ความหวานหลังเปิดตัว

"ถ้าคุณยังไม่เลิกจ้องแบบนั้น ผมจะคิดว่าคุณไม่ได้อยากกินข้าว แต่กำลังอยากกินอย่างอื่นแทนนะครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าของธันวาทำเอาคนฟังที่กำลังใช้ช้อนเขี่ยสเต็กในจานถึงกับชะงัก รินรดารีบละสายตาจากใบหน้าคมเข้มที่เต็มไปด้วยไรหนวดจางๆ ของคนตรงหน้า พวงแก้มใสขึ้นสีระเรื่อจนลามไปถึงใบหู เธอพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ก่อนจะส่งค้อนวงโตไปให้คนปากเสียที่วันนี้ดูจะคลั่งรักเป็นพิเศษจนน่าหมั่นไส้ "พูดจาอะไรของคุณคะ ธันวา คนเยอะแยะนะ" "แล้วถ้าคนน้อย... จะพูดได้ใช่ไหมครับ" เขายักไหล่ข้างหนึ่งอย่างกวนประสาท แววตาคมกริบคู่นั้นทอประกายหยอกเย้า แต่ลึกซึ้งเกินกว่าจะมองข้ามได้ มือหนาที่เปื้อนคราบกาวจากการทำงานโมเดลจนแทบจะกลายเป็นเอกลักษณ์ประจำตัวเอื้อมมาแตะขอบจานของเธอเบาๆ "ทานเถอะครับ ริน ผอมลงไปอีกนิดเดียวผมจะฟ้องแม่คุณแล้วนะว่าดูแลแฟนไม่ดี" รินรดาเผลอยิ้มออกมาจนได้ ความเครียดจากวิชาศัลยศาสตร์ที่สะสมมาตลอดทั้งสัปดาห์ดูจะจางหายไปเพียงเพราะการกระทำเล็กๆ น้อยๆ ของผู้ชายที่ใครๆ ต่างก็บอกว่า 'ดิบเถื่อน' คนนี้ เขาไม่ได้อ่อนหวานด้วยคำพูดสวยหรู แต่ทุกจังหวะการเดิน ทุกการตักอาหารให้ หรือแม้แต่การคอยกันไม่ให้พนักงานเสิร์ฟเดินชนเธอ มันทำให้ความรู้สึกที่เคยเกาะกินใจอย่างหนักอึ้งได้รับการปรนนิบัติด้วยความใส่ใจที่ละเมียดละไมที่สุด "ธันวาคะ..." "หือ?" "ขอบคุณนะคะ... ที่ยอมเปิดตัวกับคนทั้งคณะด้วยวิธีแบบนั้น" รินรดานึกถึงเหตุการณ์เมื่อวันก่อน ที่ธันวาเดินถือแบบแปลนบ้านขนาดใหญ่เข้าไปกลางโรงอาหารคณะแพทย์ ท่ามกลางเสียงฮือฮาของเหล่าว่าที่หมอ เขาไม่ได้ประกาศศักดาอย่างโวยวาย แต่เพียงแค่เดินตรงมาหาเธอ วางแบบแปลนลงบนโต๊ะแล้วพูดหน้าตายว่า 'ห้องนอนในนี้ ผมเผื่อพื้นที่ไว้ให้คุณคนเดียว ส่วนถ้าจะให้ดี... มาช่วยดูแบบหน่อย จะได้รู้ว่าควรวางเตียงตรงไหนให้มันพอดีกับเราสองคน' ประโยคนั้นทำเอาทั้งโรงอาหารเงียบกริบ ก่อนจะกลายเป็นเสียงกรีดร้องของเพื่อนๆ ในเวลาต่อมา ธันวาวางส้อมลง พิงหลังกับเก้าอี้พลางจ้องลึกเข้ามาในดวงตาคู่สวยของเธอ "ผมแค่ทำในสิ่งที่ตั้งใจไว้มานานแล้วครับ ริน... สถาปัตย์อย่างผม ไม่ชอบอะไรที่มันลอยเคว้งคว้าง ผมอยากมีโครงสร้างที่ชัดเจน และโครงสร้างของชีวิตผม... มีแค่คุณคนเดียวที่เป็นจุดศูนย์กลาง" คำพูดซื่อตรงที่แฝงไปด้วยความหมายลึกซึ้งทำเอารินรดาทำตัวไม่ถูก เธอได้แต่ก้มหน้าซ่อนความเขินอายขณะที่มือหนาเอื้อมมาประคองมือของเธอไว้ใต้โต๊ะ สัมผัสอุ่นๆ ของเขาทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ในขณะที่บรรยากาศรอบข้างดูเหมือนจะเบาบางลงเหลือเพียงแค่เธอกับเขา ทว่า... ความเงียบที่แสนหวานก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงรองเท้าส้นสูงที่ก้าวเข้ามาหยุดอยู่ใกล้โต๊ะของทั้งคู่ "ไม่คิดเลยนะว่าจะมาเจอเด็กวิศวะที่นี่... รสนิยมต่ำกว่าที่คิดไว้นะ รินรดา" เสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความจิกกัดดังขึ้น รินรดาเงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาที่สั่นไหวเล็กน้อย หมอพายยืนกอดอกมองทั้งคู่ด้วยสายตาดูแคลน รอยยิ้มมุมปากของหล่อนไม่ได้มีความเป็นมิตรแม้แต่น้อย ธันวาไม่แม้แต่จะหันไปมอง เขาเพียงแค่บีบมือรินรดาเบาๆ เป็นเชิงบอกให้ใจเย็นลงก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับรุ่นพี่สาวด้วยท่าทีนิ่งสงบ "รสนิยมเป็นเรื่องส่วนบุคคลครับหมอพาย แต่ถ้าเรื่องมารยาทในการทักทายคนอื่น... ผมว่าหมอควรจะเรียนเพิ่มอีกสักคอร์สไหมครับ?" "ธันวา!" รินรดาร้องเรียกเขาเบาๆ หมอพายแค่นหัวเราะ "ปากจัดเหมือนเดิมนะ... แล้วหวังว่าหลังจากนี้ไป จะยังทำตัวเป็นปีกนกให้เขาได้ตลอดนะรินรดา เพราะถ้าโปรเจกต์งานวิจัยปีสี่นี้พลาดไป... ก็คงรู้ใช่ไหมว่าอนาคตหมอในตระกูลดังจะสั่นคลอนแค่ไหน" คำขู่ที่แฝงมากับความหวังดีจอมปลอมทำให้รินรดาตัวชาไปชั่วขณะ เธอรู้ดีว่าหมอพายมีอิทธิพลมากแค่ไหนในวงการแพทย์ แต่ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยอะไรออกไป ธันวาก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาร่างสูงใหญ่ของเขาบดบังแสงไฟจนทำให้บรรยากาศรอบตัวดูเย็นเยียบขึ้นมาทันตา "เรื่องอนาคตของริน... ผมดูแลเองครับ ไม่ต้องรบกวนให้หมอมาออกความเห็น และถ้าหากว่าสิ่งที่หมอพยายามจะทำคือการกดดันเธอ... ผมแนะนำให้หมอเก็บแรงไว้หาสามีเถอะครับ ดูท่าจะหาคนทนนิสัยแบบนี้ได้ยากพอสมควร" "แก!" หมอพายหน้าเปลี่ยนสี สั่นด้วยความโกรธ "ไปกันเถอะครับริน... อาหารมื้อนี้ไม่อร่อยแล้ว" ธันวาคว้ากระเป๋าของรินรดาขึ้นมา ก่อนจะจูงมือเธอเดินออกมาจากตรงนั้นทันที ทิ้งให้หมอพายยืนกำหมัดแน่นอยู่เบื้องหลัง ทั้งคู่เดินมาจนถึงลานจอดรถที่ค่อนข้างเงียบเชียบ ลมเย็นพัดผ่านร่างของรินรดาจนเธอสั่นสะท้าน เธอหยุดเดินทำให้ธันวาต้องหันกลับมามอง ดวงตาของรินรดาเอ่อคลอไปด้วยน้ำตาที่เธอกลั้นเอาไว้ "ธันวา... ถ้าเรื่องนี้มันทำให้คุณเดือดร้อนล่ะ" ธันวาถอนหายใจยาว ก่อนจะเดินเข้ามาสวมกอดเธอไว้แน่น อ้อมกอดของเขากว้างใหญ่และอบอุ่นจนเธอสัมผัสได้ถึงความมั่นคง "ริน... เชื่อใจผมไหม?" "ค่ะ..." "ถ้าเชื่อใจ... ก็แค่จับมือผมให้แน่นๆ ต่อจากนี้จะมีอะไรเกิดขึ้น ผมจะอยู่ข้างคุณเสมอ แม้ว่าทั้งโลกจะหันหลังให้คุณก็ตาม" เขาสบตาเธอด้วยสายตาที่จริงจังเกินกว่าที่เขาเคยแสดงออก รินรดาพยักหน้าช้าๆ แต่ในขณะที่เธอกำลังจะเปิดปากพูดอะไรบางอย่าง เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋าของธันวาก็ดังขึ้นขัดจังหวะ เขากดรับสายด้วยท่าทีหงุดหงิด ทว่าเพียงแค่วินาทีที่เขาฟังเสียงจากปลายสาย ใบหน้าที่เคยนิ่งสงบของธันวาก็เปลี่ยนไปราวกับถูกกระชากวิญญาณ สีหน้าของเขาซีดเผือดจนรินรดาใจคอไม่ดี "ว่ายังไงนะ..." ธันวาเสียงสั่นเครือ "ใครเป็นคนสั่งรื้อแบบ... ใครเป็นคนทำ!" เขาวางสายลงช้าๆ มือที่ถือโทรศัพท์สั่นระริกก่อนจะจ้องมองมารินรดาด้วยสายตาที่เธออ่านไม่ออก ราวกับโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงตรงหน้าเขากับเธอ "ริน... โปรเจกต์วิศวะทั้งหมดของผม... ถูกสั่งให้เป็นโมฆะแล้ว" เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้เลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบ "และคนที่ลงนามในคำสั่ง... คือคุณพ่อของคุณเอง" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 25 นะคะ เกียร์เปื้อนกาวใจจะตั้งใจเขียนตอนต่อไปให้ลุ้นจนนั่งไม่ติดเลยค่ะ