สารภาพรักใต้ต้นลีลาวดี

"ถ้าพี่จะลบมันทิ้งไปตั้งแต่แรก... แล้วจะให้หนูมาขอเลกเชอร์พี่ทำไมคะ?" คำถามของรินกรีดผ่านความเงียบงันราวกับใบมีดที่คมกริบ ดวงตากลมโตคู่สวยที่เคยเปี่ยมไปด้วยประกายแห่งความชื่นชมบัดนี้สั่นไหวระริก เธอจ้องมองร่างสูงโปร่งของรุ่นพี่คณะสถาปัตย์ที่ยืนนิ่งอยู่ใต้ร่มเงาของต้นลีลาวดี ดอกสีขาวนวลร่วงหล่นลงบนไหล่เสื้อเชิ้ตของพี่พายราวกับหยาดน้ำตาที่ไร้เสียง พี่พายไม่ได้หันมามอง แผ่นหลังที่เคยดูเข้มแข็งและมั่นคงเสมอมาในสายตาของรินดูเล็กลงถนัดตา สองมือของรุ่นพี่กำแน่นอยู่ข้างลำตัวจนข้อนิ้วขึ้นสีขาวซีด ความเงียบที่ทอดยาวบีบคั้นหัวใจจนแทบหยุดหายใจ รินก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นหอมจางๆ ของดอกลีลาวดีผสานกับกลิ่นสะอาดๆ ของน้ำหอมที่พี่พายใช้เป็นประจำอบอวลอยู่ในอากาศ แต่มันกลับเป็นกลิ่นที่ทำให้รินรู้สึกเหมือนกำลังจะสูญเสียโลกทั้งใบไปจริงๆ "เพราะมันเป็นวิธีเดียว..." เสียงของพี่พายแหบพร่าและสั่นเครือ "วิธีเดียวที่จะทำให้เรา... อยู่ด้วยกันได้โดยที่ไม่ต้องมีคำว่า 'ความคาดหวัง' มาขวางกั้น รินคะ เธอไม่เข้าใจหรอกว่าการที่ต้องเห็นคนสำคัญค่อยๆ เลือนหายไปจากความทรงจำของตัวเองน่ะ มันทรมานแค่ไหน" พี่พายหมุนตัวกลับมา ดวงตาคู่คมที่เคยเฉยชาต่อโลกใบนี้กลับรื้นไปด้วยหยาดน้ำใส เธอสะบัดหน้าหนีอย่างรวดเร็วเพื่อซ่อนความอ่อนแอ แต่รินไวพอที่จะคว้าข้อมือของอีกฝ่ายไว้ ความอบอุ่นที่ส่งผ่านฝ่ามือทำให้อีกฝ่ายสะดุ้งเล็กน้อย "หนูไม่สนหรอกค่ะว่าก่อนหน้านี้จะเป็นยังไง หรือความทรงจำที่พี่ว่ามันคืออะไร" รินเค้นเสียงออกมาแม้ลำคอจะตีบตัน "แต่สิ่งที่หนูรู้สึกอยู่ตอนนี้... ความรู้สึกที่หนูสะสมมาตลอดหลายเดือนที่ได้นั่งข้างพี่ในห้องสมุด กลิ่นกาแฟที่พี่ชอบดื่ม รอยยิ้มจางๆ เวลาที่พี่เผลอตัว... สิ่งเหล่านี้มันไม่ใช่ความทรงจำที่ถูกลบได้ง่ายๆ หรอกนะคะ" รินก้าวเข้าไปประชิดตัว บีบกระชับมือที่เย็นเฉียบของรุ่นพี่ไว้แน่น เธอไม่ได้มองหาคำตอบทางวิชาการ หรือบันทึกหน้าไหนในเลกเชอร์เล่มนั้นอีกต่อไป สิ่งที่เธอต้องการคือ 'ความจริง' ที่ซ่อนอยู่ภายใต้กำแพงน้ำแข็งของคนตรงหน้า "พี่พาย... ถ้าพี่กลัวว่าความทรงจำจะหายไป ทำไมไม่สร้างมันใหม่กับหนูที่นี่ ตอนนี้ ล่ะคะ?" บรรยากาศรอบข้างราวกับหยุดหมุน พี่พายเงยหน้าขึ้นมองคนตัวเล็กกว่า