ความเข้าใจผิดครั้งใหญ่

นิ้วเรียวที่กำลังกำสันปกสมุดเลจเชอร์ในมือของรินสั่นเทาโดย อัตโนมัติ ความอบอุ่นจากไออุ่นของกาแฟแก้วโปรดที่เพิ่งดื่มไปเมื่อครู่ราวกับถูกแช่แข็งด้วยความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านมาจากประตูกระจกใสของร้านกาแฟกึ่งสตูดิโอแห่งนี้ ภาพเบื้องหน้าไม่ใช่ภาพจำลองจากความกังวล แต่เป็นความจริงอันโหดร้ายที่กำลังกรีดแทงลงกลางใจดวงน้อยของรุ่นน้องปีหนึ่งอย่างเธอ ร่างสูงโปรดปรานในชุดเสื้อเชิ้ตลินินสีขาวของพี่พายยืนอยู่ไม่ไกลจากโต๊ะมุมอับที่รินเลือกนั่ง รัศมีคาสเซิลส่วนตัวที่รุ่นพี่สาวคณะสถาปัตย์มักสร้างขึ้นเพื่อปกป้องความรู้สึก กลับถูกทะลวงอย่างง่ายดายด้วยเงาร่างของบุคคลที่สาม... ผู้หญิงแปลกหน้าในชุดสูทเข้ารูปสไตล์นักธุรกิจหญิงมืออาชีพ เส้นผมยาวสลวยสีดำขลับถูกรวบเก็บไว้อย่างประณีต และใบหน้าคมคายที่สะท้อนความคุ้นเคยระดับอินทิเมทกับพี่พายอย่างไม่ต้องสงสัย "พาย... พี่คิดว่าเราเคลียร์กันชัดเจนแล้วตั้งแต่เรื่องวันนั้น" น้ำเสียงของพี่พายที่ดังลอดผ่านเสียงเพลงแจ๊สเบาๆ ในร้าน เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและความเย็นชาที่รินไม่เคยได้รับมาก่อน "แต่สำหรับพี่ มันยังไม่เคยเคลียร์เลยสักนิดนะพาย" หญิงสาวคนนั้น—คนที่รินจำได้ขึ้นใจจากภาพถ่ายเก่าๆ ในอัลบั้มที่เผลอเห็นบนโต๊ะทำงานของพี่พายเมื่อสัปดาห์ก่อน—ก้าวเข้าไปประชิดตัวรุ่นพี่ ท่อนแขนเรียวเอื้อมไปแตะที่ข้อศอกของพี่พายอย่างถือวิสาสะ "เราคบกันมาตั้งกี่ปี ทำไมพายถึงลบมันทิ้งได้ง่ายดายขนาดนี้ล่ะคะ? หรือเพราะเด็กฝึกงานคนนั้น... เด็กที่พายกำลังให้ท้ายอยู่ตอนนี้เหรอ?" หัวใจของรินกระตุกวูบ คำว่า 'เด็กฝึกงานคนนั้น' กระแทกเข้าที่โสตประสาทอย่างจัง ลมหายใจของรินสะดุดกึก สมองขาวโพลนราวกับถูกไฟช็อต ภาพความทรงจำตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาราวกับถูกกรอด้วยความเร็วสูง รอยยิ้มบางๆ ที่พี่พายมอบให้ สายตาอบอุ่นยามที่ช่วยติวเนื้อชาเลนจ์ยากๆ ในเลกเชอร์ หรือแม้แต่สัมผัสแผ่วเบาที่เส้นผมตอนที่เธอเผลอหลับไปบนโต๊ะเขียนแบบ... ทั้งหมดนั้น มันเป็นแค่ความใจดีที่พี่พายมีให้ทุกคน... หรือมันเป็นแค่ความเหงาที่มีใครอีกคนเข้ามาแทนที่ไม่ได้กันแน่? รินก้มมองสมุดเลกเชอร์ปกสีขาวสะอาดตา เล่มที่เธอเคยคิดว่ามันคือสัญลักษณ์แห่งความผูกพันอันบริสุทธิ์ระหว่างเธอกับรุ่นพี่ ตอนนี้มันกลับกลายเป็นหลักฐานชิ้นโบแดงของความโง่เขลา เจ้าตัวเล็กผู้ไม่รู้อะไรเลย คอยวิ่งตามหลังคนที่ยังมีโซ่ตรวนแห่งอดีตพันธนาการไว้ที่ข้อเท้า "อย่าเอาคนอื่นมาเกี่ยว..." พี่พายถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง ดวงตาคู่สวยคมกริบฉายแวววابระยับด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด "รินไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้ อย่าดึงน้องเขาเข้ามา" "อ๋อ... ชื่อรินสินะคะ เด็กกว่าตั้งหลายปี หน้าตาใสซื่อแบบนั้น คงหลอกง่ายดีสินะพาย ถึงทำให้คนรักสันโดษอย่างพายยอมเปิดประตูห้องทำงานให้เข้ามานั่งคลอเคลียได้ทุกวัน" รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของอดีคนสำคัญ "ระวังตัวไว้เถอะพาย คนประเภทนี้แหละที่จะกลับมาแว้งกัดพายในวันที่พายเผลอ เหมือนที่พี่เคยทำ... อ่า หรือพายแค่หาตัวแทนแก้เหงาเฉยๆ กันแน่?" เพล้ง! เสียงช้อนกาแฟกระทบกับจานรองเซรามิกจากโต๊ะข้างๆ ดังขึ้นเบาๆ แต่กลับดังสะท้อนในความรู้สึกของรินราวกับเสียงฟ้าผ่า รินไม่รู้ว่าตัวเองลุกขึ้นยืนตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้ตัวอีกที ขาทั้งสองข้างก็พาถอยหลังออกห่างจากมุมนั้นทีละก้าว นัยน์ตารื้นไปด้วยหยดน้ำใสๆ ที่พยายามกลั้นไว้ไม่ให้ไหลออกมาประจานความอ่อนแอ *ถูกหลอก...* คำนี้ก้องกังวานอยู่ในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า พี่พายไม่ได้มองเธอในแบบที่เธอคิด พี่พายแค่ใจดี... หรือบางที พี่พายอาจจะแค่ใช้เธอเป็นเครื่องมือในการลืมบาดแผลจากผู้หญิงคนนั้น ความอบอุ่นที่เธอเฝ้าทะนุถนอม มันเป็นเพียงภาพลวงตาที่ถูกสร้างขึ้นจากความเปราะบางในจิตใจของรุ่นพี่ รินกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อสะกดกลั้นความสั่นเทา ก่อนจะตัดสินใจหันหลังให้ภาพบาดตานั้น แล้วก้าวเดินออกจากร้านกาแฟอย่างรวดเร็ว โดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองสีหน้าตกใจของพี่พายที่บังเอิญหันมาเห็นแผ่นหลังของเธอพอดี "ริน!" เสียงเรียกของพี่พายดังไล่หลังมา พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ก้าวตามอย่างเร่งรีบ แต่รินไม่อยากฟังอะไรอีกแล้ว ความรู้สึกถูกหักหลังโดยความเงียบงันมันเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าการถูกปฏิเสธตรงๆ ซะอีก เธอกึ่งเดินกึ่งวิ่งฝ่าฝูงชนบนทางเท้าที่เริ่มพลุกพล่านในยามเย็น หยดน้ำตาที่อดกลั้นไว้ไหลรินอาบแก้มเนียนอย่างเงียบงัน ท่ามกลางสายลมเย็นที่พัดโชยมาบาดผิว โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อคลุมสั่นรัวติดต่อกันหลายครั้ง ข้อความแจ้งเตือนและสายเรียกเข้าจากชื่อ "พี่พาย" ปรากฏขึ้นบนหน้าจอซ้ำแล้วซ้ำเล่า รินมองหน้าจอนั้นด้วยความพร่ามัวของหยดน้ำตา นิ้วเรียวชั่งใจอยู่ชั่วครู่ว่าจะกดรับดีไหม หรือควรจะปิดเครื่องแล้วตัดขาดจากทุกสิ่งทุกอย่างตรงนี้ ทว่า ในจังหวะที่รินกำลังจะกดปุ่มตัดสายและปิดเครื่องนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่วิ่งตามมาจนประชิดตัวก็คว้าเข้าที่ข้อแขนของเธอไว้เสียก่อน แรงดึงนั้นไม่ได้รุนแรง แต่มันเต็มไปด้วยความร้อนรนและลมหายใจที่หอบสะท้อน "ริน... ฟังพี่ก่อน อย่าเพิ่งไป!" น้ำเสียงของพี่พายสั่นพร่าอย่างที่รินไม่เคยได้ยินมาก่อน รุ่นพี่สาวยืนหอบหายใจจนตัวโยน เส้นผมที่เคยจัดแต่งอย่างเรียบร้อยหลุดลุ่ยลงมาปรกใบหน้าสวยที่ซีดเผือด แววตาคู่คมที่เคยนิ่งสงบ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัว... ความหวาดกลัวที่จะสูญเสียรินไปอย่างแท้จริง ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่เคยปรากฏขึ้นแม้แต่ในวันที่ยืนเผชิญหน้ากับอดีคนสำคัญคนนั้น รินค่อยๆ หันกลับไปช้าๆ ดวงตาคู่สวยแดงก่ำจากการร้องไห้จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นทั้งรุ่นพี่และพื้นที่ปลอดภัยในใจ เธอยกยิ้มฝื่อนๆ ที่มุมปาก เสียงหวานสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "หนูควรจะดีใจใช่ไหมคะ... ที่เป็นเด็กฝึกงานคนโปรดของพี่พาย?" รินแค่นหัวเราะเบาๆ ทั้งน้ำตา "หรือหนูควรจะขอบคุณที่พี่อุตส่าห์ใจดี เอาความเหงามาลงไว้ที่หนู... เพื่อจะได้ลืมเขาคนนั้นให้สนิทใจ?" พี่พายเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย สีหน้าเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัดเมื่อได้ยินประโยคตัดพ้อที่กลั่นออกมาจากหัวใจที่แตกสลายของรุ่นน้อง "ไม่ใช่แบบนั้นนะริน! มันไม่ใช่..." พี่พายพยายามจะอธิบาย มือเรียวเอื้อมมาหมายจะประคองแก้มเนียนของรินเหมือนทุกครั้ง แต่รินกลับเบี่ยงหน้าหลบสัมผัสนั้นอย่างเด็ดเดี่ยว ทำเอาค้างกลางอากาศของพี่พายค้างเติ่ง ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนลงตรงนั้น บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งด้วยความเงียบงันชั่วขณะไร้ลมหายใจ ก่อนที่รินจะตัดสินใจพูดประโยคที่ทำลายความสัมพันธ์อันเปราะบางนี้ลงด้วยมือของตัวเอง "ถ้าพี่พายยังไม่เคลียร์ตัวเองให้สะอาด... ก็อย่ามาทำดีกับหนูอีกเลยค่ะ" รินกลืนก้อนสะอื้นลงคอ มองลึกเข้าไปในดวงตานั้นเป็นครั้งสุดท้าย "เพราะหนูไม่ใช่... ตัวแทนของใครทั้งนั้น" พูดจบ รินก็สะบัดแขนหลุดจากการเกาะกุมแล้วหันหลังวิ่งหนีออกไปทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้พี่พายได้เอ่ยคำแก้ตัวใดๆ อีกเลย... แต่ทว่า ในวินาทีที่รินวิ่งเลี้ยวพ้นมุมตึกเพื่อมุ่งหน้าไปยังสถานีรถไฟใต้ดิน เสียงฝีเท้าปริศนากลับก้าวออกมาดักหน้าเธอไว้ พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำให้เลือดในกายของรินเย็นเฉียบ "คิดเหรอคะน้องริน... ว่าเรื่องทั้งหมดนี้ มันเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิดธรรมดาๆ ระหว่างเธอกับพายจริงๆ?" -------------------------------------------------- ขอขอบพระคุณคุณรี้ดที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้รินกับพี่พายมาจนถึงตอนนี้ พบกันใหม่ตอนหน้านะคะ *กลิ่นลิลลี่สีขาว*