ครอบครัวที่กดดัน

"ลูกบอกแม่มาตรงๆ นะริน... คนที่นั่งส่งลูกที่หน้าคณะบ่ายวันนี้ เขาเป็นใคร" น้ำเสียงของมารดาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องนั่งเล่นที่ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์สไตล์มินิมอลราคาสูงลิ่ว รินรดาที่กำลังจัดวางถ้วยชาเซรามิกเนื้อดีบนโต๊ะไม้โอ๊กชะงักมือทันที เสียงกระเบื้องกระทบกับโต๊ะไม้ดัง 'กริ๊ก' แผ่วเบา แต่ในความรู้สึกของเธอ มันกลับดังก้องราวกับเสียงระฆังเตือนภัย รินรดาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาผู้หญิงที่เป็นต้นแบบของความเพียบพร้อมในชีวิตเธอ คุณหญิงรตีไม่ได้โกรธเกรี้ยว แต่สายตาที่จ้องมองมานั้นกลับคมกริบและเย็นเยียบกว่าน้ำแข็งขั้วโลก "เขาเป็นเพื่อนค่ะแม่" รินรดาตอบเสียงเรียบ พยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นไหว แม้ในใจจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมาข้างนอก "เพื่อน?" คุณหญิงรตีเลิกคิ้วเรียวสวยขึ้นข้างหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะแผ่วๆ ในลำคอ "เพื่อนที่แต่งตัวด้วยเสื้อยืดเซอร์ๆ กางเกงยีนส์ขาดเข่า แถมยังขับรถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คันใหญ่โตเสียงดังหนวกหูคนนั้นน่ะหรือคะริน? อย่าลืมว่าเราเป็นลูกตระกูลหมอ ชื่อเสียงของวงศ์ตระกูลเราไม่เคยมีเรื่องด่างพร้อย และแม่ก็หวังว่าลูกจะไม่ทำลายมันด้วยการคบหากับเด็กวิศวะชั้นต่ำพวกนั้น" คำว่า 'ชั้นต่ำ' ทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ภาพรอยยิ้มอบอุ่นของธันวาที่มักจะคอยแกะสลักโมเดลบ้านเล็กๆ ให้เธอในวันที่เหนื่อยล้าจากการเรียน หรือสายตาที่เขาใช้มองเธอด้วยความทะนุถนอมในวันที่เธอท้อแท้กับเวรดึก... ทุกอย่างย้อนกลับเข้ามาในความทรงจำราวกับฟิล์มภาพยนตร์ที่ฉายวนซ้ำ "ธันวาเขาไม่ใช่แบบที่แม่คิดนะคะ เขาเรียนวิศวะปีสี่ และเขาก็ตั้งใจทำทุกอย่างเพื่ออนาคตของเขาเหมือนกับที่หนูทำ" รินรดาเผลอเสียงแข็งขึ้นเล็กน้อยอย่างลืมตัว คุณหญิงรตีวางแก้วชาลงบนจานรองเสียงดังปัง ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้งจนรินรดาได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของตัวเอง "แม่จะถือว่าคำพูดเมื่อกี้เป็นการพลั้งปากนะริน วันเสาร์นี้หมอพายจะเข้ามาทานข้าวเย็นที่บ้าน แม่เชิญเขาไว้แล้ว หวังว่าลูกคงจะทำตัวให้เหมาะสมและรู้จักเลือกคนที่ 'คู่ควร' กว่าเด็กวิศวะคนนั้น" รินรดาอยากจะเถียงออกไปว่าหมอพายไม่ใช่คนที่เธอต้องการ แต่ความกดดันจากการเป็น 'ลูกสาวคุณหมอ' และความคาดหวังที่แบกไว้บนบ่ามาตลอดชีวิต ทำให้เธอได้แต่กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เธอทำได้เพียงพยักหน้ารับคำอย่างจำยอม ก่อนจะเดินเลี่ยงออกมายังระเบียงห้อง หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาหน้าจอแสดงชื่อ 'ธันวา (ตัวแสบ)' เธอกดพิมพ์ข้อความทิ้งไว้ แต่แล้วก็ลบออก นิ้วเรียวยาวสั่นเทาขณะมองไปที่ท้องฟ้ามืดมิดในยามค่ำคืน ธันวาไม่สมควรต้องมาโดนคนในครอบครัวเธอตัดสินเพียงเพราะความต่างของคณะหรือฐานะ แต่มันคือความจริงที่หนีไม่พ้น ทางด้านธันวา ในโรงจอดรถของคณะวิศวะ หนุ่มมาดเซอร์ที่ใครต่อใครมองว่าขี้เล่นกำลังนั่งขัดเกลาชิ้นส่วนเหล็กในมือด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม