้ ไม่ใช่เพราะผมอยากเป็นเด็กงี่เง่า แต่เพราะผมอยากเป็น ‘วิศวกร’ ที่จะซ่อมแซมความสัมพันธ์ของเราให้มันแข็งแรงกว่าเดิม” เขาหยิบ ‘โมเดลกลไกไม้ขนาดจิ๋ว’ ออกมาจากกระเป๋าช็อป มันเป็นรูปหัวใจที่ดูเรียบง่าย แต่มีเฟืองซ้อนกันอย่างประณีต “ผมใช้เวลาทั้งคืนที่ผ่านมานั่งประกอบสิ่งนี้... รินเห็นตรงเฟืองตัวเล็กๆ นี่ไหมครับ ถ้ามันไม่ขบกันพอดี อีกตัวก็จะไม่หมุน เหมือนกับความรักของเรา ถ้าเราไม่ยอมลดระยะห่างลงมามองในจุดที่อีกฝ่ายยืนบ้าง เราก็ไม่มีทางไปต่อได้” รินรดาจ้องมองโมเดลไม้ในมือเขา ดวงตาของเธอไหวระริก เธอรู้ดีว่ากว่าจะได้งานประณีตระดับมิลลิเมตรแบบนี้ ธันวาต้องใช้สมาธิและความอดทนมากแค่ไหน สำหรับผู้ชายที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครอย่างเขา... นี่คือวิธีง้อที่ ‘ธันวา’ ที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้แล้ว “แต่คุณหมอพายเขา...” “ช่างหัวหมอพายเถอะครับ” ธันวาขยับยิ้มมุมปาก เผยให้เห็นมุมกวนๆ ที่ทำให้น่าหมั่นไส้แต่ก็ใจอ่อนในเวลาเดียวกัน “ผมไม่ได้มาเพื่อสู้กับคู่แข่ง ผมมาเพื่อจีบ ‘หมอของผม’ ให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม ไม่ว่าคุณจะกดดันจากที่บ้าน หรือต้องเจอกับแรงกดดันในโรงพยาบาล ผมจะเป็นคนคอยรองรับความรู้สึกพวกนั้นเอง... ให้ผมเป็นที่พักที่มั่นคงที่สุดของคุณได้ไหม?” ขณะที่รินรดากำลังจะอ้าปากตอบ บรรยากาศเงียบสงัดก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบจากโถงทางเดิน กวินวิ่งหน้าตื่นเข้ามาในเขตหวงห้ามโดยไม่สนสายตาของพยาบาลหรือคนไข้เลยสักนิด เขามีสีหน้าตื่นตระหนกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “ธันวา! ริน! พวกมึงต้องไปดูที่ลานจอดรถเดี๋ยวนี้!” กวินหอบหายใจจนตัวโยน “หมอพายกำลังจะทำเรื่องบ้าๆ... เขาเอาหลักฐานที่ธันวาแอบเข้าไปในโซนจำกัดของโรงพยาบาลไปฟ้องคณะกรรมการแพทย์ว่าธันวาเป็นพวกสะกดรอยตามแล้วเรื่องนี้กำลังจะลามไปถึงชื่อเสียงของรินด้วย!” รินรดาหน้าซีดเผือด เธอหันขวับไปมองธันวาที่ตอนนี้สีหน้าเปลี่ยนจากความอบอุ่นเป็นความเคร่งขรึมทันที ทว่ามือของธันวายังคงกำโมเดลไม้ชิ้นนั้นไว้แน่นราวกับเป็นสิ่งเดียวที่จะยึดเหนี่ยวเขาไว้ได้ “ผมทำเพื่อปกป้องคุณนะริน... แต่ถ้ามันจะทำให้ชีวิตคุณพัง ผมยอมถอย” ธันวาพูดทิ้งท้ายก่อนจะหันหลังเดินไปตามทางเดินที่กวินชี้บอก ทิ้งให้รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ ทว่าในวินาทีที่ธันวากำลังจะพ้นมุมตึก เขาก็หยุดกะทันหัน เพราะร่างของหมอพายไม่ได้เดินเข้ามาคนเดียว แต่เขากำลังเดินมาพร้อมกับชายวัยกลางคนที่รินรดารู้จักดีที่สุด... ชายที่เป็นถึงผู้อำนวยการโรงพยาบาลและเป็น ‘บิดา’ ของเธอเอง ความลับที่ธันวาเคยแอบซ่อนไว้เกี่ยวกับสัญญาจ้างงานในโรงพยาบาลของพ่อรินรดากำลังจะถูกกระชากออกมากลางลานจอดรถ โดยมีชีวิตรักของพวกเขาทั้งสองเป็นเดิมพัน ขอบพระคุณนักอ่านที่ร่วมเดินทางและแบ่งปันความรู้สึกไปกับความรักที่ไม่อาจคาดเดาในตอนนี้นะคะ