วิ่งตามความรู้สึกตัวเอง

“พี่พายคะ! รินไม่ได้ตั้งใจ... ฟังรินก่อนได้ไหมคะ!” เสียงตะโกนของรินแหบพร่าจนแทบจะกลืนหายไปกับเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบ วินาทีนี้หัวใจของรินเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก ความคิดถึงและความกังวลตีรวนกันจนปั่นป่วนในหัว สิ่งที่ติดตาจนสลัดไม่หลุดไม่ใช่ความสวยสง่าของรุ่นพี่สาวคนนี้ แต่เป็น 'เล่มสมุด' เปื้อนเลือดที่อยู่ในมือแม่ของพี่พายในวันนั้น—เล่มที่ดูเหมือนกับสมุดเลกเชอร์ที่เธอถืออยู่ไม่มีผิดเพี้ยน ร่างโปร่งของพายเดินจ้ำอ้าวผ่านลานเกียร์ของคณะสถาปัตย์โดยไม่หันกลับมามอง ไหล่ที่เคยดูมั่นคงบัดนี้กลับดูแบกรับอะไรบางอย่างที่หนักอึ้งเกินกว่าคนคนหนึ่งจะรับไหว รินไม่สนแล้วว่าใครจะมองอย่างไร เธอวิ่งผ่านกลุ่มนักศึกษาที่จับกลุ่มคุยงาน จนกระทั่งคว้าข้อมือของคนตรงหน้าไว้ได้ทัน “รินบอกว่าให้หยุดฟังไงคะ!” พายชะงักกึก เธอค่อยๆ หมุนตัวกลับมา สายตาคมกริบคู่นั้นเย็นเยียบเสียจนรินต้องเผลอปล่อยมือออกอย่างลืมตัว แววตาของพี่พายไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยว แต่มันกลับเต็มไปด้วย 'ความว่างเปล่า' ที่น่ากลัวยิ่งกว่า “มาทำไมที่นี่” น้ำเสียงของพายเรียบเฉย ทว่าสั่นเครือนิดๆ ที่ปลายประโยค “ที่นี่ไม่มีความลับอะไรให้เธอไปขุดคุ้ยอีกแล้ว ริน” “รินไม่ได้มาขุดคุ้ย รินมาเพราะรินห่วงพี่!” รินก้าวเข้าไปใกล้ ลมหายใจหอบถี่ “ภาพสมุดเล่มนั้น... เลือดพวกนั้น มันคืออะไรกันแน่คะ? ทำไมพี่ต้องปิดบังริน? ตลอดเวลาที่ผ่านมา พี่ให้รินเข้าใกล้พี่แค่ในฐานะรุ่นน้องที่มาขอเลกเชอร์งั้นเหรอคะ?” พายแค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูใจสลายที่สุดเท่าที่รินเคยได้ยินมา พี่สาวคนสวยหลับตาลงแน่น พยายามควบคุมอารมณ์ที่กำลังพังทลาย “ความรักของเธอมันอาจจะเป็นแค่การอ่านหนังสือเล่มโปรดซ้ำๆ แต่สำหรับพี่... มันคือการต้องเปิดดูหน้ากระดาษที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นซ้ำแล้วซ้ำเล่า” พายลืมตาขึ้น ดวงตาคู่สวยรื้นไปด้วยหยดน้ำ “เธอไม่เข้าใจหรอกว่าทำไมฉันถึงไม่อยากให้ใครมาแตะต้องสมุดเลกเชอร์เล่มนั้น... เพราะมันไม่ได้เป็นแค่ที่จดบันทึกวิชาเรียน แต่มันคือบันทึกความตายของคนสำคัญที่ฉันปกป้องไม่ได้” รินนิ่งอึ้ง คำพูดนั้นเหมือนกระสุนที่ยิงตรงเข้ากลางใจ ความรู้สึกผิดที่ก่อนหน้านี้มีเพียงเล็กน้อย ตอนนี้มันพุ่งทะยานขึ้นจนจุกอยู่ที่ลำคอ เธอไม่ได้แค่แอบชอบรุ่นพี่ เธอเกือบจะกลายเป็นคนที่ไปสะกิดแผลใจที่ใหญ่ที่สุดของอีกฝ่าย “ถ้ามันเป็นความเจ็บปวด พี่ก็ไม่ต้องแบกมันไว้คนเดียวสิคะ” รินก้าวเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจางๆ จากตัวพาย “รินอาจจะเป็นแค่เด็กปีหนึ่งที่ชอบขอเลกเชอร์ไปวันๆ แต่รินก็พร้อมที่จะเป็นคนช่วยพี่จดจำเรื่องราวใหม่ๆ ที่ไม่ต้องมีรอยเลือดพวกนั้นอีกแล้ว” พายมองใบหน้าที่เปรอะไปด้วยคราบน้ำตาของริน แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงชั่วขณะ เธอเอื้อมมือขึ้นมาเหมือนจะแตะใบหน้าของรุ่นน้องสาว แต่แล้วเธอก็ชะงักและลดมือลงราวกับกลัวว่าสัมผัสของเธอจะทำให้คนตรงหน้าต้องแปดเปื้อน “เธอยังไม่รู้อะไรเลย ริน... เรื่องที่แม่อยู่ที่นี่ เรื่องที่สมุดเล่มนั้นกำลังจะถูกเปิดออกต่อหน้าคณะกรรมการวินัยในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า” “หมายความว่ายังไงคะ?” “แม่กำลังจะใช้หลักฐานชิ้นนั้น... ทำลายชีวิตนักศึกษาที่พี่รักที่สุดเพียงเพราะเขาเป็นคนเดียวที่รู้ว่าพี่พยายามจะทำอะไร” รินเบิกตากว้าง ความหนาวเหน็บแล่นปราดไปทั่วกระดูกสันหลัง เมื่อเงาของใครบางคนทอดยาวลงมาบนพื้นดินข้างหลังพวกเขา พายรีบผลักรินออกห่างด้วยแรงที่ไม่เบานัก รินเซถลาไปชนกับเสาปูนจนจุก แต่สิ่งที่ทำให้เธอแทบหยุดหายใจไม่ใช่ความเจ็บจากแผลที่แขน ร่างของหญิงวัยกลางคนในชุดสูทภูมิฐานยืนอยู่ตรงนั้น ในมือของเธอยังคงถือสมุดเลกเชอร์เล่มที่เปื้อนเลือดเล่มเดิม แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... ในมืออีกข้างหนึ่งของเธอกลับถือซองจดหมายสีขาวที่มีตราประทับของมหาวิทยาลัย และชื่อที่จ่าหน้าซองนั้นคือชื่อของ 'ริน' เอง “เด็กน้อย... เธอคิดว่าตัวเองเป็นแค่คนนอกที่แอบชอบรุ่นพี่งั้นเหรอ?” หญิงวัยกลางคนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นจนน่าขนลุก “เลิกหลอกตัวเองได้แล้ว สิ่งที่อยู่ในสมุดเล่มนี้ ไม่ใช่แค่เลือดของคนอื่น แต่มันคือพันธสัญญา... ที่เธอเป็นคนเขียนไว้เองกับมือตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้ามาที่นี่” รินมองไปที่สมุดเล่มนั้นอย่างเลื่อนลอย ความทรงจำในหัวเริ่มบิดเบี้ยว รอยเลือดบนสันสมุดเริ่มดูคุ้นตาอย่างประหลาด ราวกับว่าตัวเธอเองเคยเป็นเจ้าของสิ่งนี้มาก่อนจริงๆ “พี่พาย... นี่มันเรื่องอะไรกันคะ?” รินหันไปถามคนรักด้วยความหวาดกลัว แต่สิ่งที่เธอเห็นคือพี่พายที่กำลังทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น พร้อมกับรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสิ้นหวัง “ขอโทษนะริน... แต่ความทรงจำของเธอ... มันถูกลบไปหมดแล้วตั้งแต่วันที่เราตกลงจะทำข้อตกลงนี้กัน” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและค้นหาความจริงไปกับรินและพี่พายในตอนนี้นะคะ หวังว่าทุกท่านจะคอยเป็นกำลังใจให้พวกเขาในบทสรุปสุดท้ายค่ะ กลิ่นลิลลี่สีขาว