ติวเตอร์ส่วนตัวที่เย็นชา

"ริน... ถ้าจะจ้องปากกาแทนกระดาษขนาดนั้น เอาไปเคี้ยวเล่นเลยดีไหมคะ?" น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความนัยทิ้งตัวลงกลางความเงียบสนิทภายในห้องสมุดสถาปัตย์ชั้นบนสุด รินสะดุ้งสุดตัวจนปากกาในมือแทบหลุดร่วง เธอเงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาคมกริบของ ‘พี่พาย’ ที่ตอนนี้กำลังเท้าคางมองเธอด้วยสายตาอ่านยาก ผมสีเข้มของรุ่นพี่สาวถูกรวบขึ้นลวกๆ เผยให้เห็นลำคอระหงและรอยสักรูปเรขาคณิตจางๆ หลังใบหู—เป็นภาพที่ทำให้หัวใจของรินกระตุกวูบอย่างห้ามไม่ได้ "ขอโทษค่ะ... คือรินแค่... งงตรงสูตรคำนวณโครงสร้างนิดหน่อยค่ะ" รินรีบก้มหน้าหลบสายตา ร้อนผ่าวไปทั่วใบหน้า พยายามรวบรวมสมาธิที่กระจัดกระจายกลับมาไว้บนเลกเชอร์ที่ยืมมา "งง หรือใจลอย" พี่พายเลิกคิ้วข้างหนึ่ง ก่อนจะขยับตัวเข้ามาใกล้ ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวโอเวอร์ไซส์ขยับเก้าอี้เข้ามาจนชิดที่นั่งของริน กลิ่นหอมจางๆ ประจำตัวพี่พายที่เหมือนกลิ่นกระดาษใหม่ผสมกับเครื่องเขียนราคาแพงโชยเข้าจมูกรินจนเธอแทบลืมหายใจ "ริน... พี่พายสอนเร็วไปหรือเปล่าคะ?" รินเอ่ยถามเสียงเบา พยายามไม่หันไปสบตาสวยคู่นั้นตรงๆ เพราะกลัวว่ารุ่นพี่จะเห็นประกายความในใจที่เธอซ่อนไว้ไม่มิด พี่พายไม่ตอบในทันที แต่กลับหยิบปากกาสีแดงจากมือรินไป ก่อนจะโน้มตัวลงมาจนเส้นผมยาวสลวยระลงบนไหล่ของรุ่นน้อง กลิ่นหอมฟุ้งนั้นชัดเจนขึ้นจนรินต้องกลั้นใจ มือเรียวยาวของพี่พายจรดลงบนกระดาษวาดเขียนแผ่นใหญ่ ลากเส้นประกอบอย่างคล่องแคล่วและหนักแน่น รอยยิ้มมุมปากของรุ่นพี่ที่ปรากฏขึ้นแวบหนึ่งทำให้รินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนช้าลง "ถ้าฉันสอนเร็ว แล้วเธอจะทำอย่างไรคะ?" พี่พายกระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นๆ ของอีกฝ่ายทำให้รินขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "บอกให้ฉันหยุด หรือจะใช้ความ 'ไม่เข้าใจ' นี่ เป็นข้ออ้างให้ฉันอยู่กับเธอไปเรื่อยๆ กันแน่ หืม?" หัวใจของรินเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมาจากอก คำถามนั้นไม่ใช่คำถามธรรมดา แต่มันคือการรุกไล่ที่ทำให้คนฟังแทบหยุดหายใจ รินเม้มปากแน่น พยายามบังคับมือที่สั่นเทาของตัวเองไม่ให้แสดงอาการพิรุธ "รินไม่ได้ตั้งใจจะรบกวนเวลาพี่พายขนาดนั้นค่ะ... แค่..." "แค่ชอบ?" พี่พายสวนกลับทันควัน พร้อมกับขยับตัวกลับไปนั่งท่าเดิม แต่ดวงตาคู่นั้นยังคงจ้องมองรินราวกับจะค้นหาความลับบางอย่างที่เธอพยายามปิดบังไว้ "ฉันไม่ได้โง่นะริน สายตาของเธอมันบอกทุกอย่างตั้งแต่วันแรกที่เธอเดินเข้ามาขอเลกเชอร์แล้ว" บรรยากาศในห้องสมุดเงียบงันลงอีกครั้ง เสียงเครื่องปรับอากาศดังหึ่งๆ อยู่เบื้องหลัง แต่สำหรับริน มันกลับดังกลบด้วยเสียงหัวใจที่เต้นรัวจนน่ากลัว เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นสถาปนิกฝึกหัดที่กำลังถูกพี่พายรื้อถอนโครงสร้างความรู้สึกทีละชิ้นอย่างใจเย็น "ริน... รินแค่..." "ไม่ต้องแก้ตัวหรอกค่ะ" พี่พายวางปากกาลง เสียงกระทบของมันดังสะท้อนก้อง "การที่ฉันยอมเปิดพื้นที่ส่วนตัวให้ใครเข้ามา มันไม่ใช่เรื่องที่ฉันทำได้ง่ายๆ แต่เธอก็ทำได้... เก่งนี่คะ" นิ้วเรียวยาวของพี่พายเอื้อมมาเชยคางรินให้เงยขึ้นสบตา สายตาที่เคยเย็นชาในคราแรก บัดนี้กลับฉายแววบางอย่างที่อ่านไม่ออก มันไม่ใช่ความรังเกียจ แต่เป็นความรู้สึกประหลาดที่ทำให้รินรู้สึกราวกับกำลังจมลงในมหาสมุทรที่ไม่มีก้นบึ้ง ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากทางเข้าห้องสมุด ทั้งคู่ผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับมีไฟฟ้าช็อต ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนจะเดินตรงเข้ามาหาที่โต๊ะ แสงไฟสลัวในห้องสมุดสะท้อนให้เห็นใบหน้าเรียบเฉยของ 'พี่คิน' รุ่นพี่ปี 4 ประธานชมรมที่พี่พายเพิ่งมีปัญหากันไปเมื่อสัปดาห์ก่อน "พาย... ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอต้องอยู่ที่นี่" พี่คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำ กดดัน "งานโปรเจกต์ที่เธอทำอยู่... เธอคิดจริงๆ เหรอว่าเธอจะปิดบังเรื่อง 'โครงสร้างนั่น' ได้ตลอดไป? ถ้าความลับเรื่องนั้นรั่วไหลออกไป ต่อให้เธอเป็นลูกรักอาจารย์แค่ไหน ก็ไม่รอดหรอกนะ" รินเบิกตากว้างเมื่อเห็นพี่พายกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่มือปูดโปน ความมั่นใจและท่าทีสบายๆ เมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความตึงเครียดที่แผ่ออกมาจนบรรยากาศรอบข้างดูอึดอัด พี่พายค่อยๆ หันไปเผชิญหน้ากับผู้มาเยือน ดวงตาคู่นั้นที่เคยอ่อนโยนกับริน กลับเปลี่ยนเป็นนิ่งสนิทจนน่ากลัว "เรื่องของฉัน... ไม่เกี่ยวกับนาย" พี่พายตอบเสียงเย็น ก่อนจะหันมามองรินด้วยสายตาที่ทำให้รินใจหายวาบ "ริน... วันนี้พอแค่นี้เถอะค่ะ... กลับไปได้แล้ว" "แต่ว่า..." รินอ้าปากจะท้วง แต่พี่พายกลับหันหลังให้เธอโดยไม่แม้แต่จะปรายตามามองอีกเลย รินยืนนิ่งงันอยู่กลางห้องสมุด ท่ามกลางความตึงเครียดที่พุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหัน เธอรู้สึกเหมือนกำแพงที่พี่พายเพิ่งเปิดออกมาให้เห็นเสี้ยวหนึ่ง กำลังถูกปิดตายลงอีกครั้งด้วยเงาของอดีตที่รินไม่เคยรู้จักมาก่อนเลยแม้แต่น้อย ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของรินและพี่พายนะคะ หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้ทุกคนใจสั่นไปพร้อมกับกลิ่นลิลลี่สีขาวนะคะ!