มื้อค่ำใต้แสงโคมไฟ

“ถ้ายังยืนบื้ออยู่ตรงนั้น ก็ช่วยหยิบหัวหอมให้หน่อยค่ะ ไม่ใช่มายืนทำหน้าเหมือนคนถูกทิ้ง” เสียงราบเรียบแต่แฝงความหงุดหงิดเล็กน้อยของพี่พายดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบที่ปกคลุมห้องครัวเล็กๆ ในคอนโด รินสะดุ้งสุดตัว กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำมันงาที่กำลังตั้งกระทะไม่ได้ช่วยให้ความประหม่าในใจเธอลดลงเลยแม้แต่น้อย หลังจากเหตุการณ์ในห้องสมุดตอนบ่ายวันนั้น เธอไม่คิดว่าพี่พายจะส่งข้อความมาบอกว่า ‘มาหาที่ห้องสิ จะสอนทำกับข้าว’ แทนที่จะเป็นคำขอโทษหรือคำอธิบายใดๆ รินรีบสาวเท้าเข้าไปใกล้ร่างโปร่งที่กำลังง่วนอยู่หน้าเตา พี่พายในลุคเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นสบายๆ ดูแตกต่างจากพี่พายรุ่นพี่สุดเนี๊ยบในคณะอย่างสิ้นเชิง แต่ถึงอย่างนั้น บรรยากาศรอบตัวเธอก็ยังคงมีความกดดันที่มองไม่เห็นกั้นกลางอยู่ดี “คือ... รินขอโทษนะคะเรื่องที่ห้องสมุด” รินเอ่ยเสียงแผ่ว พลางหยิบหัวหอมส่งให้ มือของเธอสั่นเล็กน้อยตอนที่นิ้วเรียวสวยของพี่พายสัมผัสโดน พี่พายชะงักไปครู่หนึ่ง หันมามองรินด้วยดวงตาคู่คมที่อ่านยาก คล้ายกับเธอกำลังพิจารณาว่าความไร้เดียงสาของคนตรงหน้าคืออาวุธหรือความอ่อนแอ “เรื่องนั้นช่างมันเถอะค่ะ ถ้าอยากให้มื้อเย็นไม่ไหม้ ก็ช่วยหั่นผักให้ละเอียดตามที่บอก อย่าให้เห็นว่ามีชิ้นไหนหนาเกินไปนะคะ” คำสั่งนั้นจบลงด้วยการส่งมีดปลายแหลมให้ รินรับมาด้วยความเกร็ง เธอเริ่มหั่นหัวหอมด้วยความตั้งใจจนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง พี่พายไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอเพียงแค่หันไปปรุงอาหารเงียบๆ จังหวะการเคลื่อนไหวที่คล่องแคล่วของพี่พายเปรียบเสมือนบทเพลงที่มีจังหวะจะโคน ต่างจากรินที่ทำอะไรก็ดูเงอะงะไปหมด ภายในห้องพักโทนสีมืดที่ประดับด้วยโคมไฟสีวอร์มไลท์แสงนวลตา บรรยากาศเริ่มเปลี่ยนไปเมื่อกลิ่นหอมของอาหารฟุ้งกระจาย พี่พายขยับเข้ามาใกล้เพื่อตรวจสอบงานของรินโดยไม่ทันตั้งตัว ลมหายใจอุ่นๆ รดลงที่ข้างแก้ม รินรู้สึกได้ถึงความร้อนที่พุ่งขึ้นมาถึงใบหู “บอกแล้วไงคะว่าอย่าหั่นใหญ่เกินไป” เสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูทำให้รินตัวแข็งทื่อ พี่พายวางมือทาบลงบนหลังมือของรินที่กำลังถือมีด ความอบอุ่นที่ส่งผ่านผิวหนังทำให้หัวใจของรินเต้นรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก “พี่พาย... ริน...” “อยู่นิ่งๆ ค่ะ” พี่พายบังคับมือนั้นเบาๆ เคลื่อนมีดลงไปบนผักอย่างนุ่มนวล รินมองภาพนั้นผ่านเงาสะท้อนจากผนังห้องครัว พี่พายไม่ได้มองผักหรอก แต่สายตาของเธอกำลังจับจ้องที่ใบหน้าของรินผ่านกระจกเงา สายตานั้นมีความซับซ้อนเกินกว่าที่เด็กปีหนึ่งอย่างรินจะเข้าใจ มันไม่ใช่ความเอ็นดูแบบรุ่นพี่รุ่นน้อง แต่มันดูเหมือนการพยายามค้นหาอะไรบางอย่างที่หายไป เมื่ออาหารจานหลักถูกยกมาวางที่โต๊ะตัวเล็กใต้แสงโคมไฟ บรรยากาศที่เคยตึงเครียดเริ่มคลี่คลายลงเป็นความอึดอัดรูปแบบใหม่ที่หอมหวาน รินมองคนตรงหน้าที่กำลังตักข้าวเข้าปากอย่างสงบนิ่ง ความงามของพี่พายภายใต้แสงสลัวดูราวกับภาพวาดที่แตะต้องไม่ได้ “ทำไมถึงทำดีกับรินคะ?” รินกลั้นใจถามออกไปในที่สุดหลังจากความเงียบปกคลุมมานานเกินไป “หลังจากที่พี่ไล่รินในห้องสมุด รินคิดว่าพี่จะไม่มีวันคุยกับรินอีกแล้ว” พี่พายวางช้อนลงช้าๆ เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองทันที แต่ใช้เวลาครู่ใหญ่ในการพิจารณาสิ่งที่อยู่ในจาน “บางที... การที่คนเราพยายามจะซ่อนอะไรไว้ มันไม่ได้แปลว่าเราอยากจะเก็บมันไว้ตลอดไปหรอกนะริน แต่บางทีการเปิดเผยมันออกมา ก็อาจจะทำลายทุกอย่างที่เราพยายามสร้างไว้เหมือนกัน” รินนิ่งไป เธอรับรู้ได้ว่าคำพูดนั้นไม่ใช่เรื่องของอาหาร แต่มันคือเรื่องของกำแพงในใจของพี่พาย “พี่เชื่อใจรินได้นะคะ... รินไม่ได้อยากเข้ามาเพื่อทำลายอะไร รินแค่อยาก... เข้ามาอยู่ในที่ที่พี่อนุญาตให้รินอยู่” พี่พายเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่นั้นไหววูบเพียงเสี้ยววินาที เธอแค่นยิ้มบางๆ ที่ดูเศร้าสร้อย “อย่าสัญญาอะไรที่ตัวเองยังไม่รู้เลยค่ะว่าต้องเจออะไรบ้าง” ทันใดนั้น เสียงออดหน้าห้องก็ดังขึ้นขัดจังหวะบทสนทนาอันเปราะบาง ทั้งสองสะดุ้งตัวโยน พี่พายขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ เพราะเวลานี้ไม่ควรมีใครมาหาเธอ รินมองท่าทีที่เปลี่ยนไปของรุ่นพี่ด้วยความสงสัย พี่พายลุกขึ้นเดินไปที่ประตูด้วยฝีเท้าที่หนักแน่น รินเดินตามหลังไปอย่างหวั่นใจ เมื่อประตูเปิดออก ร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งในชุดสูทเนี้ยบก็ปรากฏตัวขึ้น เขาดูภูมิฐานและมีกลิ่นอายของความคุ้นเคยที่ทำให้รินรู้สึกไม่ปลอดภัยโดยสัญชาตญาณ “พาย... ผมบอกแล้วใช่ไหมว่าหนีมาที่นี่ก็ไม่มีประโยชน์” ชายคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ก่อนจะปรายตามองมาที่รินที่ยืนอยู่ข้างหลังพี่พาย “แล้วนี่... คือเหตุผลที่เธอเปลี่ยนไปงั้นเหรอ?” พี่พายกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่ข้อมือปูดนูน รินสังเกตเห็นว่าร่างกายของพี่พายสั่นเทาเล็กน้อย ความกลัวเริ่มเกาะกินใจรินเมื่อเห็นแววตาที่เปลี่ยนไปของพี่พาย—มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความหวาดกลัวอย่างที่สุดที่รินไม่เคยเห็นมาก่อน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามการเดินทางของรินและพี่พายนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ กลิ่นลิลลี่สีขาว