กวินเพื่อนสนิทเดินเข้ามาตบไหล่เขาสองสามที ก่อนจะทำหน้าเหมือนเห็นผี "เฮ้ย ไอ้ธัน มึงเป็นไรไปวะ หน้ามึงเหมือนคนโดนเมียทิ้งทั้งที่ยังไม่ได้คบ หรือมึงไปทำอะไรให้คุณหมอรินเขาโกรธ?" ธันวาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมคายคู่นั้นดูอ่อนล้าลงไปถนัดตา "เปล่าหรอกกวิน... แค่รู้สึกว่าเราสองคนกำลังยืนอยู่บนเส้นขนานที่ไม่มีวันบรรจบกันได้จริงๆ ว่ะ หมอเขาอยู่สูงเกินกว่าที่เด็กช่างอย่างกูจะเอื้อมถึงรึเปล่ามึงว่า?" "มึงพูดอะไรของมึงเนี่ย!" กวินโวยวาย "มึงเป็นคนบอกกูเองไม่ใช่เหรอว่า 'วิศวะน่ะถ้าจะจีบหมอ ต้องจีบด้วยความจริงใจไม่ใช่ด้วยโปรไฟล์' แล้วนี่มึงมาถอดใจอะไรตอนนี้วะ?" ธันวาไม่ได้ตอบ เขาเพียงแค่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอีกครั้ง ไม่มีข้อความตอบกลับจากรินรดาตั้งแต่มื้อเย็นที่เขาส่งเธอลงหน้าหอพัก สิ่งที่เขาไม่รู้คือ ในขณะที่เขากำลังตั้งคำถามกับความรักของตัวเอง ร่างสูงของใครบางคนที่เขารู้จักดีก็กำลังก้าวเข้ามาในร้านกาแฟใกล้หอพักของรินรดา หมอพายก้าวเข้ามาพร้อมกับช่อดอกไม้ช่อใหญ่ในมือ เขาไม่ได้มาเพื่อจีบ แต่เขามาเพื่อ 'เตือน' รินรดาที่เพิ่งเดินลงมาซื้อน้ำดื่มหน้าหอพักชะงักกึกเมื่อเห็นร่างสูงคุ้นตาในชุดกาวน์ที่พาดไว้บนแขนหมอพายกำลังยืนดักรอเธออยู่ตรงซุ้มประตูทางเข้า แววตาของหมอพายนั้นไม่ใช่แววตาของผู้ร่วมงานที่หวังดี แต่มันเต็มไปด้วยความสมเพชและข่มขู่ "ริน... ผมว่าเราต้องคุยกันหน่อยเรื่อง 'เด็กคนนั้น'" หมอพายก้าวเข้ามาประชิดจนรินรดาต้องถอยหลังชนกับเสา "คุณพ่อคุณแม่คุณฝากผมมาดูคุณเป็นพิเศษ และผมก็ไม่อยากให้ชื่อเสียงของคุณต้องมัวหมองเพียงเพราะคุณหลงระเริงไปกับผู้ชายไร้อนาคต" รินรดาเชิดหน้าขึ้น แม้ในใจจะหวาดหวั่น "นั่นเป็นเรื่องส่วนตัวของรินค่ะ พี่พายไม่มีสิทธิ์มายุ่ง" หมอพายยกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ เขายื่นรูปถ่ายใบหนึ่งให้รินรดา ภาพในนั้นคือเหตุการณ์ที่ธันวาโดนรุ่นพี่ในคณะรุมซ้อมเพราะเรื่องความขัดแย้งในงานโปรเจกต์ ซึ่งภาพมันดูรุนแรงเกินจริงจนน่าตกใจ "ถ้าคุณยังดึงดันจะคบกับเขา ผมจะรับรองเองว่า... อนาคตทางการแพทย์ของคุณ และอนาคตในวิศวะของเขามันจะจบลงพร้อมๆ กันในวันพรุ่งนี้" รินรดามองรูปถ่ายนั้นด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนที่โทรศัพท์ในมือเธอจะสั่นรัวขึ้นมาพร้อมกับชื่อที่โชว์บนหน้าจอ... 'ธันวา' ที่กำลังโทรเข้ามาในเวลาที่เลวร้ายที่สุด กวินที่ยืนอยู่ข้างธันวารีบแย่งโทรศัพท์มาพูดแทน "เฮ้ยริน! มึงรีบหนีออกมาเลยนะ ไอ้ธันมันกำลังไปหามึงที่หอ แต่มันเพิ่งรู้เรื่องว่ะ... ว่าแม่มึงเพิ่งจ้างคนไปดักเล่นงานมันที่โรงจอดรถเมื่อกี้!" รินรดาสะดุดลมหายใจตัวเอง ทันใดนั้น หมอพายก็คว้าข้อมือเธอไว้แน่นพร้อมกับดึงโทรศัพท์ไปกดตัดสายทิ้งต่อหน้าต่อตา ก่อนจะกระซิบเสียงต่ำข้างหู "สายเกินไปแล้วริน... ดูนั่นสิ" เขาชี้ไปที่ถนนหน้าหอพัก รถตู้สีดำคันหนึ่งกำลังพุ่งตรงมาที่นั่น และคนที่ก้าวลงจากรถพร้อมกับแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้นไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่เป็นคุณหญิงรตี ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 26 นะคะ เกียร์เปื้อนกาวใจจะตั้งใจเขียนตอนต่อไปให้ลุ้นจนนั่งไม่ติดเลยค่ะ