จังหวะหัวใจที่ตรงกัน

“ถ้าพี่พายลำบากใจ... รินขอโทษนะคะที่รบกวนเวลาส่วนตัวของพี่มากเกินไป” มือที่ถือสมุดเลกเชอร์สั่นน้อยๆ รินก้มหน้างุด ไม่กล้าแม้แต่จะเงยขึ้นสบตาคนตรงหน้า บรรยากาศในห้องพักของพี่พายที่เคยอบอวลไปด้วยกลิ่นอ่อนๆ ของกระดาษเขียนแบบและสีไม้นั้น บัดนี้กลับตลบอบอวลไปด้วยความอึดอัดที่รินเป็นคนก่อขึ้นด้วยความประหม่า พี่พายในชุดเสื้อยืดสีขาวตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นสบายๆ วางปากกาเขียนแบบในมือลงช้าๆ เสียงด้ามปากกากระทบโต๊ะไม้เป็นจังหวะที่เงียบเชียบจนน่าใจหาย ร่างสูงโปร่งหมุนเก้าอี้สตูลกลับมาหาคนตัวเล็กที่ยืนตัวเกร็งอยู่มุมห้อง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ “ใครบอกว่าพี่ลำบากใจคะ?” น้ำเสียงนิ่งเรียบแต่แฝงไปด้วยความกังวานของคนรุ่นพี่ทำให้รินใจกระตุก พี่พายไม่ได้ดุ แต่ความนิ่งนั่นแหละที่ทำให้รินทำอะไรไม่ถูก มือเรียวยาวของรุ่นพี่สถาปัตย์เอื้อมมาดึงแขนเสื้อของรินเบาๆ เป็นเชิงบังคับให้เดินเข้ามาใกล้ “ริน... เงยหน้าขึ้นมองพี่สิคะ” รินค่อยๆ ช้อนสายตาขึ้นมอง ดวงตาคู่คมของพี่พายในยามนี้ไม่ได้เรียบเฉยเหมือนตอนอยู่ในคณะ มันมีความอ่อนโยนที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้กำแพงหนาๆ นั้นสั่นไหวอยู่ลึกๆ กลิ่นหอมจางๆ จากตัวพี่พายลอยมาแตะจมูก ยิ่งขยับใกล้ รินยิ่งรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนช้าลง “พี่พาย...” “ถ้ารำคาญ พี่คงไม่ให้รินเข้ามาอยู่ในห้องนี้ตั้งแต่แรกหรอก จริงไหม?” พี่พายขยับเข้ามาจนระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงคืบ รินสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของอีกฝ่าย พี่พายยกมือขึ้นปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของรินเบามือ สัมผัสที่ปลายนิ้วแผ่วเบานั้นทำเอารินลมหายใจสะดุด “รินคิดไปเองคนเดียวตลอดเลยใช่ไหมคะ ว่าพี่แค่... เอ็นดูน้องรหัส” รินกลั้นใจถาม คำถามที่เก็บงำมานานถูกปล่อยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วพร่า พี่พายไม่ตอบในทันที เธอจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของรินเหมือนกำลังอ่านความรู้สึกที่ไม่มีวันปิดบังได้ สายตาคู่นั้นมีความวูบไหวราวกับผิวน้ำที่ถูกโยนก้อนหินลงไป รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของรุ่นพี่คนสวย แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มแบบที่พี่พายใช้ยิ้มให้ใครทั่วไป “รินรู้ไหมว่า พื้นที่ตรงนี้... ห้องนี้... มุมส่วนตัวตรงนี้ พี่ไม่เคยให้ใครเข้ามาเหยียบเลยตั้งแต่วันแรกที่ย้ายเข้ามา” พี่พายขยับตัวเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังของรินพิงกับขอบโต๊ะทำงาน รินรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมลงไปในห้วงอารมณ์ที่พี่พายสร้างขึ้น “แล้วทำไมรินถึงคิดว่าพี่จะยอมให้ ‘น้องรหัส’ คนหนึ่ง เข้ามาวุ่นวายอยู่ในพื้นที่ของพี่ได้นานขนาดนี้ล่ะคะ?” รินหัวใจเต้นรัวราวกับกลองรัว กระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งพล่านไปทั่วสรรพางค์กายเมื่อมือของพี่พายเลื่อนมาวางบนขอบโต๊ะด้านหลังริน กักขังเธอไว้ในอ้อมแขนอย่างกลายๆ “พี่พายหมายความว่า...” “พี่ก็แค่... ไม่เก่งเรื่องการพูดความรู้สึกตรงๆ” พี่พายหลบสายตาไปทางอื่นชั่วครู่ แก้มของคนนิ่งขรึมเริ่มขึ้นสีระเรื่อจางๆ “พี่กลัวว่าถ้าวันหนึ่งพี่พูดออกไปแล้ว รินจะมองพี่เปลี่ยนไป หรือถ้าพี่เผลอทำตัวไม่ดีใส่เพราะความหวงพื้นที่ของตัวเอง รินจะหนีไปหาคนอื่น” รินรู้สึกเหมือนน้ำตาคลอเบ้า ไม่ใช่เพราะเสียใจ แต่เพราะความอัดอั้นที่พังทลายลง ความกังวลที่ว่าเธอเป็นฝ่ายวิ่งไล่ตามอยู่ฝ่ายเดียวถูกลบหายไปจนหมดสิ้น รินตัดสินใจรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี เอื้อมมือไปกุมมือที่วางอยู่บนโต๊ะของพี่พายไว้แน่น “รินไม่มีวันหนีไปไหนหรอกค่ะ ต่อให้พี่พายจะใจร้าย หรือจะนิ่งเงียบแค่ไหน รินก็อยู่ที่นี่... อยู่ตรงนี้ข้างๆ พี่พายเสมอ” คำสารภาพแสนซื่อตรงทำให้พี่พายชะงัก เธอเงยหน้ากลับมาสบตารินอีกครั้ง แววตาคู่นั้นเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง มันไม่มีความลังเลเหลืออยู่ มีเพียงความลึกซึ้งและปรารถนาที่จะครอบครองที่แฝงอยู่ในความอบอุ่น ท่ามกลางความเงียบงันที่แสนหวาน เสียงหัวใจของทั้งสองคนดูเหมือนจะเต้นเป็นจังหวะเดียวกันอย่างน่าประหลาด ความกังวลก่อนหน้าจางหายไป เหลือเพียงความใกล้ชิดที่ทำให้พื้นที่ในห้องดูแคบลงถนัดตา รินเห็นแววตาพี่พายวูบไหวเมื่อเธอกระชับมือที่กุมอยู่ให้แน่นขึ้น ทว่า ในขณะที่รินกำลังจะเอ่ยคำพูดถัดไป เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรุนแรงและฉับพลัน ขัดจังหวะห้วงเวลาที่หัวใจกำลังจะบรรจบกันจนมิด พี่พายชะงักและผละตัวออกเล็กน้อยด้วยความตกใจ ก่อนที่บานประตูจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้รับเชิญพร้อมเสียงทุ้มที่คุ้นเคยของใครบางคน “พาย! ฉันมีเรื่องด่วนต้องคุยด้วยเดี๋ยวนี้ เรื่องงานประกวดแบบนั่นน่ะ!” รินเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าของผู้ที่เพิ่งบุกเข้ามา ซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น ‘อดีตคนสำคัญ’ ที่เคยสร้างแผลใจให้พี่พายเมื่อครั้งอดีต และการปรากฏตัวของเธอในเวลานี้ ยิ่งทำให้สถานการณ์ที่กำลังเป็นใจกลับมาตึงเครียดจนน่าหวาดหวั่น ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ที่รักทุกท่านที่อยู่เคียงข้างรินและเป็นกำลังใจให้พี่พายเสมอมานะคะ กลิ่นลิลลี่สีขาวค่ะ