อาการป่วยที่ทำให้ใจสั่น

"เลิกทำหน้าเหมือนเห็นผีได้แล้วริน... แค่รถคันเดียว มันไม่มีค่าพอจะทำให้เธอตัวสั่นขนาดนั้นหรอก" เสียงพึมพำกับตัวเองในลำคอไม่ได้ช่วยให้ความหนาวเหน็บที่เกาะกุมหัวใจมลายหายไป รถสีดำคันนั้นยังคงจอดนิ่งสนิท ราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังซุ่มมองเหยื่อในความมืด รินพยายามกลั้นหายใจ เดินกึ่งวิ่งออกมาจากห้องสมุดจนกระทั่งถึงหอพัก แรงปะทะของเครื่องปรับอากาศภายในห้องที่เย็นจัด บวกกับความอ่อนล้าสะสมจากการสอบกลางภาค ทำให้เรี่ยวแรงที่เหลืออยู่มลายหายไปสิ้น เธอล้มตัวลงบนเตียงโดยไม่แม้แต่จะเปิดไฟ ความรู้สึกร้อนผ่าวที่โหนกแก้มเริ่มลุกลาม ร่างกายที่เคยแข็งแรงกลับรู้สึกหนักอึ้งเหมือนถูกถ่วงด้วยก้อนหิน รินคุดคู้ตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม กลิ่นของกระดาษสมุดเลกเชอร์ที่มักจะทำให้เธอสบายใจ กลับกลายเป็นกลิ่นเหม็นอับในยามที่เธอป่วยหนัก... หรือจริงๆ แล้ว กลิ่นนั้นไม่ใช่กลิ่นของกระดาษ แต่มันคือความกังวลที่พุ่งพล่านจนเธอเริ่มเพ้อ เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นเป็นจังหวะที่คุ้นเคย มันแผ่วเบาแต่กังวานในความเงียบ "ริน... เปิดประตูให้พี่หน่อยสิคะ พี่ทราบจากเพื่อนเธอว่าวันนี้เธอไม่เข้าเรียน" เสียงของพี่พาย... เสียงที่อบอุ่นและสุขุมราวกับสายฝนในฤดูร้อน รินพยายามยันตัวขึ้น แต่ศีรษะกลับหมุนเคว้ง เธอไร้เรี่ยวแรงเกินกว่าจะขยับกายไปเปิดประตูได้ "พี่พายคะ... ริน... รินไม่ไหวค่ะ..." เสียงของเธอแหบพร่าแทบไม่ได้ยิน วินาทีต่อมา เสียงไขกุญแจสำรองที่พี่พายเคยขออนุญาตเจ้าของหอเก็บไว้ดังกริ๊กเบาๆ ประตูเปิดออกพร้อมกับร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาที่ดูโดดเด่นท่ามกลางความมืดมิดในห้อง พี่พายก้าวเข้ามา สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะมาหยุดที่ก้อนผ้าห่มที่สั่นเทาบนเตียง "พระเจ้า... ริน ตัวเธอร้อนเหมือนไฟเลยนะ" พี่พายรีบวางกระเป๋าใบเก่งลงบนโต๊ะ เธอทรุดตัวลงนั่งข้างเตียง ฝ่ามือเรียวยาวสัมผัสเข้าที่หน้าผากของรินอย่างแผ่วเบา ความเย็นจากมือของรุ่นพี่ปะทะกับผิวหนังที่ร้อนระอุ ทำให้รินเผลอครางออกมาเบาๆ ด้วยความรู้สึกโล่งใจ "พี่พาย... พี่มาที่นี่... เพราะหนูป่วยใช่ไหมคะ?" รินพยายามลืมตาขึ้นมองใบหน้าสวยเฉี่ยวที่ยามนี้แฝงไปด้วยความกังวลอย่างปิดไม่มิด "ไม่ใช่แค่เพราะป่วยหรอกค่ะ" พี่พายตอบพลางลุกขึ้นไปหยิบผ้าขนหนูมาชุบน้ำในห้องน้ำ "พี่เห็นรถคันนั้นตอนขามา... พี่เลยรีบขึ้นมาหาเธอ" คำพูดนั้นทำให้รินชะงัก ลมหายใจติดขัด พี่พายรู้เรื่องรถคันนั้น... และพี่พายเลือกที่จะมาหาเธอแทนที่จะหลบเลี่ยง พี่พายกลับมาพร้อมอ่างน้ำใบเล็ก เธอค่อยๆ ซับน้ำลงบนหน้าผากและลำคอของรินอย่างทะนุถนอม ความใกล้ชิดที่เกินขอบเขตของรุ่นพี่รุ่นน้องทำให้รินใจสั่นจนแทบจะลืมความเจ็บป่วย ใบหน้าของพี่พายอยู่ใกล้แค่เอื้อม กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมผสมกับกลิ่นแป้งเด็กที่พี่พายใช้ประจำ ทำให้รินรู้สึกเหมือนกำลังล่องลอย "อย่ามองพี่แบบนั้นสิคะ" พี่พายกระซิบ เสียงของเธอต่ำลงจนเกือบจะเป็นเสียงกระซิบ "ถ้ารู้ว่าคนตัวเล็กแถวนี้ต้องมาป่วยเพราะความกลัว พี่คงไม่ปล่อยให้เธอห่างสายตาตั้งแต่วันแรก" "พี่พาย... ถ้าวันหนึ่งคนที่อยู่ในรถคันนั้น... เขาไม่ยอมปล่อยหนูไปล่ะคะ?" รินถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ความเปราะบางของคนป่วยทำให้เกราะป้องกันใจของเธอพังทลาย พี่พายหยุดมือที่กำลังซับเหงื่อ เธอโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากของทั้งคู่ชิดกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บนใบหน้า ความเงียบในห้องหอพักราวกับถูกแช่แข็ง มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวของรินที่ดังก้อง "ไม่มีใครเอาตัวเธอไปจากห้องของพี่ได้... แม้แต่คนในอดีตของพี่เอง" พี่พายเว้นจังหวะ สายตาคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของรินเหมือนจะสะกดให้หยุดนิ่ง "รินคะ... พักผ่อนเถอะนะ ไม่ต้องคิดอะไรแล้ว พี่จะอยู่ตรงนี้เอง จนกว่าไข้ของเธอจะลด" พี่พายเอื้อมมือไปลูบกลุ่มผมของรินอย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังปลอบประโลมเด็กน้อยที่ขวัญเสีย รินรู้สึกได้ถึงความปลอดภัยที่โอบล้อมรอบตัว ความรู้สึกที่พี่พายไม่เคยแสดงออกให้ใครเห็นมาก่อนถูกหยิบยื่นให้เธอเพียงคนเดียว ในความเงียบสงัดนั้น ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ดูเหมือนจะขยับเข้าใกล้กันมากกว่าคำว่า 'รุ่นพี่' หรือ 'รุ่นน้อง' ทว่า ในขณะที่รินกำลังจะเข้าสู่ห้วงนิทราด้วยความอุ่นใจ เสียงโทรศัพท์มือถือของพี่พายที่วางอยู่บนโต๊ะก็สั่นครืดขึ้นมาพร้อมกับเสียงเรียกเข้าที่สว่างวาบในความมืด พี่พายหันไปมองหน้าจอเพียงแวบเดียว ดวงตาสวยคมที่เคยอ่อนโยนกลับแข็งค้างขึ้นมาทันที ราวกับมีน้ำแข็งเกาะกุม เธอวางมือจากหน้าผากของรินอย่างรวดเร็ว สีหน้าของพี่พายเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดจนน่ากลัว "ริน... พี่ขอโทษนะ" พี่พายลุกขึ้นยืนกะทันหัน "พี่มีเรื่องสำคัญที่ต้องรีบไปจัดการ... เดี๋ยวพี่จะกลับมา" ก่อนที่รินจะได้เอ่ยถาม พี่พายก็คว้าโทรศัพท์และเดินออกจากห้องไปอย่างเร่งรีบ ทิ้งให้รินนอนตะแคงอยู่บนเตียงด้วยความรู้สึกหนาวเหน็บที่หวนกลับมาอีกครั้ง ความสงสัยกัดกินใจจนเธอตัดสินใจฝืนลุกขึ้นเดินโซเซไปที่หน้าต่างห้องพักเพื่อมองลงไปด้านล่าง รถยนต์คันสีดำคันเดิมที่เคยจอดอยู่หน้าห้องสมุด บัดนี้ได้เคลื่อนมาจอดนิ่งสนิทอยู่ที่หน้าหอพักของเธอแล้ว... และคนที่ก้าวลงมาจากรถคือชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบกริบ เขายืนกอดอกเงยหน้ามองขึ้นมาที่หน้าต่างห้องของเธอ ราวกับรู้ดีว่าเธอกำลังแอบมองอยู่ และข้างๆ ชายคนนั้น... พี่พายกำลังเดินเข้าไปหาเขาด้วยท่าทีที่ดูเย็นชาที่สุดเท่าที่รินเคยเห็นมา ก่อนที่พี่พายจะหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้เขา พร้อมกับประโยคที่ทำให้เลือดในกายของรินเย็นเฉียบ "ตกลงว่านี่คือราคาที่คุณตั้งไว้... สำหรับการแลกตัวของฉันใช่ไหมคะ?" ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับกลิ่นลิลลี่สีขาวเสมอนะคะ