Lovely Room ของเราสองคน

"ถ้าการที่ฉันจะอยู่ใกล้พี่ ต้องแลกด้วยการที่พี่จะไม่มีวันจำฉันได้อีกเลย... พี่คิดว่ามันคุ้มค่าจริง ๆ หรือคะ?" เสียงของพายสั่นเครือ แผ่วเบาราวกับจะปลิดปลิวไปในอากาศ ห้องพักที่เคยเป็นพื้นที่ส่วนตัวอันเงียบสงัดของรุ่นพี่สถาปัตย์ผู้นิ่งขรึม บัดนี้กลับอัดแน่นไปด้วยความอึดอัดที่มองไม่เห็น รินยืนอยู่กลางห้อง มือถือกล่องใส่หนังสือเลกเชอร์เล่มหนาที่เปรียบเสมือนเครื่องมือผูกมัดโชคชะตาเอาไว้ ดวงตาคู่สวยของรุ่นน้องปีหนึ่งสั่นไหว มองแผ่นหลังของคนที่เป็นเจ้าของห้องซึ่งยืนหันหลังให้เธออย่างแน่วแน่ รินไม่ได้รอคำตอบ เธอค่อยๆ วางกล่องลงบนโต๊ะเขียนแบบไม้ตัวใหญ่ที่ยังคงมีรอยดินสอจางๆ ของพาย พื้นที่นี้คือ 'พื้นที่ปลอดภัย' ที่พายไม่เคยอนุญาตให้ใครก้าวเข้ามา แต่วันนี้... พายเป็นคนเอ่ยปากชวนเธอเอง ภายใต้เงื่อนไขที่โหดร้ายที่สุดในชีวิต "รินไม่ได้ถามเพื่อจะเอาชนะพี่นะคะ" พายหันกลับมา แววตาของเธอฉายความเหนื่อยล้าอย่างที่รินไม่เคยเห็นมาก่อน "รินแค่... อยากรู้ว่าในสายตาพี่ ความทรงจำของเรามันมีค่าแค่ไหน ถึงได้ยอมแลกกับอนาคตที่ไม่มีกันและกัน" พายเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำมันสนและกระดาษเก่าประจำตัวรุ่นพี่คนสวยโอบล้อมรินไว้ เธอไม่ได้ตอบคำถามนั้นด้วยคำพูด แต่กลับเอื้อมมือไปจับมือของรินที่กำลังสั่นเทา ก่อนจะวางลงบนหัวใจของเธอ "มันไม่ใช่การแลกเปลี่ยนที่คุ้มค่าหรอกนะริน แต่มันคือการตัดสินใจครั้งสุดท้าย" พายกระซิบ เสียงของเธอแหบพร่า "ถ้าฉันต้องเลือกระหว่างการลืมเธอไปตลอดกาล กับการได้เห็นเธอเติบโตและประสบความสำเร็จในแบบที่เธอฝัน... ฉันก็ยอมให้ความทรงจำพวกนั้นหายไป ในวันที่เธอสอบผ่านวิชาสุดท้ายของเทอมนี้" รินรู้สึกเหมือนน้ำตาจะรื้นขึ้นมาเสียดื้อๆ เธอเบี่ยงหน้าหนี พยายามกลั้นเสียงสะอื้น "พี่ใจร้ายที่สุดเลย... รู้ไหมคะว่าความเจ็บปวดของการลืมมันทรมานกว่าการถูกลืมตั้งกี่เท่า" "ถ้าอย่างนั้น... ก็ช่วยทำให้ช่วงเวลาที่เหลืออยู่ก่อนสอบ มันมีความหมายจนฉันไม่อาจลืมลงได้สิคะ" พายคลี่ยิ้มบาง ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่เศร้าที่สุดเท่าที่รินเคยเห็นมา "ขนของของเธอมาวางไว้ตรงนี้ตรงข้างโต๊ะฉันนี่แหละ เราจะใช้เวลาที่เหลืออยู่ในห้องนี้ด้วยกัน จนกว่านาฬิกาเรือนนั้นจะเดินถึงวันสอบ" ห้องที่เคยเป็นระเบียบถูกจัดวางใหม่โดยมีข้าวของของรินแทรกซึมเข้าไปทีละน้อย ทั้งสมุดโน้ตปกสีหวานของเด็กอักษรฯ วางเคียงคู่กับแปลนงานของเด็กสถาปัตย์ แก้วกาแฟสองใบวางคู่กันบนโต๊ะตัวเดียวกัน ราวกับเป็นการประกาศว่าพื้นที่ที่เคยโดดเดี่ยวของพาย กำลังถูกใครบางคนเติมเต็ม ตลอดทั้งคืน ทั้งสองคนนั่งอ่านหนังสือเงียบๆ แสงไฟจากโคมไฟโต๊ะทำงานส่องสว่างเพียงมุมเล็กๆ ในห้องที่มืดมิด เสียงพลิกกระดาษ เสียงลมหายใจแผ่วเบา และเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะใกล้กัน ทุกวินาทีผ่านไปอย่างเชื่องช้า แต่มันกลับรู้สึกเร่งเร้าในความรู้สึก รินแอบมองเสี้ยวหน้าของพายที่กำลังขมวดคิ้วใช้สมาธิกับโจทย์วิชาสถาปัตยกรรม ความสวยเฉี่ยวของพี่พายในเวลาที่เธอกำลังตั้งใจทำอะไรบางอย่างมักทำให้รินใจสั่นเสมอ มันเป็นความรู้สึกที่อยากจะครอบครอง อยากจะกอดแน่นๆ แต่ในเวลาเดียวกัน ก็หวาดกลัวว่าหากกอดแน่นเกินไป ความทรงจำเหล่านี้จะแตกสลายเร็วขึ้น "จ้องนานไปแล้วนะ" พายเอ่ยขึ้นโดยไม่ได้เงยหน้าจากกระดาษ "ถ้าจะมองขนาดนี้ มาช่วยฉันตรวจเส้นแปลนนี่ดีกว่าไหม" รินหน้าแดงซ่าน รีบขยับตัวเข้าไปใกล้จนไหล่ชิดกัน "รินแค่... แค่อยากจำภาพนี้ไว้ค่ะ อยากจำให้ลึกที่สุด" พายวางดินสอลง เธอหันมาสบตารุ่นน้องนิ่งนาน ก่อนจะยกมือขึ้นลูบผมรินอย่างอ่อนโยน สัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่ลึกซึ้งราวกับเป็นการบอกลาล่วงหน้า "ริน... ถ้าถึงวันนั้นจริงๆ วันที่ฉันจำไม่ได้ว่าเธอคือใคร หรือจำไม่ได้ว่าเราเคยรักกันยังไง... เธอไม่ต้องร้องไห้นะคะ" พายเว้นจังหวะ สายตาคู่นั้นกวาดมองไปรอบห้องที่เป็นพื้นที่ส่วนตัวของเธอ "ให้คิดเสียว่า ฉันแค่ส่งเธอไปสู่โลกกว้าง โดยที่ฉันยอมสละความทรงจำทั้งหมด เพื่อเป็นกุญแจเปิดประตูให้เธอเดินต่อไปได้ โดยไม่มีพันธนาการอย่างฉันคอยรั้งไว้" "รินไม่เอา... รินไม่ยอมรับข้อตกลงนี้หรอก" รินสวนกลับ เสียงแข็งขึ้นอย่างดื้อรั้น เธอคว้ามือพายมากุมไว้แน่น "รินจะหาทางใหม่ รินจะอ่านหนังสือให้หนักกว่านี้ และเราจะผ่านมันไปด้วยกันโดยที่พี่ไม่ต้องสูญเสียอะไรเลย!" รินลุกขึ้นยืนกะทันหัน ความมุ่งมั่นปะทุขึ้นในแววตา เธอเดินไปที่ชั้นวางหนังสือหลังห้องเพื่อหยิบเลกเชอร์เล่มสำคัญที่เธอนำมาด้วย แต่เมื่อนิ้วแตะที่สันเล่ม เธอกลับชะงัก เลกเชอร์เล่มนั้น... มันไม่ใช่เล่มที่เธอเขียนเองทั้งหมด รินค่อยๆ เปิดมันออกมา หน้ากระดาษข้างในเต็มไปด้วยลายมือของพายที่เขียนทับซ้อนลงไป แต่มันไม่ใช่เนื้อหาการเรียน มันคือ 'บันทึก' ของพายที่เขียนถึงเหตุการณ์ในแต่ละวันตั้งแต่รินเริ่มเข้ามาในชีวิตเธอ *วันที่ 1 กันยายน: เด็กปีหนึ่งคนนั้นเดินเข้ามาขอยืมเลกเชอร์ ฉันแกล้งเธอไปนิดหน่อย... น่าเอ็นดูดี* *วันที่ 15 ตุลาคม: รินยิ้มให้ฉันที่โรงอาหาร ใจฉันเต้นผิดจังหวะอีกแล้ว* *วันที่ 30 พฤศจิกายน: ฉันเริ่มกลัว... กลัวว่าวันหนึ่งความทรงจำพวกนี้จะกลายเป็นสิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวฉันไว้จากโลกที่ไร้ตัวตน* รินไล่สายตาอ่านไปจนถึงหน้าสุดท้าย ก่อนที่หัวใจจะหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่ม บรรทัดสุดท้ายที่เขียนด้วยลายมือสั่นๆ ของพายระบุไว้ว่า *วันที่ฉันลืมเธอ... ขอให้เธอกลับไปเปิดลิ้นชักที่โต๊ะเขียนแบบนี้ แล้วเธอจะรู้ว่า 'ราคา' ที่ฉันจ่ายไปจริงๆ แล้วมันคืออะไร... เพราะจริงๆ แล้ว ฉันไม่ได้จะลืมเธอคนเดียว แต่ฉันกำลังจะหายไปจากโลกของเธอตลอดกาลด้วยตัวของฉันเอง* ขณะที่รินกำลังช็อกกับสิ่งที่เห็น เสียงเคาะประตูห้องอย่างแรงดังขึ้นพร้อมกับเสียงที่คุ้นเคยจากฝั่งตรงข้ามประตูที่ทำให้รินแทบหยุดหายใจ "พาย... เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าเธอกำลังทำเรื่องโง่ๆ อยู่ข้างในนั้น... และฉันก็รู้ว่าเด็กนั่นอยู่กับเธอด้วย!" ร่างของพายแข็งทื่อทันทีเมื่อได้ยินเสียงนั้น เธอรีบลุกขึ้นคว้าข้อมือรินไว้แน่น สีหน้าของเธอเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเป็นความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด "ริน... ออกไปทางระเบียง เดี๋ยวนี้!" พายกระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ก่อนจะดึงตัวรินไปที่บานหน้าต่าง "ไม่ว่ายังไง... อย่าเปิดประตูให้คนข้างนอกนั้นเด็ดขาด จนกว่าเสียงฝนจะหยุดตก... จำไว้ว่านี่คือคำสั่งเดียวของพี่!" ทว่าก่อนที่รินจะได้ขยับเท้า ประตูห้องก็พังผังเข้ามาพร้อมกับร่างของบุคคลที่พายหวาดกลัวที่สุด กลิ่นอายความเย็นเยียบแผ่ซ่านเข้ามาใน Lovely Room ของพวกเธอ และคนคนนั้น... ก็คือคนที่รินไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นในสภาพนี้... รินเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย... ใบหน้าที่มองกลับมาที่เธอผ่านกระจกหน้าต่างในวินาทีก่อนหน้านี้... ใบหน้าของ 'ตัวเธอเอง' ที่ซ้อนทับกับเงามืดในห้อง! ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางมากับรินและพี่พายในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนต่อไปค่ะ - กลิ่นลิลลี่สีขาว