ความเย็นชาที่ละลาย

“ถ้าจะกดดันกันขนาดนี้ ก็เชิญคุณหมอพายผ่าตัดเองเลยไหมคะ รินมีหน้าที่ทำตามขั้นตอน ไม่ใช่เครื่องจักรที่ไม่มีหัวใจ” รินรดาวางชาร์ตคนไข้ลงบนโต๊ะโลหะเสียงดังปัง ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องพักแพทย์ทันที สายตาของหมอพายที่จ้องมองมานั้นเย็นชาและเต็มไปด้วยการเหยียดหยาม ขณะที่รินรดาพยายามสะกดกลั้นน้ำตาที่คลอเบ้า มือเรียวสั่นเทาที่แอบซ่อนไว้ใต้เสื้อกาวน์ถูกกำแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ เธอเหนื่อยเหลือเกินกับความคาดหวังที่ไม่มีวันสิ้นสุดของคนรอบข้าง “ทำตัวเหมือนพวกเด็กวิศวะที่ไม่มีอนาคตเข้าไปทุกทีนะรินรดา อย่าให้ความสัมพันธ์ไร้สาระนั่นมาทำลายเกียรติของตระกูลหมอที่สร้างมาเลย” หมอพายกระตุกยิ้มมุมปาก ก่อนจะเดินกระแทกไหล่ร่างบางออกไปจากห้อง ทิ้งให้รินรดายืนเคว้งคว้างอยู่ลำพังท่ามกลางกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่ตลบอบอวล ในจังหวะที่หัวใจกำลังจะแตกสลาย เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าเซฟตี้ก็ดังขึ้นที่หน้าประตู ร่างสูงโปร่งในชุดช็อปวิศวะสีเลือดหมูที่เปื้อนคราบน้ำมันจางๆ ก้าวเข้ามา ธันวาไม่ได้เอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มเหมือนทุกครั้ง ทว่าดวงตาคมกริบของเขากลับมองสำรวจใบหน้าเนียนใสที่เริ่มแดงก่ำด้วยความโกรธและเสียใจ “ร้องไห้เหรอ?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ “ไม่ได้ร้องค่ะ” รินรดาเบือนหน้าหนี พยายามเช็ดขอบตาอย่างรวดเร็ว “โกหกหน้าตาย... ปากบอกว่าไม่ แต่ตาแดงขนาดนี้ หมอฝึกหัดเขาฝึกวิธีโกหกตัวเองตั้งแต่ปีหนึ่งหรือไง?” ธันวาไม่พูดเปล่า เขาก้าวเข้ามาประชิดตัว กลิ่นของโลหะผสมกับกลิ่นสบู่หอมอ่อนๆ จากตัวเขาทำให้รินรดาใจสั่นอย่างบอกไม่ถูก เขายื่นมือหนาที่มีรอยแผลเป็นเล็กๆ จากการทำงานมาแตะที่ข้างแก้มเธอเบาๆ ก่อนจะใช้นิ้วโป้งเกลี่ยหยดน้ำตาที่ร่วงหล่นลงมาอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่หยาบกร้านแต่ทว่าอ่อนโยนผิดกับบุคลิกที่ดูดุดัน ทำให้รินรดาชะงัก เธอเงยหน้ามองดวงตาคมที่มักจะซ่อนความใจดีไว้ใต้ความปากร้ายเสมอ ธันวาไม่ใช่คนอ่อนหวาน ไม่ใช่เจ้าชายที่คอยเอาใจ แต่เขาคือ 'กำแพง' ที่แข็งแกร่งที่สุดในวันที่โลกทั้งใบของเธอพังทลาย “เกลียดฉันไหม ที่เป็นต้นเหตุให้เธอโดนเขาสมน้ำหน้าแบบนี้?” ธันวาถามด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับลงจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบ “...