กำลังใจจากคุณหมอ

“พี่จะให้ผมทำยังไง... ในเมื่อโปรเจกต์ที่ทุ่มเทมาทั้งปี มันกลายเป็นแค่ขยะในสายตาพวกเขา” เสียงทุ้มต่ำที่เคยหนักแน่นของธันวาสั่นพร่าเกินกว่าที่เจ้าตัวจะควบคุมไหว เขาทิ้งตัวลงนั่งบนม้านั่งหินอ่อนมุมอับของคณะวิศวกรรมศาสตร์ มือหนาที่เปื้อนคราบสีและร่องรอยการตัดโมเดลขยี้ลงบนกลุ่มผมยุ่งเหยิงของตัวเองอย่างบ้าคลั่ง แสงไฟนีออนจากเสาต้นใกล้ๆ ส่องให้เห็นรอยปูดของเส้นเลือดที่ขมับ บ่งบอกถึงความอดทนที่กำลังจะขาดสะบั้น รินรดายืนนิ่งอยู่ข้างๆ เธอไม่ได้รีบเอ่ยปลอบด้วยคำพูดสวยหรูเหมือนที่ใครต่อใครทำ มือเรียวบางในชุดกาวน์สะอาดตาสั่นเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ เอื้อมไปวางทาบบนไหล่กว้างที่กำลังสั่นเทาของคนรัก สัมผัสแผ่วเบาแต่หนักแน่นนั้นทำให้ธันวาชะงัก “ถ้ามันเป็นขยะ... ทำไมมือถึงต้องมีรอยแผลพวกนี้ด้วยล่ะคะ” หญิงสาวทรุดตัวลงนั่งข้างๆ กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ จากเสื้อกาวน์ของเธอแทรกซึมผ่านอากาศเข้ามาปะทะจมูกของธันวา มันไม่ใช่กลิ่นที่ชวนให้รู้สึกห่างเหิน แต่มันกลับเป็นกลิ่นแห่งความสงบที่เขากำลังโหยหา รินรดาหยิบมือของเขาขึ้นมาอย่างเบามือ นิ้วเรียวไล้ไปตามรอยกรีดของคัตเตอร์และรอยไหม้จากกาวร้อนบนปลายนิ้วหยาบกร้านนั้น ธันวาหลับตาแน่น หันหน้าหนีไปอีกทาง “มันไม่คุ้มเลยริน... ความพยายามที่ถูกมองข้าม ครอบครัวผม... พ่อผม เขาไม่เคยเห็นสิ่งนี้เป็นงานศิลปะ เขาเห็นมันเป็นแค่ของเล่นราคาถูกของเด็กที่ไร้อนาคต” “แต่รินเห็น” น้ำเสียงของเธอนุ่มนวล ทว่าหนักแน่นดั่งผืนปฐพี “รินเห็นตอนที่คุณโต้รุ่งเพื่อปรับองศาการรับน้ำหนักของโครงสร้างให้เป๊ะที่สุด รินเห็นตอนที่คุณยอมอดมื้อกินมื้อเพื่อซื้อวัสดุที่แพงเกินตัว เพราะคุณเชื่อว่ามันจะทำให้ความฝันของคนในอนาคตดีขึ้น... ถ้าคุณไม่เห็นค่าของมัน แล้วใครที่ไหนจะเห็นคะ?” ธันวาหันกลับมามองใบหน้าของคนที่เขาเฝ้าทะนุถนอม สายตาของรินรดาไม่ได้มีแค่ความสงสาร แต่มีความศรัทธาซ่อนอยู่—ความศรัทธาที่ทำให้หัวใจที่กำลังแตกสลายของเขากลับมามีชีวิตอีกครั้ง “ริน...” เขาทอดถอนใจ พิงศีรษะลงบนไหล่เล็กๆ ของเธออย่างวางใจ “บางทีผมก็อยากทิ้งทุกอย่างแล้วหายไปเลยจริงๆ” “งั้นก็หายไปสิคะ” รินรดาตอบกลับทันควัน พร้อมกับใช้นิ้วโป้งเกลี่ยรอยขมวดคิ้วของเขาออก “หายไปกับริน... ไปที่ไหนก็ได้ที่ไม่มีกระดาษวาดเขียน ไม่มีแบบแปลน มีแค่เราสองคน... เอาไหมคะ?” คำพูดของเธอทำเอาคนตัวโตชะงักกึก