ยินดีต้อนรับสู่ห้องสี่เหลี่ยม

“เลือกเอาสิคะริน... ว่าจะเอามือถือเครื่องนั้นวางไว้ตรงไหน หรือจะถือมันไว้จนกว่านิ้วจะล็อกไปเอง” พี่พายเอ่ยขึ้นโดยไม่หันกลับมามอง มือเรียวยาวของคนตรงหน้ากำลังปลดกระดุมข้อมือเสื้อเชิ้ตสีขาวออกอย่างเชื่องช้า ท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้นหัวใจฉันจนเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาข้างนอก ริน... เธอทำตัวให้มันดูปกติหน่อยสิ! ฉันสั่งตัวเองในใจขณะกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องพักที่เหมือนหลุดออกมาจากนิตยสารแต่งบ้านราคาแพง ห้องสี่เหลี่ยมนี้ไม่ได้กว้างขวางนัก แต่มันกลับทำให้ฉันรู้สึกเหมือนกำลังก้าวเข้าสู่ "พื้นที่ต้องห้าม" ของสถาปนิกสาวผู้เย็นชา กลิ่นหอมจางๆ ที่เป็นเอกลักษณ์คล้ายไม้สนและวนิลาอบอวลอยู่ในอากาศ มันเป็นกลิ่นที่สะอาด สะอ้าน และ... ดูเข้าถึงยากอย่างน่าประหลาด ทุกอย่างถูกจัดวางในองศาที่เป๊ะจนฉันไม่กล้าแม้แต่จะวางกระเป๋าลงบนพื้นอย่างรุนแรง “ริน... คะ?” พี่พายเรียกซ้ำ คราวนี้เธอหันกลับมาดวงตาเรียวรีคมกริบคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาฉันราวกับจะอ่านความคิดที่ยุ่งเหยิงอยู่ภายใน “ขะ... ขอโทษค่ะ คือมันดูเป็นระเบียบมาก จนรินไม่กล้าขยับตัวเลย” ฉันยอมรับออกไปเสียงเบา พยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นไหวไปมากกว่านี้ พี่พายแค่นยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ดูเหมือนจะเอ็นดูแต่ก็แฝงความหยอกเย้าอยู่ลึกๆ เธอเดินผ่านฉันไป ขยับเข้าใกล้จนฉันได้กลิ่นน้ำหอมของเธอชัดขึ้น ร่างสูงโปร่งทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานตัวโปรด ก่อนจะผายมือไปยังเก้าอี้สตูลไม้ตัวเล็กที่วางอยู่ฝั่งตรงข้าม “ถอดรองเท้าแล้วเข้ามาค่ะ” เธอสั่งสั้นๆ “หรือจะยืนนิ่งเป็นเสาหินอยู่ตรงนั้นจนกว่าจะสอบเสร็จดีคะ?” ฉันรีบก้าวเท้าเข้าไปทันที ความรู้สึกใต้ฝ่าเท้าที่สัมผัสกับพื้นไม้ขัดมันเย็นเฉียบทำให้ฉันสะดุ้งเล็กน้อย สายตาของฉันกวาดไปทั่วโต๊ะทำงานของพี่พาย บนนั้นมีเพียงสมุดสเก็ตช์เล่มหนา ปากกาตัดเส้นที่วางเรียงกันตามขนาด และโมเดลกระดาษชิ้นเล็กๆ ที่ยังทำไม่เสร็จ มันเรียบง่ายจนน่าตกใจ ต่างจากห้องพักของฉันที่เต็มไปด้วยโพสต์อิทและกองหนังสือที่ระเกะระกะจนแทบจะหาที่วางแก้วน้ำไม่ได้ “เป็นเด็กดีเหมือนที่รุ่นพี่คนอื่นเขาเล่าให้ฟังหรือเปล่าคะเนี่ย” พี่พายเอ่ยพลางเอื้อมมือไปหยิบสมุดเลกเชอร์ของเธอขึ้นมาเปิดดู นิ้วเรียวยาวพลิกหน้ากระดาษอย่างทะนุถนอม ราวกับนั่นไม่ใช่แค่กระดาษจดบันทึก แต่เป็นผลงานศิลปะชิ้นเอก “พี่พาย... พูดถึงรินเหรอคะ?” ฉันถามพลางนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยความประหม่า มือทั้งสองข้างประสานกันแน่นบนตัก “ก็แค่ผ่านหูน่ะค่ะ ว่ามีรุ่นน้องปีหนึ่งน่าเอ็นดูคนหนึ่ง คอยตามหาเลกเชอร์วิชาประวัติศาสตร์ศิลป์จนทั่วคณะ” พี่พายตอบพลางเงยหน้าขึ้นมอง ฉันรู้สึกเหมือนใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที “รู้นะคะว่าไม่ได้อยากได้เลกเชอร์จริงๆ แค่อยากหาเรื่องทำความรู้จัก... ใช่ไหม?” ประโยคนั้นทำให้ฉันเหมือนถูกกระชากหน้ากากออก พี่พายหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอไม่ใช่คนใจร้าย เธอแค่ฉลาด... ฉลาดเกินไปจนน่ากลัว “รินแค่... อยากคุยกับพี่พายจริงๆ ค่ะ เรื่องเลกเชอร์มันเป็นแค่ข้ออ้างที่ฟังดูเป็นเหตุเป็นผลที่สุดแล้ว” ฉันเลือกที่จะสารภาพออกไปตรงๆ เพราะรู้ดีว่าคนอย่างพี่พายไม่ชอบการเสแสร้ง บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปเล็กน้อย ความกดดันดูจะลดน้อยลงแทนที่ด้วยความเงียบที่แสนสบายมากขึ้น พี่พายปิดสมุดเลกเชอร์ลงช้าๆ ก่อนจะเลื่อนมันมาตรงกลางโต๊ะ “ถ้าอยากรู้จักกันจริงๆ ก็ต้องรู้นะคะว่าฉันไม่ใช่คนนิสัยดีขนาดนั้น” เธอขยับกายเข้ามาใกล้ขึ้นจนฉันรู้สึกถึงไออุ่นจากตัวเธอ “ฉันมีกฎของการอยู่ในพื้นที่นี้ ถ้าทำตามได้... บางทีการสอนเลกเชอร์ครั้งนี้อาจจะไม่จบแค่หนึ่งชั่วโมง” จังหวะหัวใจของฉันเต้นรัวยิ่งกว่าเดิม เมื่อพี่พายโน้มตัวลงมาจนใบหน้าของเราห่างกันเพียงคืบ ดวงตาคมกริบคู่นั้นฉายแววท้าทายอย่างชัดเจน แต่ในขณะที่ฉันกำลังจะอ้าปากตอบตกลง เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* พี่พายชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอจางหายไปแทนที่ด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อยที่ปิดไม่มิด เธอมองไปที่ประตูบานนั้นก่อนจะหันมามองฉันด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... ดูเหมือนสถานการณ์ที่น่าจะเรียบง่าย กลับกำลังจะกลายเป็นเรื่องที่ซับซ้อนกว่าที่ฉันคิดไว้มาก “พี่พายคะ! รินเอง... รินรู้ว่าพี่อยู่ในนั้น เปิดประตูให้รินหน่อยค่ะ! รินลืมของไว้!” เสียงที่ตะโกนมาจากด้านนอกประตูทำให้ฉันตัวแข็งทื่อ... นั่นมันเสียงของฉันไม่ใช่เหรอ? แต่ในเมื่อฉันนั่งอยู่ตรงนี้ แล้วใคร... หรืออะไร... ที่กำลังตะโกนเรียกพี่พายอยู่ข้างนอกนั่นกันแน่? พี่พายหันมามองฉันด้วยสายตาที่เย็นเฉียบ มือของเธอขยับไปหยิบคัตเตอร์บนโต๊ะขึ้นมาถือไว้อย่างแผ่วเบา ขณะที่ความเงียบที่น่าสะพรึงกลัวเข้าปกคลุมห้องสี่เหลี่ยมนี้ไปทั่วทุกตารางนิ้ว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ห้านี้ไปกับกลิ่นลิลลี่สีขาวนะคะ