ไม่ค่ะ” เธอตอบเสียงอ่อย “รินแค่... เหนื่อยที่ต้องเป็นในสิ่งที่คนอื่นอยากให้เป็น” “งั้นก็เลิกเป็นสิ” ธันวาคว้าข้อมือเธอแล้วดึงให้เดินตามออกไป “ถ้าอยากเป็นแค่คนธรรมดาที่เจ็บเป็น ร้องไห้เป็น ก็ลองทิ้งระเบียบพวกนี้ไว้ในห้องผ่าตัดสักห้านาที แล้วไปกับฉัน” เขาพาเธอมาที่ดาดฟ้าของตึกที่เงียบสงัด ลมยามค่ำคืนพัดปะทะใบหน้าจนผมสีน้ำตาลเข้มของรินรดาปลิวไสว ธันวาหยิบกระป๋องโซดาขึ้นมาเปิดแล้วยื่นให้เธอ ก่อนจะหยิบโมเดลสะพานที่เขายังทำไม่เสร็จออกมาวางไว้บนตู้เก็บของเก่าๆ “เห็นไอ้นี่ไหม?” เขาสะบัดนิ้วไปยังโครงสร้างที่ดูแข็งแรงแต่ซับซ้อน “มันต้องใช้แรงกดมหาศาลกว่าจะคงรูปได้ ความเครียดของเธอในตอนนี้ก็เหมือนกับเหล็กที่กำลังถูกดัด ถ้าดัดผิดองศา มันก็จะหัก แต่ถ้าดัดถูกวิธี มันจะเป็นโครงสร้างที่ไม่มีวันพัง... เธอไม่ได้อ่อนแอ รินรดา เธอแค่ถูกดัดในองศาที่ผิดมาตลอดชีวิต” คำพูดของวิศวะหนุ่มจี้จุดสำคัญในใจจนรินรดานิ่งงัน เธอไม่เคยเห็นมุมที่ลึกซึ้งและใส่ใจรายละเอียดถึงขั้นวิเคราะห์ความเจ็บปวดของเธอได้แม่นยำขนาดนี้ ความดุดันที่เคยหวาดกลัว กลับกลายเป็นความหนักแน่นที่น่าเชื่อถือ เธอเผลอระบายรอยยิ้มออกมาบางๆ เป็นครั้งแรกในรอบสัปดาห์ “ขอบคุณนะคะ... ที่ไม่ถามซ้ำซากว่าเกิดอะไรขึ้น” “เพราะฉันรู้ว่าหมอพายมันปากเสียแค่ไหน” ธันวาแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ “ถ้ามันยังกล้ามายุ่งกับเธออีก ครั้งหน้าฉันจะไม่แค่ยืนมองแล้วล่ะ” “จะทำอะไรคะ?” “ทำสิ่งที่วิศวะถนัดที่สุดไง... พังระบบของมันให้ราบคาบ” เขากล่าวพลางยักไหล่ แต่สายตาที่มองเธอนั้นกลับลึกล้ำเกินกว่าที่คนทั่วไปจะเข้าใจ ทว่าในวินาทีที่รินรดากำลังจะเอ่ยปากขอบคุณ ประตูทางออกดาดฟ้าก็ถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าของคนหลายคนที่คุ้นเคย หมอพายก้าวเข้ามาพร้อมกับหัวหน้าภาควิชาศัลยกรรมที่ใบหน้าถมึงทึง เขามองมายังรินรดาด้วยสายตาที่เย็นชาเหมือนน้ำแข็งที่รอวันแตกสลาย “รินรดา... เธอรู้ใช่ไหมว่าการมาอยู่กับเด็กวิศวะที่นี่ ในขณะที่เวรตรวจคนไข้ของเธอกำลังจะเริ่ม มันหมายถึงอะไร?” หัวหน้าภาควิชาเอ่ยเสียงเข้ม ก่อนจะจ้องมองไปยังธันวาที่ยืนบังรินรดาไว้มิด “และเธอ... ธันวา พ่อเธอเพิ่งโทรหาฉันเมื่อกี้ เรื่องที่เธอโดนพักการเรียนโปรเจกต์ใหญ่... ดูเหมือนพวกเธอสองคนจะมีเรื่องต้องเคลียร์กันยาวแล้วล่ะ” รินรดาหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นมือถือในมือของหัวหน้าภาควิชาที่ฉายภาพถ่ายของเธอและธันวาในมุมที่ดูสนิทสนมเกินควร ความเงียบงันที่แสนอึดอัดหวนกลับมาอีกครั้ง และครั้งนี้... มันดูเหมือนจะเป็นจุดจบของทุกสิ่งที่เธอพยายามปกป้องไว้! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความรักที่ซับซ้อนของหมอและวิศวะในบทนี้นะคะ