เขาเงยหน้าขึ้นมองแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นของหญิงสาวตรงหน้า รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชายหนุ่มเป็นครั้งแรกในรอบหลายชั่วโมง เขาหัวเราะหึๆ ในลำคอ ก่อนจะคว้ามือเล็กนั้นมาแนบกับแก้มสากของตัวเอง “พูดแล้วนะคุณหมอ... ระวังเถอะ ถ้าผมลักพาตัวคุณไปจริงๆ อย่ามาร้องขอความช่วยเหลือจากใครล่ะ” “รินเตรียมกาวไว้ติดใจคุณไว้แล้วค่ะ ไม่ไปไหนหรอก” ท่ามกลางบรรยากาศที่เริ่มคลี่คลายลง เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบและหนักแน่นก็ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท ทั้งคู่หันไปมองยังทางเดินมืดมิดทางฝั่งตึกคณะแพทยศาสตร์ หมอพายก้าวเข้ามาพร้อมกับใบหน้าบึ้งตึง เธอหยุดยืนห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว สายตาคมกริบจ้องมองมายังธันวาด้วยความสมเพช “นึกว่าจะเข้มแข็งกว่านี้ซะอีกนะธันวา...” หมอพายเอ่ยเสียงเย็น “รินรดา เธอรู้ตัวไหมว่าเธอกำลังเสียเวลากับคนที่มีอนาคตล้มเหลวแบบนี้อยู่ พ่อของเธอต้องผิดหวังแน่ถ้าเห็นภาพนี้” ธันวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความอ่อนแอเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความดุดันแบบฉบับวิศวะหนุ่ม เขาก้าวออกมาขวางหน้าหมอพายไว้ทันที รินรดาลุกขึ้นยืนข้างเขาโดยอัตโนมัติ มือของเธอสอดประสานกับมือหนาของธันวาแน่นเป็นการยืนยันความสัมพันธ์ “อนาคตของผม ผมจะกำหนดเองครับพี่พาย” ธันวาเอ่ยเสียงเรียบ แต่สายตานั้นวาวโรจน์ “และรินไม่ใช่เด็กที่จะต้องทำตามความต้องการของใคร... โดยเฉพาะคนที่ไม่เคยเข้าใจความหมายของคำว่า 'คู่ชีวิต'” หมอพายแค่นหัวเราะ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วกดเปิดคลิปวิดีโอหนึ่ง จอภาพสว่างจ้าเผยให้เห็นธันวากำลังทะเลาะกับหัวหน้าภาควิชาอย่างดุเดือดในห้องแล็บเมื่อช่วงเย็นที่ผ่านมา ภาพที่ถูกตัดต่อมาอย่างดีเพื่อให้เห็นว่าธันวาเป็นฝ่ายใช้ความรุนแรงและดูไร้สติ “ถ้าคลิปนี้หลุดออกไปถึงคณะกรรมการจริยธรรมของมหาลัย... คิดว่าทางคณะแพทย์จะยังปล่อยให้เธอคบกับคนที่มีประวัติอาชญากรรมทางอารมณ์แบบนี้อยู่ไหม รินรดา?” ใบหน้าของรินรดาซีดเผือดลงทันที ธันวาขบกรามแน่นจนนูนชัด มือที่จับกันอยู่เริ่มสั่นด้วยความโกรธแค้น นี่ไม่ใช่แค่การขู่ แต่มันคือการประกาศสงครามที่เขารู้ดีว่าหากเขาแพ้... สิ่งที่จะสูญเสียไปไม่ใช่แค่โปรเจกต์ แต่มันคือรินรดา ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 28 ด้วยหัวใจที่เต้นรัวไปพร้อมกับรินรดาและธันวานะคะ!