อุปสรรคจากรุ่นพี่

“ถ้าคุณยังคิดว่าชีวิตแพทย์ฝึกหัดคือสนามเด็กเล่นที่ใครจะเข้ามาเดินจับมือถือแขนกันตอนไหนก็ได้ ก็เชิญไปทำตัวไร้สาระที่คณะวิศวะโน่นค่ะ อย่าเอาความมักง่ายของคุณมาปนกับจรรยาบรรณวิชาชีพที่นี่” เสียงราบเรียบแต่เฉียบคมของหมอพายดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องพักแพทย์ รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างโต๊ะทำงาน มือที่ถือแฟ้มประวัติคนไข้สั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะกลัว แต่อารมณ์คุกรุ่นข้างในมันกำลังจะพุ่งทะลุขีดจำกัด ธันวาที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าวไม่ได้โต้ตอบด้วยคำหยาบคายเหมือนที่เขาเคยทำกับคนอื่น แต่ความเงียบที่เขาสร้างขึ้นมันกลับน่ากลัวกว่าการตะโกนด่าหลายเท่า ดวงตาคมกริบของธันวาจ้องมองรุ่นพี่สาวชุดกาวน์สะอาดสะอ้านตรงหน้าด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก มุมปากเขากระตุกขึ้นเล็กน้อย—ไม่ใช่ยิ้ม แต่เป็นท่าทางของนักล่าที่กำลังสังเกตเหยื่อ “คนเราจะมีจรรยาบรรณหรือไม่ มันไม่ได้วัดกันที่คณะที่เรียน หรือชุดที่สวมใส่หรอกนะครับหมอพาย” ธันวาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ ทว่าทุกถ้อยคำกลับหนักแน่นราวกับค้อนที่ตอกลงบนเนื้อไม้ “แต่ถ้าการที่ผมมาหาแฟนตัวเองในเวลาพัก มันไปขัดสายตาคนที่มีทัศนคติคับแคบอย่างคุณ... ผมว่าคนที่ควรพิจารณาตัวเอง ไม่ใช่รินครับ” “ธันวา... พอเถอะ” รินรดาแตะแขนเขาเบาๆ เธอไม่อยากให้เรื่องบานปลายไปมากกว่านี้ โดยเฉพาะเมื่อคนตรงหน้าคือหัวหน้ากลุ่มที่คอยประเมินผลการฝึกงานของเธอ หมอพายแค่นหัวเราะในลำคอ เธอขยับแว่นสายตาแล้วก้าวเข้ามาใกล้รินรดามากขึ้น กลิ่นน้ำหอมราคาแพงและกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่อบอวลอยู่รอบตัวเธอทำให้บรรยากาศดูอึดอัดจนน่าอึดอัดใจ “รินรดา เธอเป็นเด็กฉลาดนะ แต่ความฉลาดนั้นมันจะไร้ค่าทันทีถ้าเธอเอาชีวิตไปผูกติดกับอนาคตที่ไม่แน่นอน... ผู้ชายคนนี้ไม่มีอะไรจะส่งเสริมอาชีพการงานของเธอได้เลย มีแต่จะดึงเธอให้ต่ำลง” “การที่รินรักใครสักคน ไม่ใช่การตัดสินใจเพื่อ ‘ส่งเสริม’ อาชีพการงานค่ะ” รินรดาเงยหน้าสบตาหมอพาย สายตาของเธอไม่ได้อ่อนไหวเหมือนเคย แต่มันมีความเด็ดเดี่ยวซ่อนอยู่ “ถ้าหมอจะตำหนิเรื่องงาน รินพร้อมจะรับฟังและปรับปรุงค่ะ แต่ถ้าจะก้าวก่ายเรื่องส่วนตัว... รินขออนุญาตไม่รับฟังนะคะ” ธันวากระตุกยิ้มกว้างขึ้น เขาเดินเข้ามาโอบไหล่คนรักไว้หลวมๆ อย่างประกาศสิทธิ์ สายตาที่เขามองหมอพายคือความสมเพชอย่างชัดเจน “ได้ยินชัดแล้วนะครับ? คนเก่งเขาไม่ยุ่งเรื่องชาวบ้านหรอกครับ เพราะเขาต้องเอาเวลาไปพัฒนาฝีมือ ไม่ใช่เอาเวลามานั่งจับผิดชีวิตคนอื่นเพื่อชดเชยความบกพร่องในใจตัวเอง” “ธันวา!” หมอพายขึ้นเสียงอย่างเหลืออด ใบหน้าสวยคมฉายแววโกรธจัด “อย่าคิดว่าเรียนวิศวะแล้วจะใหญ่คับฟ้าที่นี่ได้นะ ฉันมีวิธีที่จะทำให้ชีวิตการฝึกงานของเด็กในสังกัดฉัน ‘ราบรื่น’ หรือ ‘ยากลำบาก’ กว่าเดิมมากนัก” “ขู่เหรอครับ?” ธันวาขยับเข้าไปหาหมอพายอีกก้าว แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ทำให้รุ่นพี่หมอต้องถอยหลังโดยไม่รู้ตัว “ผมอาจจะเป็นแค่เด็กวิศวะที่ดูเซอร์ๆ แต่มั่นใจเถอะว่าถ้าคุณแตะต้องรินแม้แต่มิลลิเมตรเดียว คุณจะได้รู้ว่าความคลั่งของคนวิศวะเวลามันพังทุกอย่างลงมาน่ะ... มันเป็นยังไง” บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบจะตัดขาดด้วยมีดได้ เสียงเครื่องปรับอากาศที่ดังหึ่งๆ ดูจะดังเกินจริงในความรู้สึก รินรดารู้สึกได้ว่ามือของธันวาที่โอบไหล่เธออยู่กำลังสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความอดทนที่เขามีต่อผู้หญิงคนนี้กำลังจะหมดลง “เราไปกันเถอะริน” ธันวาหันมาพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นความนุ่มนวลอย่างฉับพลัน เขาละสายตาจากหมอพายราวกับว่าอีกฝ่ายเป็นเพียงอากาศธาตุ ทั้งคู่กำลังจะหันหลังเดินออกจากห้อง แต่จังหวะที่ธันวากำลังจะก้าวพ้นขอบประตู เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของหมอพายก็ดังขึ้น เธอหยิบขึ้นมาดูเพียงแวบเดียวแล้วสีหน้าก็เปลี่ยนไป จากความโกรธเกรี้ยวกลายเป็นความช็อกจนซีดเผือด เธอกดรับสายแล้วฟังอยู่เพียงครู่เดียว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังของธันวาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง เธอไม่ได้มองด้วยความโกรธ แต่มันคือความหวาดกลัว “ธันวา... นาย... นายทำอะไรลงไป?” หมอพายถามเสียงสั่น ธันวาหยุดเดิน เขาสวมวิญญาณคนนิ่งขรึมและเย็นชาอีกครั้ง ก่อนจะหันกลับมามองหมอพายช้าๆ “ผมบอกแล้วไงครับว่าผมเป็นเด็กวิศวะ... และพวกผมก็ถนัดที่สุดคือการวางโครงสร้างระบบให้มันทำงานอย่างที่ควรจะเป็น” เขายกโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอที่มีข้อความแจ้งเตือนสถานะการระงับโครงการวิจัยที่หมอพายทุ่มเททำมาตลอดสามปี... สถานะ ‘ถูกตรวจสอบย้อนหลังเนื่องจากข้อผิดพลาดร้ายแรง’ ปรากฏเด่นหรา “ความผิดพลาดที่ถูกซ่อนไว้ใต้พรม ถ้าโดนรื้อออกมาดูแบบละเอียด มิลลิเมตรต่อมิลลิเมตร... ผลมันก็น่าสนุกดีไม่ใช่เหรอครับ?” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงคอยเป็นกำลังใจให้ความรักของธันวาและรินรดาเสมอนะคะ