ความอิจฉาเล็กๆ ในใจ

กลิ่นหอมของกาแฟคั่วบดเข้มข้นลอยอบอวลอยู่ทั่วห้องสี่เหลี่ยมขนาดกะทัดรัด แต่สำหรับรินในวินาทีนี้ มันกลับให้ความรู้สึกกรุ่นร้อนจนเกือบจะหายใจไม่ออก สมุดเลกเชอร์สันห่วงสีพาสเทลเล่มโปรดถูกกอดไว้แนบอกราวกับมันเป็นเกราะคุ้มกันชิ้นสุดท้าย—เกราะที่ไม่อาจปกป้องความรู้สึกแปลกแยกที่กำลังกัดกินหัวใจดวงน้อยๆ ของเธอทีละนิดได้เลย "พาย... แกนี่นะ จัดห้องกี่ทีก็ยังรสนิยมเดิมไม่เปลี่ยน ยัยติסט์เอ้ย" น้ำเสียงใสทุ้มกังวานและเปี่ยมด้วยความสนิทสนมดังขึ้นจากริมระเบียง ร่างโปร่งระหงของหญิงสาวเรือนผมยาวสลวยสีน้ำตาลเข้มในชุดเสื้อเชิ้ตลินินสีขาวกับกางเกงสแลคเข้ารูปเดินกลับเข้ามาในห้อง พร้อมกับรอยยิ้มกว้างที่ฉาบอยู่บนใบหน้าสะสวยเฉี่ยว เธอคือ 'พี่คิม' รุ่นพี่สาวสวยสุดมั่นจากคณะสถาปัตย์เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ... เอ่อ, เพื่อนสนิทคู่หูคู่โปรดของพี่พายที่รินมักจะเห็นในสตอรี่อินสตาแกรมอยู่บ่อยๆ แต่การได้เห็นผ่านหน้าจอโทรศัพท์ กับการต้องมานั่งหายใจร่วมห้องเดียวกันในระยะประชิดแบบนี้ มันให้ความรู้สึกที่แตกต่างกันราวฟ้ากับเหว "ก็มันเป็นสไตล์ที่คุ้นเคย จะให้เปลี่ยนไปตามเทรนด์แฟชั่นบ้าบอแบบแกได้ยังไงกันล่ะ ยัยคิม" พี่พายเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่รินแทบไม่เคยได้ยินมาก่อน น้ำเสียงที่เจือไปด้วยความผ่อนคลาย เสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอที่มักจะสงวนไว้ให้เฉพาะคนสนิทเท่านั้น ดวงตาคมกริบที่เคยนิ่งขรึมเวลาอยู่กับริน บัดนี้กลับพราวระยับและเต็มไปด้วยประกายแห่งความสุขยามที่ทอดมองไปยังผู้หญิงอีกคน รินก้มหน้าลงมองปลายรองเท้าผ้าใบสีขาวของตัวเอง หัวใจดวงเล็กๆ กระตุกวูบอย่างเจ็บแปลبي ความเงียบงันอึดอัดก่อตัวขึ้นรอบกายเธอ รินรู้สึกราวกับตัวเองเป็นเพียง "ส่วนเกิน" ที่บังเอิญหลุดเข้ามาในโลกใบเล็กที่สมบูรณ์แบบของคนทั้งสอง โลกที่มีแต่รหัสลับเฉพาะตัว ภาษาพูดที่เข้าใจกันแค่สองคน และความทรงจำมากมายตลอดสามปีในรั้วมหาวิทยาลัยที่รินไม่มีวันแทรกซึมเข้าไปได้เลย "อ้าว น้องริน... ยังอยู่อีกเหรอคะ พี่นึกว่ากลับคณะไปแล้วซะอีก" พี่คิมหันมามองรินด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตร ทว่าแววตานั้นกลับสำรวจตรวจสอบจนรินรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเด็กน้อยไร้เดียงสาที่หลงเข้ามาในดินแดนของผู้ใหญ่ "อะ... เอえ ค่ะ พอดีริน... รินกำลังจะกลับแล้วค่ะ" รินรีบละล่ำละลักตอบ มือบางที่กอดสมุดเลกเชอร์สั่นเทาเล็กน้อย เธอพยายามฝืนยิ้มให้ดูเป็นธรรมชาติที่สุด แต่ริมฝีปากกลับแข็งเกร็งจนน่าเกลียด "จะรีบไปไหนล่ะคะ นั่งคุยกันก่อนก็ได้ พายเขาก็เพิ่งเคลียร์งานเสร็จ... จริงไหมพาย" พี่คิมหันไปคล้องแขนพี่พายอย่างสนิทสนม รอยสนิทสนมที่ธรรมชาติจนรินต้องรีบเบือนหน้าหนีไปมองทางอื่น เพราะกลัวว่าแววตารื้นน้ำของตัวเองจะทรยศความรู้สึกออกไป "รินมี... มีรายงานกลุ่มที่ต้องรีบไปทำต่อค่ะ เกรงว่าจะรบกวนเวลาคุยของพี่พายกับพี่คิม... เอ่อ ขอบคุณสำหรับเลกเชอร์วันนี้นะคะพี่พาย ขอตัวก่อนนะคะ" รินพูดรัวเร็วราวกับท่องบทละคร เธอไม่รอให้ใครทักท้วง ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง คว้ากระเป๋าผ้าสะพายข้างแล้วก้าวเดินจ้ำอ้าวออกจากห้องสตูดิโอของพี่พายทันที โดยไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับไปสบตากับร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงนั้นเลยแม้แต่น้อย เสียงเรียก "ริน..." แว่วตามหลังมาเบาๆ แต่รินเลือกที่จะทำเป็นไม่ได้ยิน ขาเรียวก้าวเร็วขึ้น... เร็วขึ้น จนกระทั่งหลุดพ้นออกมาจากตัวตึกคณะสถาปัตย์ ลมร้อนยามบ่ายปะทะเข้ากับใบหน้าที่เริ่มร้อนผ่าว หยาดน้ำใสๆ ที่พยายามกลั้นไว้ตั้งแต่ในห้องเอ่อล้นทะลักไหลลงมาอาบแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ ทำไมกันนะ... ทั้งๆที่รู้ตัวดีอยู่แล้วว่าตัวเองเป็นใคร ทั้งๆที่เตือนตัวเองเสมอว่าสถานะระหว่างเธอกับพี่พายมันคืออะไร แต่ทำไมหัวใจเจ้ากรรมถึงยังดื้อรั้นเจ็บปวดกับการเห็นคนอื่นยืนอยู่ข้างๆ พี่พายได้อย่างสนิทสนมขนาดนั้น รินซบหน้าลงกับเสาปูนใต้อาคารเรียนรวม ปล่อยให้น้ำตาไหลรินออกมาเงียบๆ คนเดียว ความรู้สึกอิจฉาตาร้อนระอุขึ้นในอกจนหายใจไม่ออก มันไม่ใช่ความเกลียดชัง แต่มันคือความน้อยเนื้อต่ำใจที่กัดกินความมั่นใจจนไม่เหลือชิ้นดี เธอเป็นใครกัน... ก็แค่รุ่นน้องที่เข้ามาตีสนิทเพื่อขอเลกเชอร์ เป็นแค่เด็กปีหนึ่งที่พี่พายคงเอ็นดูเหมือนน้องสาวแก้เหงาเท่านั้นแหละ "ร้องไห้ทำไมตรงนี้... ใครทำอะไรฮึ?" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นเหนือศีรษะ พร้อมกับสัมผัสอุ่นจัดที่แตะลงบนไหล่บอบบาง รินสะดุ้งสุดตัว เงยหน้าขึ้นมองด้วยดวงตาแดงก่ำที่ชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตา และภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก ไม่ใช่พี่พาย... แต่เป็นร่างสูงโปรดของ 'พี่คิม' ที่ยืนมองเธอด้วยสายตาที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะเป็นแค่มือใหม่เพิ่งรู้จักกัน รอยยิ้มอ่อนโยนที่ปรากฏบนริมฝีปากนั้นไม่ได้มีความเยาะเย้ยถากถางเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับเต็มไปด้วยความรู้ทันอย่างน่ากลัว "พี่... พี่คิม..." รินละล่ำละลัก ถอยหลังกรูดด้วยความตกใจ พี่คิมก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด ยื่นทิชชูผืนสะอาดมาตรงหน้า ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของรินหยุดหมุนไปชั่วขณะ "เลิกถอยห่างแล้วฟังพี่ดีๆ นะคะเด็กน้อย... สิ่งที่น้องรินกำลังกลัว และสิ่งที่น้องรินกำลังอิจฉาอยู่น่ะ... มันไม่มีทางเป็นอย่างที่หนูคิดหรอกค่ะ เพราะว่า..." ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับกลิ่นลิลลี่สีขาวเสมอนะคะ