แววตาของเธอเปลี่ยนไป จากความว่างเปล่ากลายเป็นความโหยหาที่ซ่อนเร้นมาเนิ่นนาน เธอเอื้อมมือที่สั่นเทาขึ้นมาประคองใบหน้าของริน ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยเบาๆ ที่พวงแก้มใส สัมผัสนั้นแผ่วเบา ทว่ากลับหนักแน่นไปด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นมานาน "ริน... เธอรู้ไหมว่าเธอเป็นคนเดียวที่ทำให้พี่กล้าที่จะ 'ลืม' กฎเกณฑ์ทุกอย่างในชีวิต" พี่พายกระซิบ เสียงนั้นแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบของสายลม "ถ้าการอยู่กับเธอคือความเสี่ยงที่พี่จะต้องสูญเสียทุกอย่างไปอีกครั้ง... พี่ก็ยินดีที่จะแลกค่ะ" รินโน้มตัวเข้าไปหา ระยะห่างลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่อุ่นร้อนของกันและกัน หัวใจของรินเต้นรัวราวกับกลองเพล มันไม่ใช่ความตื่นเต้นแบบรุ่นน้องแอบมองรุ่นพี่ แต่มันคือความรู้สึกของการตกหลุมรักซ้ำแล้วซ้ำเล่าในห้วงเวลาที่หยุดนิ่งใต้ต้นไม้ต้นนี้ ริมฝีปากของทั้งคู่เกือบจะแตะกัน ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่เดินเข้ามาในสวนก็ทำลายบรรยากาศลงอย่างสิ้นเชิง "ขอโทษนะ... ฉันไม่ได้ตั้งใจจะมารบกวนเวลาส่วนตัวของพวกเธอหรอกนะ" เสียงทุ้มต่ำและเย็นชาที่คุ้นหูทำให้พี่พายผละออกจากรินทันที ทั้งคู่หันไปมองต้นเสียงพร้อมกัน ร่างของบุคคลที่ไม่คาดคิดยืนเด่นอยู่ตรงทางเข้าสวน ใบหน้าเรียบเฉยที่สวมแว่นกรอบทองนั้นดูคุ้นตาจนรินรู้สึกเย็นสันหลังวาบ เธอคนนั้นคืออาจารย์ที่ปรึกษาที่หายตัวไปตั้งแต่วันที่รินเริ่มทำข้อตกลงลับกับพี่พาย "อาจารย์?" พี่พายพึมพำด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตกใจ ในขณะที่รินรู้สึกเหมือนโลกกำลังถล่มลงตรงหน้า เมื่ออาจารย์คนนั้นยื่นสมุดบันทึกเล่มหนึ่งออกมา แล้วพูดประโยคที่ทำให้ความหวังของรินพังทลายลงในพริบตา "เลกเชอร์เล่มนั้นน่ะ... มันไม่ใช่แค่ความทรงจำของเธอหรอกนะพาย แต่มันคือ 'ราคา' ที่เธอต้องจ่าย เพื่อให้รินยังจำเรื่องราวทั้งหมดในตอนนี้ได้... ถ้าเธอตัดสินใจจะรักเด็กคนนี้ต่อจากนี้ไป รินจะต้องสูญเสียความทรงจำเกี่ยวกับ 'ตัวเธอ' ไปตลอดกาล... เธอเลือกเอาเถอะว่าจะให้ใครเป็นคนลืมกันแน่?" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านหน้ากระดาษและสัมผัสความรักไปกับกลิ่นลิลลี่สีขาวนะคะ