สัญญาในคืนพระจันทร์เต็มดวง

“ถ้าพี่พายยังไม่ยอมมองตารินตรงๆ รินจะถือว่าที่พูดมาทั้งหมด... คือการโกหกนะคะ” น้ำเสียงของรินสั่นพร่า ท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ซ่านไปทั่วระเบียงดาดฟ้าตึกคณะสถาปัตย์ ดวงจันทร์ดวงโตสีนวลตาแขวนเด่นอยู่บนผืนฟ้า ราวกับพยานปากเอกที่เฝ้ามองความกระอักกระอ่วนของคนสองคน กลิ่นอายจางๆ ของสีอะคริลิกและไม้บรรทัดเหล็กที่ติดตัวพี่พายมาไม่เคยทำให้รินรู้สึกห่างเหิน แต่วันนี้... ระยะห่างระหว่างเราดูเหมือนจะยาวนานเป็นกิโลเมตร พี่พายถอนหายใจยาว ไหล่ที่เคยตั้งตรงอย่างสง่างามดูอ่อนล้าลงทันที เธอหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับรุ่นน้องปีหนึ่งผู้มีดวงตารื้นน้ำใสคลอ ภายใต้แสงจันทร์ ใบหน้าสวยเฉี่ยวที่ใครต่อใครต่างนิยามว่า 'เข้าถึงยาก' กลับดูแตกสลายและเปราะบางอย่างที่รินไม่เคยเห็นมาก่อน “ริน...” พี่พายเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยเสียงที่แผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ “พี่ไม่ใช่คนใจดีอย่างที่รินคิด พี่แค่... กลัว” “กลัวอะไรคะ?” รินก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกหนึ่งก้าว “กลัวว่าถ้าเปิดใจให้รินเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัว พี่จะสูญเสียการควบคุมไปเหรอคะ? หรือกลัวว่าสุดท้ายแล้ว... รินจะเป็นคนเดินจากไปเอง?” พี่พายแค่นยิ้มที่มุมปาก มือเรียวสวยที่มักจะใช้จับปากกาเขียนแบบบรรจงลูบไล้ไปตามราวระเบียงเหล็กอย่างเหม่อลอย “พี่สร้างกำแพงไว้สูงมาก รินรู้ใช่ไหม? คนอย่างพี่ ถ้าจะรักใครสักคน มันไม่ใช่แค่เรื่องของความรู้สึก แต่มันคือการยอมสละ 'ความปลอดภัย' ในโลกที่พี่สร้างขึ้นมาคนเดียวมาตลอดสามปี” “ถ้าอย่างนั้น... ให้รินช่วยพังกำแพงนั้นมั้ยคะ?” รินเอ่ยแทรกด้วยความหนักแน่น แม้หัวใจดวงน้อยจะเต้นรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก แต่แววตาของเธอกลับแน่วแน่ “รินไม่ได้ต้องการเลกเชอร์ที่จดด้วยหมึกสีสวยๆ นั่นอีกแล้ว รินต้องการแค่พี่... พี่พายที่ยอมอ่อนแอให้รินเห็น พี่พายที่ไม่ต้องเก่งไปเสียทุกเรื่องก็ได้” พี่พายมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของรุ่นน้อง ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มันไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัด แต่เป็นความเงียบที่ตึงเครียดไปด้วยแรงอารมณ์ที่อัดอั้น “รินรู้ตัวไหมว่ากำลังพูดเรื่องอะไรอยู่?” พี่พายก้าวเข้ามาหาจนระยะห่างลดน้อยลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของกันและกัน “ถ้าเราตกลงกันแล้วว่าจะไม่ปิดบังความรู้สึก... นั่นหมายความว่า ต่อไปนี้พี่จะไม่มีวันปล่อยให้รินหนีไปไหนได้อีก และพี่... ก็จะไม่มีวันถอยหลังกลับไปเป็นพี่พายคนเดิมที่เย็นชาใส่รินได้อีกแล้วนะ” รินกลืนน้ำลายลงคอ ความตื่นเต้นแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย เธอพยักหน้าช้าๆ “รินไม่เคยอยากหนี... รินอยากอยู่ตรงนี้ ตรงข้างๆ พี่เสมอค่ะ” พี่พายยกมือขึ้นประคองใบหน้าของรินอย่างทะนุถนอม นิ้วโป้งเรียวยาวลูบไล้เบาๆ บนโหนกแก้มใส สัมผัสที่แผ่วเบาแต่กลับสั่นคลอนหัวใจของคนทั้งคู่ได้อย่างร้ายกาจ ความลังเลที่เคยมีมลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความปรารถนาที่ชัดเจนและซื่อตรง “งั้นเรามาทำสัญญากัน...” พี่พายกระซิบชิดริมฝีปาก “นับจากคืนนี้เป็นต้นไป ไม่ว่าเรื่องไหนที่รินอยากรู้ หรือเรื่องไหนที่พี่รู้สึก... เราจะพูดมันออกมาตรงๆ ไม่มีการแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น ไม่มีการหลบเลี่ยงความจริงอีก” รินหลับตาลงรับสัมผัสที่อบอุ่นนั้น “ตกลงค่ะ... รินสัญญา” ในวินาทีที่ดูเหมือนทุกอย่างกำลังจะคลี่คลายไปในทางที่ดี จังหวะหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกันกลับต้องสะดุดกึก เมื่อเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่คุ้นเคยของใครบางคนดังขึ้นที่บันไดทางขึ้นดาดฟ้า พร้อมกับเสียงประตูเหล็กที่ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น “พาย! ฉันรู้ว่าเธออยู่บนนี้... เรามีเรื่องต้องคุยกันเรื่องโปรเจกต์สุดท้ายที่เธอแอบเอาชื่อฉันออก!” พี่พายชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเป็นความตระหนกในทันที เธอรีบผละออกจากรินด้วยความลนลาน ขณะที่เงาร่างของชายหนุ่มร่างสูงคนหนึ่งก้าวเข้ามาในแสงจันทร์ ดวงตาของเขากวาดมองรินด้วยสายตาเหยียดหยาม ก่อนจะตวัดกลับมาจ้องพี่พายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้นเคือง “พี่... ใครคะคนนี้?” รินเอ่ยถามด้วยเสียงที่สั่นระริก “อย่าฟังมันพูดริน... ออกไปจากตรงนี้เดี๋ยวนี้!” พี่พายรีบคว้าข้อมือรินไว้แน่น แต่ชายคนนั้นกลับหัวเราะร่าพร้อมกับควักบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อ มันคือสมุดบันทึกเล่มเล็กๆ ที่รินจำได้แม่น... เลกเชอร์ที่เธอเคยทำหายไปเมื่อหลายอาทิตย์ก่อน “เธอก็อยากรู้ไม่ใช่เหรอริน ว่าพี่สาวสุดที่รักของเธอคนนี้... แอบเขียนอะไรถึงเธอไว้บ้างในนี้?” ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้รินกับพี่พายในบทที่เข้มข้นที่สุดบทนี้ด้วยนะคะ จากกลิ่นลิลลี่สีขาวค่ะ