ความลับที่ซ่อนในลิ้นชัก

“พี่พายคะ... ลิ้นชักนี้มันล็อกอยู่ จะเป็นอะไรไหมคะถ้าหนูจะขอยืมกรรไกรจากตรงนี้?” รินเอ่ยถามพลางชะงักมือที่กำลังควานหาอุปกรณ์ทำเลกเชอร์ในโต๊ะทำงานของรุ่นพี่ปีสาม ร่างบางในชุดนักศึกษาเพิ่งจะย้ายตัวเองเข้ามานั่งประจำการในห้องสตูดิโอส่วนตัวของพี่พายได้ไม่ถึงชั่วโมง กลิ่นหอมจางๆ ของไม้สนและสีน้ำมันที่อบอวลอยู่ในห้องนี้ทำให้รินรู้สึกเหมือนกำลังก้าวเข้ามาในโลกอีกใบหนึ่ง โลกที่เต็มไปด้วยความลับของหญิงสาวผู้มีดวงตาดุจกวางที่ซ่อนความเปลี่ยวเหงาไว้ภายใต้มาดนิ่งขรึม พี่พายที่กำลังง่วนอยู่กับการร่างแบบแปลนบนโต๊ะเขียนแบบตัวใหญ่หันมามองช้าๆ แววตาของเธอวูบไหวไปชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิม “ลิ้นชักที่สองจากข้างบนน่ะริน... พี่ทำกุญแจหายไปนานแล้ว ถ้ามันเปิดไม่ได้ก็ข้ามไปก่อนเถอะ เดี๋ยวพี่ไปหยิบกรรไกรสำรองในตู้เก็บของให้” น้ำเสียงนั้นราบเรียบ ทว่ามีร่องรอยของความกระวนกระวายที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี รินยิ้มเจื่อนๆ พยักหน้ารับอย่างว่าง่าย แต่ในจังหวะที่พี่พายหมุนตัวเดินออกไปจากห้อง กลิ่นหอมของน้ำหอมกลิ่นดอกมะลิจางๆ ก็อบอวลตามหลังไป รินเหลือบมองลิ้นชักสีเข้มตัวนั้นด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด มันไม่ใช่ความอยากรู้อยากเห็นแบบไร้เหตุผล แต่มันเหมือนมีแรงดึงดูดบางอย่าง... เหมือนกับเสียงกระซิบที่แว่วมาจากส่วนลึกของใจ มือบางของรินวางลงบนขอบลิ้นชัก ก่อนจะพบว่ามันไม่ได้ถูกล็อกแน่นหนาอย่างที่พี่พายบอก เธอกดนิ้วลงไปเพียงเบาๆ สลักที่ดูเหมือนจะเสียก็คลายออกอย่างง่ายดาย หัวใจของรินเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอก เธอไม่ได้ตั้งใจจะละเมิดความเป็นส่วนตัวของใคร แต่นิ้วมือกลับทรยศความตั้งใจด้วยการค่อยๆ ดึงลิ้นชักนั้นออกมา ข้างในนั้นไม่มีกรรไกร ไม่มีสมุดโน้ตงานสถาปัตย์อย่างที่คาดหวัง มันคือสมุดสเก็ตช์ภาพเล่มหนาที่ถูกห่อหุ้มด้วยปกหนังสีดำสนิท รินหยิบมันขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา หน้ากระดาษแต่ละแผ่นเต็มไปด้วยรอยดินสอที่ตวัดอย่างหนักแน่นและอ่อนช้อยในเวลาเดียวกัน ลายเส้นเหล่านั้นคุ้นตาอย่างประหลาด... รูปสวนหลังคณะตอนฝนตก รูปก้อนเมฆเหนือตึกอักษรฯ และเมื่อเปิดมาถึงหน้ากลางๆ รินก็ต้องหยุดหายใจ ภาพผู้หญิงคนหนึ่งกำลังนั่งหลับฟุบลงกับโต๊ะเลกเชอร์ ผมยาวสยายปรกแก้มใส แสงแดดที่ลอดผ่านหน้าต่างฉาบลงบนใบหน้าดูนุ่มนวลราวกับภาพวาดในฝัน ผู้หญิงในภาพนั้นคือ 'ริน' ที่กำลังหลับใหลอย่างไม่รู้ตัว รินนิ้วสั่นระริกขณะพลิกหน้าถัดไป มีทั้งภาพเธอตอนกำลังทำหน้ายู่เวลาอ่านหนังสือยากๆ ภาพเธอกำลังยิ้มให้แมวจรจัดที่หน้าคณะ ทุกภาพถูกวาดด้วยความประณีตบรรจง ลายเส้นที่ถ่ายทอดออกมาบ่งบอกถึง 'สายตา' ของคนวาดได้อย่างชัดเจนว่า... คนที่วาดภาพเหล่านี้ลงไป ต้องมองเธอนานแค่ไหน และมองด้วยความรู้สึกแบบไหน “พี่พายมองหนู... แบบนี้มาตลอดเลยเหรอคะ?” รินพึมพำกับตัวเอง เสียงสั่นเครือคลอไปกับความอุ่นซ่านที่แล่นพล่านทั่วอก ในจังหวะที่รินกำลังจะพลิกดูหน้าต่อไป เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้อง หัวใจของเธอกระตุกวูบ รีบยัดสมุดเล่มนั้นกลับเข้าไปที่เดิมด้วยความลนลาน แต่ทว่า ความตื่นตระหนกทำให้สมุดเล่มนั้นเผยอค้างอยู่ครึ่งๆ กลางๆ ก่อนที่ประตูห้องจะเปิดออก พี่พายเดินกลับเข้ามาพร้อมกับกรรไกรในมือ ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ลิ้นชักที่เปิดค้างไว้เพียงนิดเดียว บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง อุณหภูมิรอบกายดูเหมือนจะลดต่ำลงจนรินสัมผัสได้ถึงไอเย็นเยียบ “ริน... พี่บอกแล้วใช่ไหมว่าลิ้นชักนั้นมันไม่มีอะไร” เสียงของพี่พายต่ำลงจนเกือบจะเป็นเสียงกระซิบ แต่มันกลับทรงพลังจนรินขยับตัวไม่ได้ รินหันไปมองรุ่นพี่สาวที่มีใบหน้าเรียบเฉยราวกับรูปปั้น แต่ทว่าในดวงตาคู่นั้นกลับมีประกายความสับสนและ... ความหวาดกลัวที่รินไม่เคยเห็นมาก่อน “พี่พายคะ... หนูไม่ได้ตั้งใจจะแอบดู แต่...” รินพยายามหาคำพูดมาอธิบาย แต่ทุกอย่างกลับติดอยู่ที่ลำคอ พี่พายก้าวเข้ามาใกล้ ลมหายใจอุ่นๆ ของเธอปะทะเข้ากับใบหน้าของรุ่นน้องอย่างจัง เธอวางกรรไกรลงบนโต๊ะเสียงดัง ‘กริ๊ก’ ก่อนจะเอื้อมมือมาปิดลิ้นชักนั้นลงด้วยตัวเอง มือของเธอทับลงบนมือของรินที่ยังสั่นไม่เลิก “ถ้ารู้แล้วว่ามีอะไรอยู่ในนั้น... รินยังจะกล้าขอเลกเชอร์จากพี่อยู่อีกเหรอ?” ประโยคคำถามที่เหมือนการต้อนให้จนมุมทำให้รินเงยหน้าขึ้นสบตาคนตรงหน้า ก่อนที่พี่พายจะโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน “หรือว่า... ความลับในนั้น มันทำให้รินอยากจะหนีไปให้ไกลจากพี่กันแน่?” เสียงล็อคประตูดังขึ้นเบาๆ จากฝีมือของใครบางคนที่เพิ่งก้าวเข้ามาในห้องโดยไม่ได้รับเชิญ พี่พายชะงักและผละออกทันที รินหันไปมองตามเสียงนั้นและต้องเบิกตากว้างเมื่อพบกับคนที่ยืนอยู่ตรงกรอบประตู... คนที่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่ในเวลานี้ และเป็นคนที่ถือความลับอีกด้านหนึ่งของพี่พายเอาไว้ในมือ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความลับของพี่พายและรินในบทนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าความรู้สึกที่ซ่อนอยู่จะส่งไปถึงหัวใจของรี้ดเดอร์ทุกคนค่ะ กลิ่นลิลลี่สีขาว