วันที่ห้องเช่าดูเงียบเหงา

“ถ้าการมาหาพี่มันทำให้พี่อึดอัด... รินก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องทำตัวน่ารำคาญแบบนี้อีกแล้วค่ะ” เสียงของรินสั่นพร่าขณะวางสมุดเลกเชอร์ที่จดด้วยลายมือบรรจงลงบนโต๊ะทำงานของพี่พายครั้งสุดท้าย มันไม่ใช่สมุดเลกเชอร์วิชาประวัติศาสตร์ศิลปะเล่มเดิม แต่มันคือ ‘สมุดบันทึก’ เล่มที่รินตั้งใจรวบรวมช่วงเวลาและความรู้สึกที่มีต่อรุ่นพี่คนสวยเอาไว้ข้างใน ก่อนจะผลักมันไปให้คนตรงหน้าที่ยังคงนิ่งเงียบราวกับรูปปั้นหินอ่อน พายไม่แม้แต่จะเงยหน้าจากแบบร่างสถาปัตยกรรมตรงหน้า แววตาคมกริบนั้นจ้องมองเส้นสายของโครงสร้างตึกราวกับมันเป็นสิ่งเดียวในโลกที่สำคัญกว่าความรู้สึกของคนที่ยืนน้ำตาคลออยู่ตรงหน้า รินมองภาพนั้นแล้วก็ได้แต่แค่นยิ้มให้กับตัวเอง เธอพยายามแล้ว พยายามพังกำแพงที่พี่พายสร้างขึ้นมาล้อมรอบหัวใจตัวเอง แต่สุดท้าย... รินก็เป็นเพียงคนที่ผ่านเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของพี่พายเพื่อทำลายความสงบเงียบที่พี่พายรักนักรักหนาเท่านั้น “ริน... จะไปแล้วนะคะ” รินทวนคำสั้นๆ ราวกับจะย้ำเตือนให้ตัวเองยอมรับความจริงที่เจ็บปวด พายเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง มือที่จับดินสอลงน้ำหนักจนแทบจะหักคากระดาษ เสียงลมหายใจของเธอติดขัดเหมือนคนจมน้ำ ความเงียบในห้องเช่าสตูดิโอขนาดกะทัดรัดนี้บีบคั้นหัวใจจนรินรู้สึกหายใจไม่ออก ไม่มีการรั้ง ไม่มีการหันกลับมามอง ไม่มีการปฏิเสธที่อ่อนโยนเหมือนทุกครั้ง มีเพียงความเย็นชาที่พี่พายเลือกใช้เป็นเกราะป้องกันสุดท้าย เมื่อประตูห้องถูกปิดลงด้วยจังหวะที่แผ่วเบาจนน่าใจหาย รินก้าวออกมาในโถงทางเดินที่เงียบสนิท กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมกลิ่นดอกลิลลี่ที่เธอมักจะได้กลิ่นทุกครั้งที่อยู่ใกล้พี่พายยังคงติดอยู่ที่ปลายจมูก แต่มันกลับเป็นกลิ่นที่ทำร้ายหัวใจได้ลึกที่สุดในตอนนี้ ภายในห้องสี่เหลี่ยม... พายปล่อยดินสอในมือร่วงลงกับพื้น เสียงมันกระทบไม้ดังก้องกังวานราวกับเสียงระฆังที่เตือนสติว่าเธอได้ทำอะไรลงไป เธอหมุนเก้าอี้กลับมามองสมุดเลกเชอร์เล่มนั้นด้วยสายตาที่แตกสลาย พายเอื้อมมือไปสัมผัสปกสมุดอย่างสั่นเทา ก่อนจะเปิดมันออกช้าๆ ภาพวาดลายเส้นฝีมือรินที่แอบวาดรูปเธอในอิริยาบถต่างๆ ร่วงหล่นลงมาบนตัก ภาพที่พี่พายเผลอยิ้มตอนอ่านหนังสือ ภาพที่พี่พายกำลังมุ่งมั่นกับงาน และภาพรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่งของพี่พาย... ทั้งหมดนั้นรินเก็บมันไว้ในเล่มนี้เพียงคนเดียว "ทำไม... ถึงใจร้ายกับตัวเองขนาดนี้ พาย" เธอพึมพำกับความว่างเปล่า น้ำตาหยดหนึ่งร่วงลงบนกระดาษจนหมึกเริ่มซึมกระจาย ความเงียบงันในห้องเช่าที่เคยเป็น 'ความสุข' กลับกลายเป็น 'คุก' ที่ขังเธอไว้กับความเสียดายที่ไม่มีวันย้อนกลับไปแก้ไขได้ วันเวลาที่เคยมีเสียงใสๆ ของรินถามไถ่เรื่องวิชาเรียน หรือเสียงหัวเราะเบาๆ เมื่อรินพยายามแย่งขนมของเธอไปทาน บัดนี้เหลือเพียงความเงียบที่กัดกินหัวใจ พายเดินไปที่หน้าต่าง มองลงไปยังลานหน้าหอพัก ร่างเล็กๆ ของรินกำลังเดินก้มหน้าก้มตาหายไปในความมืดของค่ำคืน พายยกมือขึ้นปิดปากตัวเองเพื่อกลั้นเสียงสะอื้นที่พยายามจะหลุดออกมา เธอเลือกที่จะผลักไสคนที่มอบความรักให้เธอด้วยความจริงใจที่สุด เพียงเพราะเธอหวาดกลัวการสูญเสีย... แต่สุดท้าย เธอกลับสูญเสียรินไปในตอนที่เปิดรับเขาเข้ามาในใจมากเกินไป สองวันผ่านไปเหมือนเป็นปี แสงไฟในห้องของพายไม่ได้ถูกเปิดขึ้นเลย มีเพียงความมืดมิดที่กลืนกินทุกอย่าง รินหายไปจากชีวิตของเธออย่างสมบูรณ์แบบ ทั้งข้อความที่เคยส่งมาทักทายตอนเช้า ทั้งการแวะเวียนมาหาที่ห้องเช่าเพื่อ 'ขอเลกเชอร์' ที่กลายเป็นข้ออ้างในการได้ใกล้ชิด ในขณะที่พายกำลังนั่งจมปลักอยู่กับความว่างเปล่า เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้น... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* พายสะดุ้งสุดตัว หัวใจเต้นรัวด้วยความหวังที่แทรกเข้ามาอย่างรวดเร็ว เธอรีบวิ่งไปที่ประตูโดยไม่แม้แต่จะมองช่องตาแมว เธอเปิดประตูออกทันทีด้วยมือที่สั่นเทา “ริน... พี่ขอ—” คำพูดของพายชะงักค้างทันที เมื่อสิ่งที่ยืนอยู่หน้าประตูไม่ใช่คนรักที่เธอเฝ้าฝันหา แต่เป็นกล่องพัสดุขนาดกลางที่วางอยู่บนพื้นอย่างไร้ร่องรอยของผู้ส่ง พายกวาดสายตาไปทั่วทางเดินที่ว่างเปล่า เงียบสงัดไร้แม้แต่เงาของคนส่งของ เธอหยิบกล่องใบนั้นเข้ามาในห้อง มือที่จับกล่องเริ่มสั่นหนักขึ้นเมื่อเห็นชื่อผู้ส่งที่จ่าหน้าไว้ชัดเจน รอยนิ้วมือรอยเดิมที่เธอคุ้นเคยสะกดชื่อนั้นไว้... พายเปิดกล่องออกอย่างทะนุถนอม ท่ามกลางความมืดในห้อง มีเพียงแสงจากหน้าจอโทรศัพท์ที่ส่องสว่างให้เห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน สิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่สมุดเลกเชอร์ ไม่ใช่ของขวัญธรรมดา แต่มันคือ 'กุญแจสำรอง' ห้องของริน และจดหมายที่เขียนด้วยลายมือสั่นๆ *“พี่พายคะ... รินคงไม่ได้ไปหาแล้ว แต่ถ้าวันไหนที่พี่รู้สึกว่าห้องของพี่มันกว้างและอ้างว้างเกินไป... กุญแจดอกนี้จะนำทางพี่มาหารินที่ห้องเสมอ รินจะรอพี่ที่นั่น... แค่คนเดียวค่ะ”* พายทรุดตัวลงนั่งกับพื้น กอดกุญแจดอกนั้นแนบอกแน่นทันทีที่ประตูด้านหลังของห้อง... กลับเปิดอ้าออกเองโดยไม่มีใครไข เสียงฝีเท้าเบาๆ ที่คุ้นเคยดังก้าวเข้ามาในความมืดที่เธอคิดว่าโดดเดี่ยว... และนั่นไม่ใช่ริน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงเคียงข้างและเอาใจช่วยความรักของรินกับพี่พายนะคะ หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้หัวใจของทุกคนเต้นแรงไปพร้อมกับตัวละครของกลิ่นลิลลี่สีขาวนะคะ